Mijn signalen voor een depressie

Het is alweer een tijdje stil op de blog, iedereen geniet van zijn vakantie en komt tot rust. Maar vandaag verbreek ik de radiostilte. Ik heb een heerlijke vakantie gehad, ben met mijn vriend en schoonfamilie op vakantie geweest in Italië en heb thuis lekker rustig aan gedaan. Toch ga ik daar vandaag geen blog over schrijven, die komt nog 😉

In deze blog wil ik wat meer beschrijven hoe een depressieve periode er bij mij uitziet en welke signalen ik bij mezelf herken. Bind je hier trouwens niet aan vast, wat bij mij signalen zijn van een mindere periode hoeft bij jou niet zo te zijn. Twijfel je of je last heb van een depressie ga dan langs bij je huisarts. Deze signalen kunnen je wel helpen om een eventuele depressie te herkennen.

Een depressieve periode overvalt mij nog steeds wel een beetje, maar in de loop van de jaren heb ik fases leren herkennen. Zodra ik een van de signalen herken kan ik er rekening mee houden dat er een mindere periode aankomt, en zo proberen te handelen dat het zo goed mogelijk uitpakt.

 

Dromen

Een van de eerste signalen van een depressieve periode is dat ik heel erg ga dromen. Deze dromen zijn niet altijd naar, maar wel heel intens en levensecht. Vaak wordt ik midden in de nacht zwetend wakker en moet ik eerst even bijkomen. Naar mate het langer aanhoudt wordt het steeds erger en wordt ik s nachts vaak wakker (15 keer per nacht ongeveer). Ook komt er dan een thema naar boven die terug blijft komen. Ik verwerk mijn gedachtes en gevoelens heel erg in mijn dromen. dus zodra ik ergens mee worstel komt dit terug in mijn dromen.

 

Stemmingswisselingen

Ook kan mijn stemming uit het niets omslaan in de eerste fase. Van het ene op het andere moment kan ik in tranen uitbarsten, om na 10 minuten weer vrolijk te zijn. Waardoor dit ontstaat is voor mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Ik vind dit een van de meest vervelende dingen aan mijn depressie, het is heel onvoorspelbaar wat maakt dat hij mij vaak overvalt.

 

Behoefte aan rust en alleen zijn

Zodra ik merk dat ik mij minder voel, ga ik mij meer terugtrekken. Omdat ik heel druk ben in mijn hoofd ben ik snel overprikkeld. Ik heb rust nodig om, tot op zekere hoogte, mijn gedachtes te kunnen ordenen. Ik kan het op die momenten niet goed verdragen dat er mensen om mij heen zijn. Die overprikkeldheid maakt mij ook heel moe, je moet je voorstellen dat je alles wat je hoort, ziet, voelt en ruikt opslaat in je hoofd en daarbij dus ook nog moet knokken tegen negatieve en foute gedachtes in je hoofd. Dat breekt je op.

 

Weinig puf om iets te doen en geen interesse

Ik vind het erg lastig om in de periodes dat ik mij niet goed voel, iets te ondernemen. Eigenlijk met alles, of  het nou groot of klein is. een boek lezen, serie kijken met de hond  wandelen of wat afspreken, ik heb gewoon nergens zin in. Ik zie op tegen de dag en blijf het liefste zo lang mogelijk in bed liggen. Dit maakt dat ik in een negatieve cirkel kom die heel moeilijk te doorbreken is. Vooral in de avonden. Doordat ik nergens zin in heb ga ik veel denken en mijzelf in de weg zitten. Dit maakt dat ik mij alleen maar slechter ga voelen.

 

Veel slapen en dit ook nodig hebben

Zoals ik eerder al schreef is slapen en vermoeidheid een groot ding in mijn depressie. Prikkels maken mij heel moe, negatieve gedachtes maakt dit erger en niet of slecht slapen maakt het ondraagbaar. Dus behalve dat ik geen zin heb om ’s ochtends uit bed te komen is het lichamelijk ook niet altijd haalbaar. Eigenlijk slaap ik elke middag wel een uur om wat dingen te kunnen doen op een dag. Ik raak ook echt in paniek als ik weet dat ik een dag weg ga en niet kan slapen overdag. Ik ben bang dat ik de dag niet vol hou. Heel eerlijk is slapen ook een vlucht, een manier om even niet bewust bezig te zijn met mijn gedachtes en even niks te hoeven.

 

Geld uitgeven voor het ervaren van een geluksgevoel

Hoe lief ik het ook altijd vind dat mensen zeggen dat je moet genieten van de kleine dingen, dit is vaak erg onmogelijk als ik mij niet goed voel. Dit betekend niet dat ik niet kan zien dat iets mooi of fijn is, maar het doet niks met mij. Het gevoel komt niet binnen. Iets wat voor mijn depressie heel typisch is, is dat ik een bepaald geluksgevoel kan krijgen bij het kopen van iets. Plaatsvervangend plezier zullen we het maar noemen. Dit leidt niet tot immens grote uitgaven of problemen gelukkig. Maar gewoon een klein beetje plezier hebben van een paar gekke sokken ofzo.

 

Complimenten niet kunnen horen, wat onzeker maakt

Het horen van iets positiefs of liefs over mijzelf kan ik eigenlijk niet als ik mij niet goed voel. Het komt niet binnen en ik kan het niet geloven. Hoe kan iemand mij nou leuk vinden, er voor mij willen zijn of plezier met mij kunnen maken? Nee, in deze periodes zie ik niks positiefs aan mijzelf. Misschien is dit ook nog wel een reden dat ik mij ga afzonderen, ik ben alleen maar bang dat ik teveel en tot last ben bij anderen. Deze gedachtes maken mij heel onzeker, wat ik vooral merk in mijn relatie. Ik kan mijzelf helemaal gek maken met het idee dat ik niet leuk genoeg ben, dat ik saai ben en dat mijn vriend om deze redenen bij mij weg gaat. Dit vind ik heel moeilijk, omdat ik merk dat ik dan eindeloos naar bevestiging zoek. Bevestiging die ik aan alle kanten krijg, maar niet kan accepteren. Ik kan op mijzelf inpraten tot een paniekaanval aan toe, mijn hoofd maakt mij zo ongelooflijk onzeker. Ik ben zo bang om weer alleen te zijn….

 

Ik denk dat ik zo kort verwoord heb welke signalen ik zie bij mijzelf als ik mij niet goed voel. Het is misschien niet een hele zomerse blog, maar wel een die ik heel belangrijk vind en waar ik al een tijdje mee bezig ben. Ik heb een zomer gehad om hier over na te denken, en nu vind ik het tijd om dit met jullie te delen.

 

Liefs Hanneke

 

Advertenties

Kleine Gelukjes 2

Soms is het leven gewoon even niet zo positief te bekijken. Soms is het gewoon moeilijk om het licht aan het eind van de tunnel te blijven zien. Dit gevoel herkent iedereen vast wel. Een paar maanden geleden heb ik hier een blog over geschreven met een lijst met kleine gelukjes. Recentelijk heb ik nog zo’n lijst gemaakt, om de negatieve spiraal te breken. Ik wil deze lijst graag met jullie delen 😊

kleine gelukjes 2

Kleine gelukjes:

  • Tumblr Quotes
  • Herkenbare meme’s
  • De geur van wasverzachter
  • Pas gelakte nagels
  • Schommelen in het zonnetje
  • Foto’s printen en ophangen
  • Sproetjes krijgen door de zon
  • Ochtendwandelingen
  • Een fris verschoond bed
  • Organisatie op alfabetische volgorde
  • Nieuwe schoolspullen
  • De eerste ster die je ziet als het donker wordt
  • Vlinders in je buik voelen
  • Confetti
  • Een ballon opblazen en dichtknopen zonder dat hij knapt
  • Voor de wasmachine zitten en kijken hoe hij draait
  • Puppy’s (duhh)
  • Post-it briefjes in neonkleuren
  • 5 euro vinden in een oude spijkerbroek
  • Nostalgie
  • In je eentje op de bank naar je lievelingsfilm kijken
  • Warme zoethout thee
  • De mug doodslaan die je al de hele nacht zit te pesten
  • Waterijsjes
  • Een peuter op teenslippers
  • Het geluid van spelende kinderen
  • Een goede bass in een liedje
  • Duidelijkheid
  • Gekleurd plakband
  • Lijstjes maken.

 

Dit zijn de kleine observaties die we vaak vergeten te waarderen. Maar als je erop begint te letten, wordt het leven ineens een stuk leuker en gezelliger!

 

X Eva

Controle

Lieve allemaal,

inmiddels kan ik met trots zeggen hersteld te zijn van mijn eetstoornis en mijn behandeling af te hebben gerond. Super tof, maar dit betekend niet dat alles gelijk koek en ei is. Nog niet alle onderliggende oorzaken van mijn eetstoornis zijn namelijk weg. Een van de grootste factoren was namelijk controle. En controle is iets wat ik nu nog heel hard nodig heb.

Over het algemeen draait een eetstoornis vaak om controle, controle op je gewicht, je lijf, je eten en je gevoelens. Inmiddels heb ik het eten dus niet meer nodig om controle te hebben, en dat geeft heel veel vrijheid. Maar helaas merk ik dat ik de controle op andere manieren terug probeer te pakken. Zodra ik mij iets minder voel merk ik dat ik veel chaos krijg in mijn hoofd. Vaak zijn dit gedachtes en gevoelens waar ik geen grip op kan krijgen. Om de grip weer terug te krijgen op mijn leven, ga ik bijna dwangmatig, lijstjes maken. Op dit soort momenten heb ik vaak het idee dat ik heel veel moet doen. Ik ga alles dan opschrijven om dit uit mijn hoofd te krijgen. Op die manier hoop ik weer rust te krijgen in mijn hoofd. Inmiddels weet ik wel dat dit niet echt werkt, want vaak hoef ik niet veel te doen maar ik mijn hoofd zo druk dat ik geen rust krijg.

 

content-schrijven-hoe-doe-je-dat

 

Een praktisch voorbeeld was een maand of 2 voor mijn selectiedag. Ik voelde mij minder goed en had, zoals ik hier boven schreef, veel chaos. Wat ik toen ben gaan doen is wel 10x opschrijven wat ik allemaal mee wou nemen naar de selectiedag en wat ik nog moest maken. Lijstje op mijn computer, op mijn telefoon, in mijn agenda, in een schrift, op mijn bureau. Ook heb ik wel tig keer de bak met al mijn schetsen open gehaald om te zien wat daar allemaal inzat, en mijn computer doorgespit op foto’s. Ik was helemaal geobsedeerd om maar niet stil te hoeven staan bij de spanning, gedachtes en gevoelens die ik had.

En werkt het? Nee! Een dag later loop je net zo hard tegen die muur. Maar op dat moment lijkt dat de beste oplossing ofzo. Zodra ik merk dat ik de drang krijg om de controle te willen hebben, deel ik dit wel met mijn ouders of mijn vriend. En in zekere zin helpt dit ook wel, maar dit neemt het gevoel niet weg. Na 5 jaar therapie weet ik dat ik niet toe moet geven aan deze drang, maar dat betekent niet dat het makkelijk is. Soms wil je je gewoon even niet rot voelen en al die depressieve gedachtes hebben. Maar dan moet je sterk zijn, je doel voor ogen houden en op jezelf in praten dat het niet helpt. Lukt dat altijd? Nee, kijk maar naar het voorbeeld dat ik gaf. Maar leren doe je met vallen en opstaan. En door te ontdekken dat iets niet helpt is het makkelijker om de volgende keer er niet aan toe te geven. Zoek afleiding, huil heel hard, praat met mensen die om je geven of ga een serie kijken. Zoek iets dat bij jou past. Zal ik iets vinden dat net zo goed helpt als het eten? Dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik nooit, maar dan ook nooit het eten meer ga gebruiken als redmiddel!

Liefs Hanneke

Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

Weer een hoofdstuk afgesloten

Lieve allemaal,

In een aantal blogs geleden schreef ik dat ik zou gaan afronden bij Human Concern. 2 Weken geleden was de dag dat de knopen definitief zijn doorgehakt en de laatste gesprekken zijn ingepland. Ik ga stoppen! Een hele opluchting, want ondanks dat ik onwijs veel heb geleerd bij HC merkte ik de laatste tijd dat ik het niet meer nodig had. Ik had nauwelijks meer gesprekken, want eigenlijk redde ik mijzelf heel goed. Ik weet dat ik moet blijven praten als er iets is waar ik mee zit, dat blijft het meest belangrijke. Mijn ouders en mijn vriend zijn daar een hele grote steun in omdat ze blijven vragen hoe het met mij gaat en aan mij zien als het niet goed gaat. Toch durfde ik het niet af te sluiten tot ik zekerheid had over een andere behandeling, ik had nog niet genoeg vertrouwen in mijzelf. Maar die zekerheid kwam er niet, ik hoorde maar niks over mijn aanmelding en intussen ging ik met tegenzin naar therapie. Dat was het moment dat ik besloot mijn traject bij HC te stoppen. Want wat heeft therapie voor een zin als je er maar met 1 been instaat en je er met tegenzin heen gaat? In mijn geval niks.

Het afrondende gesprek met mijn hoofdbehandelaar heb ik vorige week gehad en over 2 weken staan de gesprekken met mijn systeemtherapeut en therapeut gepland. Het voelt goed, het geeft weer ruimte om bezig te gaan met nieuwe dingen en mijn eetstoornis achter mij te laten.

Wat betreft de nieuwe behandeling is inmiddels gelukkig meer bekent. Een maand of 3 geleden heb ik mij aangemeld bij Pro Juventus, een GGZ instelling voor levensloopproblematiek. Oké dat klinkt wel heel vreselijk, maar goed. Serieus als ik dat lees klinkt het net alsof ik naar een een of ander gesticht ga, valt mee hoor jongens 😉 Bij Pro Juventus zal ik mijn depressie verder gaan onderzoeken en hopelijk bezig gaan met mijn hooggevoeligheid. Mijn hooggevoeligheid is namelijk iets waar ik de laatste tijd weer veel mee bezig ben, en mee geconfronteerd wordt. Begin juli zal ik een intake gesprek hebben met verschillende personen, aan de hand daarvan wordt besloten of ze mij een geschikte behandeling kunnen bieden. Maar voor die tijd zal ik nog een hoop vragenlijsten in moeten vullen.

Terwijl ik wacht op dit aanmeldingstraject ga ik ook nog kijken naar een instantie in Nijmegen. Mocht vandaag alles goed gaan (selectiedag voor de opleiding :0) dan start ik in september daar natuurlijk met studeren. Eigenlijk is het dus makkelijker als ik daar wat vindt. Ik had gehoopt dat ik bij Pro Juventus veel eerder zou kunnen starten en dan was het makkelijker om een centraal gelegen plek te kiezen. Maar dit is dus niet meer aan de orde. Ik wacht geduldig mijn aanmelding af en maak daarna een keuze.

Ik vind het best spannend om weer een nieuw traject te starten, maar weet zeker dat het goed gaat komen!

Liefs,

Hanneke

Eetstoornisherstel duurt 6-10 jaar

‘Maar je ziet er toch weer gezond uit? Dan is je eetstoornis toch over?’ ‘Ben je al een jaar in behandeling? Dan ben je toch alweer bijna hersteld?’ ‘Je lacht weer en gaat weer naar school, dan ben je vast hersteld?’ Dit zijn veel dingen die ik en anderen te horen krijg omtrent eetstoornisherstel. In deze blog vertel ik je meer over de gemiddelde duur van een eetstoornis en van het proces eromheen.

Gemiddeld duurt een eetstoornis 6-10 jaar

Zó lang?! Ja, zo lang… Natuurlijk is dit het gemiddelde. De ene doet er een jaar over, de ander kan na 3 jaar zeggen hersteld te zijn, ook zijn er uitzonderingen die het veel langer hebben dan 10 jaar. Maar de meeste mensen herstellen binnen 6-10 jaar. Dat is best een tijd maar zoals ik al zei: dit is relatief. Iedereen is verschillend en iedereen gaat op een andere manier door het proces heen van herstellen van een eetstoornis. Nu moet je niet denken dat je die 6-10 jaar heel diep in de eetstoornis zit (dit kan wel natuurlijk, ik wil het niet bagatelliseren), er zijn natuurlijk ook jaren waar je gewoon kunt functioneren in de maatschappij, maar waarin er nog steeds ‘restjes’ en dus de laatste punten van de eetstoornis zijn. Hersteld ben je dus nog niet, maar je hebt al wel het grootste stuk gehad.

Je hebt natuurlijk verschillende soorten eetstoornissen en daardoor ook verschil in hoe snel iemand in behandeling gaat/komt. Het kan bij iemand heel snel ontstaan en diegene kan snel in therapie gaan voor de eetstoornis (zoals bij mij, toen ik iets langer dan een jaar een eetstoornis had ging ik in behandeling bij Human Concern), maar het kan ook zijn dat je al jaren rondloopt met een eetstoornis en na een aantal jaar in behandeling gaat. Ieder mens verschilt en ieder mens herstel verschilt: en dat is helemaal oké.

Ieders traject verschilt

De ene gaat eerst een kliniek in, de andere houd het bij een diëtiste en weer een ander gaat in ambulante (=individuele) therapie, of natuurlijk een combi van meerdere dingen. Iedereen trekt zijn/haar eigen pad in herstel. Ook dit pad kan invloed hebben op de duur van je herstel. Als ik naar mezelf kijk zie ik dit ook. Ik ben eerst ambulante therapie in gegaan, toen een tijdje de kliniek in geweest en toen weer ambulant gegaan. Ik had die kilo’s die ik in de kliniek ben aangekomen echt nodig om ambulant verder te komen, als ik die niet had gehad, was ik nu (denk ik) nog niet op dit punt geweest in herstel. Dit hielp dus voor mij, maar voor een ander kan juist i.p.v. een klinische opname juist ambulante therapie helpen, of dagbehandeling.

Onzichtbare eetstoornis

Wanneer iemand er weer ‘gezond en happy’ uitziet, betekent dit nog niet dat iemand dit is. Hoe vaak ik nu wel niet hoor: ‘Maar je bent toch weer aangekomen en je lacht toch weer, betekent dat niet dat je al (bijna) hersteld bent?’ Iets wat me nog steeds best pijn doet, maar wat ik ook wel logisch vind. Ja, ik ben wat aangekomen. Ja, gelukkig kan ik weer lachen af en toe. Maar wat mensen niet zien is het onzichtbare. De eetstoornis die nog steeds keihard in m’n hoofd me telkens tegen spreekt, de ontzettende strijd waarin ik dag op dag in leef. Heel veel meiden en jongens die een eetstoornis hebben komen op gezond gewicht, of hebben een gezond gewicht: maar dit betekent niet dat diegene ook weer gezond is. Er zit nog zoveel meer achter dat alleen een gewicht. Eigenlijk, als je op gezond gewicht zit, dan begint de strijd pas. Want dan moet je dat lichaam gaan accepteren, met een stem in je hoofd die je nog telkens tegen spreekt.

Ook die lach, die mooie glimlach die alweer zo stralend lijkt is een masker van de werkelijkheid. Ik weet zeker dat bijna alle mensen met een eetstoornis of een psychische ziekte/stoornis dit herkennen. Het is zó makkelijk om je gevoel te verbergen achter die lach en te zeggen dat het ‘goed’ gaat. Maar in werkelijkheid zit er zoveel achter, het kan niet ‘zomaar’ weer goed gaan. Je kan niet de (eet)stoornis op een bootje plaatsen en vaarwel zeggen. Het is een proces, een slopend, moeilijk, energie vretend proces waarin je cóntinu moet blijven vechten.

 

blognieuw

bron: afbeelding

Herstel is een proces

Wat zich jaren heeft opgebouwd duurt ook weer jaren voordat het is afgebouwd. Een eetstoornis komt ergens vandaan. Er zitten achterliggende functies zoals trauma’s,karaktereigenschappen, onzekerheid en onverwerkt verleden waaruit de eetstoornis is ontstaan. Een eetstoornis is de coping om met je gevoel om te gaan. Of eigenlijk: om niet met je gevoel om te gaan. Voordat die eetstoornis dus weg zal gaan, voordat je ervan zal herstellen, zal je eerst achter die functies moeten komen. Die functies zal je aan moeten gaan, moeten leren accepteren, moeten verwerken en vooral mee leren werken. Dit is niet iets wat je van de een op de andere dag leert. Je moet jezelf volledig gaan accepteren en dát met een hoofd die dat tegenspreekt. Die functies waar je mee bezig moet, die hebben zich jaren opgebouwd. Het zal dus ook weer jaren duren voordat je ze hebt afgebouwd of mee hebt leren leven.

blognieuw3

bron: afbeelding

Heb je nog vragen over het herstel van een eetstoornis? Neem gerust contact met ons op!

Liefs,

Anne Dore

In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne