Mijn tijd in de kliniek deel 2

18194967_1157539807708197_236765935380442322_n

Toen ik de keuze had gemaakt voor de kliniek, zijn we vrijwel meteen in actie gekomen. Zo’n maand later kon ik komen kijken om een impressie te krijgen van waar ik terecht kwam en om uitleg te ontvangen over wat me te wachten stond. Met knikkende knieën ging ik samen met m’n ouders naar Groningen, naar PsyQ. Het gebouw jaagde me angst aan, hij werd op dat moment net verbouwd en zag er dus grauw en ongezellig uit. Op de tweede verdieping was een kliniek voor drugsverslaafden en op de derde verdieping zat de eetstoorniskliniek. De kliniek zelf was best gezellig, een leuke huiskamer en een mooie eetkamer, en je persoonlijke kamer was groot en had een eigen badkamer. Toch voelde ik me totaal niet op m’n gemak. Het mocht er dan zo goed uitzien, maar dit was wel de plek waar ik aan moest gaan komen en waar ik zou moeten verblijven voor een aantal maanden. Ik weet nog dat ik erg stil was op de terugweg naar huis. Zoveel gedachten gingen door m’n hoofd, en de alarmbellen gingen rinkelen: Hier ga ik écht niet heen, ik doe het zelf wel! dacht ik. Maar toen we bijna weer thuis waren wist ik zelf ook wel dat ik moest. En een andere kliniek zou niet perse beter zijn. PsyQ stond ook goed bekend omdat de wachtlijst kort was. Toen besloot ik om me toch aan te melden.

Helaas was die wachtlijst langer dan we dachten en gingen er nog een aantal maanden overheen, maanden waarin ik er nog erger tegen op ging zien en gefrustreerd raakte omdat ik zo lang moest wachten. Ik begreep het wel, natuurlijk, want eerst zou iemand anders daar weg moeten voordat ik geplaatst kon worden. Maar als je eenmaal de keuze hebt gemaakt om naar een kliniek te gaan dan ga je het liefst direct. Want dan ben je er ook weer sneller vanaf.

Een week voor mijn opname ontmoette ik mijn groepsgenoten, met lood in m’n schoenen liep ik de woonkamer in waar ze op ons ( er werd ook een ander meisje opgenomen tegelijkertijd met mij ) zaten te wachten. Ik was niet eens bang om hun te ontmoeten. De enige gedachte die door mijn hoofd speelde was: ‘Ik zal wel de dikste zijn.’ Natuurlijk had ik ongelijk, wat ook logisch is: als je nieuw word opgenomen zal je écht niet de dikste zijn. Gelukkig was de groep erg aardig en liepen er een aantal mee om de kamers te laten zien.

Woensdag 5 oktober werd ik officieel opgenomen. De maandag daarvoor was al een dag geweest waarop ik allemaal gesprekken had gehad en een medische keuring was doorgegaan. Ik zou samen met een ander meisje die woensdag worden opgenomen. De eerste dag ( de opnamedag ) kon ik alleen maar huilen. Het was zo bizar, het was net alsof er een kraan werd opengedraaid en niet meer werd dicht gedraaid. Ik voelde me totaal niet op m’n gemak, zat natuurlijk in een vreemde groep, in een nieuwe omgeving en moest opeens meedoen met een nieuwe ( veel grotere ) eetlijst. Natuurlijk was het huilen een stuk van ontlading van spanning, maar ik denk vooral dat het mijn besluit was: ik had voor mezelf besloten dat ik er compleet voor zou gaan: ik zou gaan eten, aankomen en ik zou me aan alle regels houden. Nu zat ik in een omgeving waar ik moest, maar ook in een omgeving waar ik veel steun zou kunnen ontvangen van m’n groepsleden en de begeleiding.

Na een paar weken zat ik op mijn volledige eetlijst en zag ik dat mijn gewicht telkens meer omhoog ging, de weegmomenten waren erg spannend. Maandagochtend om 7:45 werd je gewogen in je nachtkleding. We hadden een aankom-eis: 5 ons per week, en als je deze telkens niet haalde kon je een soort interne of externe time-out krijgen. Waarin je niet mee mocht doen aan de therapieën en met een plan moest komen om wel de aankom-eis te halen, kortom: je moest meer gaan eten. Meestal was iedereen doodstil en gespannen aan het wachten op de gang en vloeiden er heel wat tranen na afloop. Afgevallen, aangekomen, bij beide was er verdriet. Ik treed niet in details wegens privacy maar ik heb oprecht zoveel te doen gehad met meiden, je snapte hun gevoel compleet in beide situaties van het afvallen en aankomen. En dat is zo bizar. Je wílt herstellen van die rot eetstoornis dus afvallen is geen optie, maar tegelijkertijd is aankomen ook zo dóódeng.

De tijd in de kliniek draaide vooral om therapie en eten, maar dan met de nadruk op eten. Eigenlijk was alles gebouwd om het eten… Sochtends eten, therapie, tussendoortje, therapie, lunch, therapie, middag tussendoortje, avondeten en avond tussendoortjes. Het schema verschilde heel erg, soms had je een dag veel therapie, maar op bijvoorbeeld donderdag was je smiddags vrij. En vrijdag mocht je na de lunch naar huis ( hét lichtpuntje van de week ). Ook had je op dinsdagavond een gezamenlijke activiteit met een uitdaging. Dit regelden dan 2 groepsleden. Je moet je voorstellen dat dit vaak iets was van een enge koek, ijs of iets van gebak. Hier zag iedereen zo tegen op dat zo de hele sfeer al werd bepaald wanneer de uitdaging tevoorschijn kwam. Op mijn eerste dinsdagavond hadden twee groepsgenoten een chocolate chip cookie als uitdaging. Ik dacht echt dat ik wel 100 kilo aan zou komen van 1 zo’n koek. Ook mijn groepsgenoten staarden naar dat ding alsof het de duivel zelf was. Ik weet niet hoe, maar ik kreeg hem op, en ik voelde me zo intens slecht. Maar hoe vaker we de uitdagingen deden, hoe makkelijker het werd. En door de activiteit diezelfde avond zakte de spanning en hadden we plezier!

Dat is ook iets wat ik niet echt had verwacht, natuurlijk had ik niet gedacht dat we alleen maar zouden eten en allemaal ons eetgestoorde zelf zouden presenteren, maar dat we ook zoveel plezier met elkaar konden hebben? Dat had ik nóóit gedacht. Ik heb echt vriendinnen voor het leven gemaakt en ben zo íntens blij dat ik zoveel lieve, mooie en sterke vrouwen daar heb mogen ontmoeten en met ze heb mogen leven. Je moet je voorstellen: je leeft 24/5 met elkaar, je staat met elkaar op en je gaat met elkaar naar bed en in die dagen gebeuren er echt heftige dingen. Je emoties worden keihard op de proef gesteld en door de steun van groepsgenoten sleur je jezelf ( en de anderen ) erdoorheen.

Iets wat me altijd bij zal blijven waren de maaltijden in de eetkamer, het ontbijt, de lunch en het avondeten. Elke keer als het weer tijd was om de eetkamer in te gaan, hoorde je vaak: ‘Nou daar gaan we weer.’ Je voelde de spanning dan weer even toenemen maar ook werd er vaak met sarcasme over gepraat. ‘Ja, we mogen weer joepie!’ En sjonge jonge, nu kan ik erom lachen, maar wat werd er veel gesjoemeld aan tafel! Ontzettend, van te weinig boter en beleg smeren tot een boterham te weinig, van je zuivelproduct niet inschenken tot bij het avondeten te weinig opscheppen. En er werd zoveel gekibbeld en gehuild onder het eten. Ja, het is ontzettend klote om alles te moeten eten. Ja, je mag echt wel eens huilen. Maar soms werd je echt gillend gek, er waren momenten ( en ik denk dat mijn groepsgenoten dit allemaal kunnen beamen ) dat je anderen wel eens met hun neus in hun boterham zou willen duwen of hun uit het raam zou willen gooien. ( Gelukkig houd ik niet van overdrijven! 😉 ) Maar wat wel bijzonder was, was dat je samen uitdagingen aanging: we maakten tosti’s met elkaar, deden met elkaar vlokken of chocoladepasta op brood en hielpen elkaar erdoorheen. Samen sta je sterk, en ja dat is echt zo! Zonder de steun van die andere meiden zou ik echt niet hebben geleerd om zo alles weer te eten. Onder het eten waren ook vaak mooie en bijzondere gesprekken, en dat was erg fijn om met elkaar te kunnen delen, maar ook werden er vaak plannen gemaakt. Zo zijn we een keer samen met een therapeute i.p.v de gewone lunch naar een biologische friettent geweest en hebben we daar friet gegeten. Stel je voor: zo’n 8 eetgestoorden in een friettent. En ook zijn we met elkaar uiteten geweest en hebben we talloze keren in de stad taart gegeten.

rian2

Een paar van de fijnste momenten in de kliniek zijn de momenten geweest waarop ik samen met groepsgenootjes ( nu vriendinnen ) de stad in ben gegaan. Daar namen we samen uitdagingen en gingen we winkelen. Samen met K heb ik heel wat geld uitgegeven aan kleding en schoenen ( dankje K, voor mijn eeuwige shopvriendinnetje en mijn rots in de branding zijn! ), maar ook met Rianne, en L heb ik veel tijd in de stad doorgebracht om uitdagingen te doen of gewoon even weg te kunnen uit de kliniek. Met M heb ik ook erg veel tijd doorgebracht in de kliniek en heb ik over veel bijzondere onderwerpen mogen praten. Ik heb echt vriendinnen voor het leven daar gemaakt, en doordat je zo intens met elkaar leeft ga je echt van elkaar houden. De kliniek is dus echt niet een plek waar je alleen maar eet en waar je het zwaar hebt ( helaas zitten deze momenten er ook dikwijls bij ).  Je hebt ook echt plezier met elkaar.

De therapieën waren helaas echt mega slecht, doordat we in een groep zaten waar je ook altijd mensen had waar je het niet goed mee kon vinden, uitte je niet snel je echte diepste gevoelens. En daardoor kwam je niet verder in het proces geestelijk. Op gegeven moment merkte ik dat het aankomen goed ging, maar dat ik geestelijk erg achterliep. Ik wist dat ik bezig moest om de achterliggende oorzaken van mijn eetstoornis aan te pakken en kon daar bij PsyQ niks mee. Daarom besloot ik het proces om terug te gaan naar HC weer in te gaan. Het duurde nog een aantal weken, maar op 30 november was mijn ontslagdatum bij PsyQ. Met gemenge gevoelens ging ik weg, ik was blij dat ik weg kon uit de kliniek en weer m’n leven op kon gaan bouwen. Maar ik wou mijn vriendinnen daar niet achterlaten en kon ze nog niet missen. Gelukkig is mijn contact met hun nog altijd gebleven en zie ik ze nog steeds regelmatig.

Op mijn afscheidsavond had ik als activiteit een wensballon meegenomen om die samen af te steken. ( Pas later kwamen wij erachter dat dit illegaal is, oeps ). Het was zo’n bijzonder moment, van te voren bedachten we allemaal een wens die we in gedachten zouden nemen als hij de lucht inging. Groepsgenoot L zei toen het bijna zo ver was: ‘Ik denk dat iedereen dezelfde wens heeft.’ En gelijk heeft ze: 1 gedeelde wens: herstellen van onze eetstoornis. En daarmee ging de wensballon de lucht in.

In het volgende deel vertel ik over redenen om de kliniek in te gaan en wat het mij allemaal heeft gebracht. Om privacy redenen zijn sommige namen alleen met een voorletter geschreven.

Heb je vragen of wil je contact opnemen? Mail dan gerust! Ons emailadres vind je onder contact.

an1

Anne Dore

Advertenties

Een eetstoornis?! JIJ??!!

Dat is de vraag die ik, vooral sinds we de site begonnen zijn, erg vaak krijg. Want, lets face it, ik ben absoluut niet dun. In dit artikel is dat het gene waar ik het graag over wil hebben

Als we het hebben over iemand met een eetprobleem heeft 90% van de mensheid daar meteen een heel duidelijk beeld bij. Een beeld wat eigenlijk is af te werken door middel van een lijstje.

  • Ze is altijd een meisje
  • Ze is altijd griezelig mager
  • Ze is altijd verlegenlichaam
  • Ze heeft bijna altijd een slechte jeugd gehad
  • Je ziet haar nooit eten
  • Je ziet haar nooit lachen

Van dit puntenlijstje bezit ik er maar één.

  • Ik ben een meisje (tadaa)
  • Ik ben niet griezelig mager, ik heb overgewicht
  • Ik ben alles behalve verlegen
  • Ik heb een prima jeugd gehad
  • Je ziet me vaak genoeg in het openbaar eten
  • Ik lach juist wat teveel soms, ik ben een beetje een awkward iemand namelijk

Maar alsnog worstel ik al jaren met een diep geworteld eetprobleem, wat net zo “echt” is als van een meisje met anorexia en extreem ondergewicht.

Iedere eetstoornis zit anders in elkaar. Natuurlijkmijn verhaal thumbnail heb je de standaard dingen die bij elke soort horen. Bijvoorbeeld het overgeven bij Boulimia en het sporten bij Orthorexia. Maar dat is niet alles. Elke persoon met een eetstoornis is ook nog anders, en mijn probleem steekt weer heel anders in elkaar dan bijvoorbeeld het probleem van Hanneke, Rianne of Anne Dore. Terwijl we wel alle vier het zelfde labeltje dragen: Een eetstoornis. Een psychische aandoening, een afwijking van het normale eetgedrag.

 

 

Dus ik hoop dat de mensen die mij deze vraag stellen nu een beetje beter begrijpen hoe de vork in de steel zit, en dat de validiteit van mijn eetstoornis niet samen hangt met mijn gewicht, mijn uiterlijk, of de dingen die je aan mij ziet van buiten.

 

Liefs Eva

What I Eat in a Day – eetstoornis herstel

Vandaag laat ik jullie zien wat ik op een random dag in de week eet. Een paar dingetjes die goed zijn om te weten is dat ik vegetarisch eet, ik houd me aan een eetschema die ik samen met mijn diëtiste heb opgesteld (neem dit dus niet zomaar over want misschien werkt dit wel niet voor jou ) en dit zijn hoeveelheden waar mijn lichaam goed op reageert, dat wil dus niet zeggen dat jou lichaam dit ook nodig heeft. Misschien eet jij wel meer of minder, dat is allebei ook oké! Luister goed naar je lichaam en maak samen met iemand uit je omgeving of een diëtiste daar afspraken over. Op dit moment ben ik bezig met aankomen op een heel rustig tempo. Ik ben daarom mijn lijst nog aan het opbouwen en deze is nog niet volledig tot een volwaardige aankomlijst. Ik hoop dat je het leuk vind om te zien wat ik eet!

Goedemorgen! Mijn wekker gaat meestal rond 7 uur en dan rol ik m’n bed uit om een pannetje op het vuur te zetten voor een kom havermout. Ik eet 3x per week brood sochtends en 4x per week havermout. De havermout maak ik aan met soja melk en ik doe er rode bessen, aardbeien en een kiwi in. Klinkt misschien als een rare combi, maar is een erg lekkere combinatie door het zoet/lichtzure van de kiwi. Daarbij drink ik koffie met opgeklopte melk.

P1030925

Als tussendoortje sochtends neem ik altijd wat fruit ( verschilt wat we in huis hebben ) en een koffie met opgeklopte melk. Wanneer ik sport sochtends eet ik ook altijd nog een extra energiereep direct na het sporten.

P1030909

Ik ging lunchen met een vriendin in een leuke tent in de stad. Daar koos ik voor een rijk gevulde salade met warme geitenkaas en gepocheerde peer ( érg lekker! ) en at daarbij flink wat brood met tapenade en kruidenboter. Een salade vind ik altijd een fijne optie om voor te kiezen, maar ik ben nu ook zover dat ik prima een luxe broodje kan bestellen. Als ik wél kies voor de salade zorg ik ervoor dat ik voldoende brood erbij eet zodat het een volwaardige lunch is. Ook dronk ik een cola light.

Als middag tussendoortje drink ik koffie ( wederom met opgeklopte melk, goh wat een verrassing ) en eet ik een havermout koek met caramel-zeezout chunks. Deze zijn zo intens lekker!

P1030918

Aan het eind van de middag had ik zin in iets zoutigs, ik koos voor een simpel bouillonnetje en snackte daarbij wat worteltjes en snoeptomaatjes. Deze heb ik niet op de foto gezet.

P1030919

Als avondeten at ik stamppot andijvie en een vegetarische Toscaanse carré ( die echt heel lekker zijn, van de AH! ). Als ik nu de foto terug kijk ziet het er niet heel smakelijk uit maar het was wel lekker. Iedereen met een eetstoornis herkent vast wel bepaalde dingen die je compleet uitbant uit je eetschema. Voor mij waren dat sowieso veel dingen met koolhydraten maar aardappelen waren helemaal iets wat ik niet meer at. In de kliniek leerde ik dit weer te eten, maar thuis was de eerste keer dat ik weer stamppotten at. Ik heb daar lange tijd erg veel moeite mee gehad, maar nu is het geen probleem meer. Hoe vaker je iets eet, hoe makkelijker het de volgende keren is! Bij de stamppot andijvie eet ik vaak piccalilly, dat is een soort zoet/zuur sausje en dat past er erg goed bij.

P1030922

Als avond tussendoortje neem ik altijd 2 stuks fruit ( in dit geval een appel en een mandarijn ), met yoghurt en aardbeien ( wij plukken deze in de zomer en vriezen ze vervolgens in ). Zoals je ziet eet ik hier mijn toetje, ik zit vaak erg vol na mijn avondeten en heb juist later op de avond weer wat meer trek. Vandaar deze keuze. Verder drink ik er koffie bij met een plak indische cake en een schaaltje noten. De noten wissel ik af met chocola. Ook chocola was echt een no-go een paar maanden geleden voor me, maar nu is het veel makkelijker om een paar stukjes te nemen. Door het vaak te nemen zal je eraan wennen.

Dit was mijn eetdagboek van een willekeurige dag in de week. Mijn eten varieert maar ik houd me wel altijd aan de porties van mijn eetschema. Wel ga ik vaak op stap en dan eet ik wel eens uitgebreider bij een lunch, of zelfs een stukje taart bij een leuk café. Deze dingen zijn heel normaal en zorgen er echt niet voor dat je zal aankomen.

Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en zien en dat je er wat inspiratie/steun uithaalt!

Anne Dore

Mijn bewuste keuze voor een kliniek deel 1

In deze blogposts ( er komen hierna nog 2 van deze serie )neem ik jullie mee in de periode waarin het zo slecht met me ging, dat ik de keuze maakte om me aan te melden voor een kliniek. Ook vertel ik daarbij wat de kliniek me heeft gebracht en hoe de tijd daar is geweest. Let op: de volgende post bevat schokkende foto’s. Ze zijn van mij in een periode dat het echt héél erg slecht met me ging. Ik geef je de mogelijkheid om weg te klikken als je desbetreffende foto’s als een trigger beschouwt. Hier zijn ze niet voor bedoeld, ik wil ze plaatsen omdat er op de foto’s goed te zien is hoe ongelukkig ik was en omdat de realiteit niet altijd leuk is.

In de zomervakantie van 2016 ging ik met mijn ouders twee weken op vakantie naar Bretagne in Frankrijk. Voor mij was dit dé grote escape: ik was twee weken even helemaal los van thuis, had twee weken daardoor geen therapie en zou in een hele andere omgeving zijn. Dat was heel dubbel, aan de ene kant jaagde het me ontzettend veel angst aan. Maar aan de andere kant was ik ervan overtuigd dat alles wel weer als vorige vakanties zou voelen. Dat ik gewoon zou kunnen eten en dat we gewoon actief zouden kunnen zijn. Natuurlijk was dit ontzettend naïef gedacht, mijn ouders en therapeuten waren ook veel praktischer ingesteld en zij hadden al lang in hun hoofd dat deze vakantie juist heel anders zou worden en dat we ons zouden aanpassen aan mijn lichaam en geest. Ik had verwacht dat ik bij het instappen in de auto om richting Frankrijk te gaan, wel even mijn eetstoornis zou achterlaten. Dat ik even twee weken een break kon nemen, m’n anorexia kon uitzwaaien en vol kon genieten. Als ik nu eraan terug denk vind ik het ontzettend naïef van mezelf, tuurlijk zou mijn eetstoornis gewoon meegaan. Maar tegelijkertijd begrijp ik het ook wel, mijn geest werkte sowieso niet goed door mijn lage gewicht, en ik had het zo ontzettend zwaar gehad de afgelopen maanden dat ik al m’n zinnen op de vakantie had gezet.

( LET OP: de foto’s hieronder kan je als een trigger ervaren, kan je hier niet tegen klik dan nu weg. )

14063932_921781791284001_3117316536402396284_n (1)

Zoals je natuurlijk al verwachtte ging het totaal niet goed. Al op de heenreis werd ik meerdere malen keihard geconfronteerd met m’n eetstoornis, en toen we aankwamen waren alle eetgelegenheden doodeng en kon ik in de supermarkt wel door de grond zakken. Ik was zó bang, ik checkte als een gek alle etiketten en zocht steun bij mijn eetstoornis. Alle croissants, Franse baksels en de bekende stokbroden had ik van te voren al helemaal in m’n hoofd gehad, dat zou nu vast wel lukken. Nou niet dus, en als het wel lukte moest er weer wat anders af. Het compenseren nam extreem toe en de bewegingsdrang was enorm. Mijn energielevel was echt 0,0. Wandelen kon alleen met kleine stukjes en wanneer we naar de zee gingen kon ik niet eens zwemmen doordat we bang waren dat ik onderkoeld zou raken of in het ergste geval: een hartstilstand.

Op een middag gebeurde er iets bizars, ik was al een tijdje aan het lezen in het boek van Marit Brugman: Friet in de Kliniek, ik herkende zoveel in haar en haar eetstoornis van mezelf dat ik heel erg aan mezelf begon te twijfelen. Red ik het zo wel zelf? En hoe lang zal het duren? Natuurlijk heb ik hulp maar zal ik alleen wel durven aankomen? Zo kan ik echt niet langer doorgaan, ik wil ook een toekomst hebben… Alle gedachten maalden door mijn hoofd en uiteindelijk heb ik het voorzichtig bespreekbaar gemaakt bij m’n ouders. Ik wist niet goed of ik het durfde, maar iets fluisterde me in ( nu kijk ik er op terug en ben ik ervan overtuigd dat dat het kleine stukje gezonde stem die er nog was is geweest ) ‘Kom op An, als je dit doet heb je een kans om weer te leven!’. En die stem, die had gelijk. Ik wist dat wanneer ik dit niet deed, ik misschien wel doodging. Ik roerde het onderwerp aan bij mijn ouders en nog dezelfde week ( helemaal vanuit Frankrijk ) zijn we gaan bellen met mijn therapeute van Human Concern en is de procedure al in werking gezet. Het ging zo snel, maar ik wist ook dat als ik dit nu niet rond zou krijgen, ik zou gaan twijfelen en dan nam mijn anorexia het weer over.

18157708_1151588644969980_2522581172145705828_n

Het was een hele zware vakantie en ik heb het zo moeilijk gehad, maar tegelijkertijd ben ik zó blij dat deze vakantie er is geweest. Als ik niet daar keihard tegen mijn eigen eetstoornis muur aan was gelopen, had ik de keuze voor de kliniek nooit gemaakt. Dus dankjewel eetstoornis, je hebt daar zojuist je eigen graf voor een deel gegraven, en dankjewel Marit voor je wijze woorden en je humoristische zelfspot over je ES, maar vooral bedankt pap en mam, die me zo keihard hebben gesteund die vakantie en me letterlijk er doorheen hebben getrokken met zoveel liefde.

18157459_1151620048300173_4039740875670660293_n

Twijfel jij over de keuze of een kliniek goed voor jou zou zijn? Ga dan na waar je vraagteken ligt, sowieso is het vraagteken je eetstoornis die je graag in haar/zijn kleine wereldje wil houden. Het wereldje waar je nog lekker je eigen gang kan gaan, waar je heimelijkheden kunt vertonen en zal afvallen. Maar tegelijkertijd is dat wereldje ook het wereldje waar je telkens ongelukkiger in word, een wereld waar geen toekomst is en waar de uitkomst vrijwel altijd het ziekenhuis of de dood zal zijn… De kliniek is echt een grote stap: je krijgt een eetlijst die je móet volgen, je gaat elke week op de weegschaal waarbij je een aankom-eis hebt, je hebt beperkte beweging, er word goed op je gelet en je eetstoornis word keihard aangepakt. Dit klinkt dóódeng, en het is ook doodeng, maar de enige manier om te zien dat het je daarna zoveel gelukkiger gaat maken is door er doorheen te gaan. Je leert weer te eten, je leert te praten, maar je leert vooral ook weer om te vóelen. In de volgende blogs die ik schrijf over de kliniek vertel ik van mijn tijd daar en over wat de kliniek me allemaal heeft gebracht. Wil jij meer informatie, heb je een vraag over de kliniek of wil je iemand om je verhaal tegen te vertellen? Dan mag je altijd contact met mij of een van de anderen opnemen.

Maak de keuze altijd voor jezelf, want door zelf bewust de keuze te maken zal je helpen om er doorheen te gaan. Want zoals Marit in haar boek zei: ‘De kliniek was nooit leuk of makkelijk, en ik wil er nooit meer naar toe. Maar het is heel goed dat het er is geweest.’

Anne Dore