Favoriete boeken van nu

In mijn vrije tijd vind ik het fijn om vaak even een boek erbij te pakken. Niet perse een roman of thriller, maar meer literatuur die gericht is op meditatie, zelfbeeld of psychologie. In de blog van vandaag laat ik jullie zien welke boeken ik de afgelopen tijd heb gelezen en wat voor inspiratie ik eruit heb gehaald. 

IMG_2243 (2)

Voordat ik begin met vertellen over de boeken, wil ik even benoemen dat mocht je geïnteresseerd zijn in het boek: bij de titels kan je ook direct een link vinden naar een site die het boek verkoopt.

the Power of the Heart – Baptist de Pape

Dit is een boek die ik er heel vaak even bij pak om een stukje uit te lezen. In dit boek staat het hart centraal als de bron van kracht en inzicht. Vanuit verschillende groot spiritueel denkers word het hart benadrukt en erover verteld. Dit boek helpt je om de weg naar je hart te volgen. Klinkt heel zweverig, maar het word op een ontzettend bijzondere manier verteld vanuit groot spiritueel denkers. Mij geeft het altijd een goed gevoel om er stukjes uit te lezen.

IMG_2244 (2)

1000x anybody – Saskia Noort

Dit boek kreeg ik aangeraden van m’n therapeute. Ik heb lange tijd (en nog steeds) ontzettend getwijfeld over mijn lichaam en ben er erg onzeker over. Ik zag de verhoudingen in m’n lichaam niet goed en het was nooit perfect voor m’n eetstoornis. Veel vrouwen (en ook mannen) zijn onzeker over hun lichaam. In dit boek staan allemaal verschillende mensen, met verschillende lichamen: verschillende mooie dingen en verschillende beperkingen (volgens hun). Dit boek heeft me geholpen inzicht te krijgen in het lichaam. In de verschillende vormen, hoe iedereen anders is en vooral: wat normaal is bij verschillend lengte en gewicht.

IMG_2246 (2)

De kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Een van m’n all-time favorieten. De kracht van het nu van Eckhart Tolle, de meningen zijn hier heel erg over verdeeld maar persoonlijk vind ik dit boek ontzettend inspirerend. In dit boek gaat het erom dat je jezelf mag bevrijden van je verstand, van je onechte zelf, je ego. We zijn ons denken niet. De bedoeling hierbij is dat je jezelf mag bevrijden van psychische pijn. Alles gebeurt in het Nu, en als we ons daar bewust van worden dan vinden we veel meer geluk en innerlijke vrede. Zelf vond ik dit boek ontzettend inzicht gevend en lees ik er nog steeds graag uit. ‘de Kracht van het Nu’ word ook gezien als hét spirituele boek van de afgelopen decennia. Of je het daar mee eens bent, mag je zelf uitvinden, maar ik vind het zeker een aanrader voor mensen die meer uit hun hoofd willen gaan en meer willen voelen met hun hart.

IMG_2247 (3)

Mediation in praktijk – Hugo Prein

Dit boek heb ik uit de ‘meeneem-hoek’ van school gehaald. Het leek me een interessant boek en inmiddels ben ik op de helft. Mediation gaat over conflictbemiddeling. Hierin kan je denken aan echtparen die willen scheiden, werknemers en werkgevers in een arbeidsconflict of ouders die in conflict raken met jeugd etc. Dit boek geeft inzicht in hoe je het best kan omgaan als hulpverlener met conflicten. Hierin worden de gesprekstechnieken benadrukt. Persoonlijk vind ik dit een erg interessant boek en zou ik het (mocht je ook de hulpverlening in willen/gaan) je aanraden!

IMG_2245 (2)

Good night stories for Rebel girls – Elena Favilli, Francesa Cavallo

Afgelopen zomer kreeg ik dit boek voor m’n verjaardag van m’n broer en z’n vriend, sindsdien heb ik dit boek erg vaak erbij gepakt om er een stukje uit te lezen. Het is een ontzettend leuk ‘feel-good’ boek voor vrouwen. In het boek staan verschillende powervrouwen beschreven die zichzelf hebben bewezen in de wereld of iets aan de wereld hebben toegevoegd. Echt bijzonder hoeveel sterke vrouwen er zijn en zich vólledig inzetten voor hun doel, met succes! Er worden ontzettend veel vrouwen beschreven: van Elizabeth I tot Serena Williams en van Coco Chanel tot Jane Austen. Heel leuk en ontspannen! De afbeeldingen zijn ook echt prachtig, heel creatief weergegeven. Ook een heel leuk boek om aan iemand cadeau te geven.

IMG_2248 (2)

Dit waren mijn favoriete boeken van het moment, liefs!

Anne Dore

Advertenties

Dag lief klein meisje

Lieve allemaal,

vandaag een iets andere blog als normaal. En ik moet zeggen dat ik het ook wel spannend vind om deze blog online te zetten. Eerlijk en open zijn over alles wat er in mijn leven gebeurt vind ik fijn om te doen, maar dit komt wel heel dichtbij.

Ongeveer 4 jaar geleden heb ik een gedichtje geschreven over hoe ik het ervoer om diabetes te krijgen. Voor mij was dit een hele ingrijpende gebeurtenis omdat mijn hele leven ineens op zijn kop stond. Ik ging verhuizen, maar moest ook mijn hele lichaam opnieuw leren kennen. Ik heb besloten om dit gedicht met jullie te delen omdat het mij blijft raken als ik het lees. In een paar woorden maak ik duidelijk wat er binnen in mij speelde die tijd.

 

 

Dag lief klein meisje

Dag lief klein meisje, tot nooit meer ziens.

Dag lief klein meisje, jij werd langzaam ik.

 

Jij werd “het meisje met diabetes”,

en niet jij, de echte ik.

Jij werd het meisje dat vrijheid op moest geven,

want alleen op reis was een groot gevaar.

 

Nee lief klein meisje, jij werd ik.

Ik die terug wou naar waar ze Jou kende,

in plaats van ik “het meisje met diabetes”.

Daar waar ze vroegen hoe het met Jou ging en niet naar al je ziektes.

Ik die wilde weten wie ik was en waar ik hoorde.

 

Nee lief klein meisje, jij verloor je eigen kleine ik.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

 

 

Vanaf de dag dat ik de diagnose kreeg ging er een knop om in mijn hoofd. Ik moest nu voor mijzelf zorgen en verloor daarbij het kind zijn. Eigenlijk verloor ik mijzelf. In een nieuw dorp moest ik mijn leven opbouwen, maar in plaats van dat ik de zoektocht aanging van wie ik was, werd ik in een klap volwassen. Het is lastig om mee te doen met klasgenootjes als jij je anders voelt. Anders in mijn hoofd, maar lichamelijk ook anders want ik was ziek. Niet langer was de aandacht er voor mij, maar voor mijn diabetes. Ik verloor mijn eigen identiteit.

Tot op de dag van vandaag zit er een klein verlangen om weer het meisje van 8 te zijn. Geen zorgen, geen ziekte, gewoon ik. Ik wil weer spontaan zijn, op avontuur gaan en mij even nergens druk over te hoeven maken. Ik wil het kleine meisje in mijzelf weer vinden, en daarbij dus mijzelf.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

Liefs Hanneke

TV-programma: Niet Gezond Meer

Een aantal maanden geleden werd ik benaderd door het programma ‘Niet Gezond Meer’. Een programma over orthorexia, waarin Jet van Nieuwkerk opzoek gaat naar meer informatie over de stoornis en over een wel gezond/niet gezonde leefstijl. In deze 3 delige documentaire belicht ze vanuit meerdere invalshoeken de onderwerpen: obsessief met eten, sport en gezondheid. Ook ik mocht hier een aandeel in leveren. 

Orthorexia

‘Orthorexia is een niet officeel erkende eetstoornis, waarbij er een ziekelijke fixatie is op gezond eten. Mensen met orthorexia willen uitsluitend het allergezondste eten. Aan de kwaliteit van het eten meten zij hun kwaliteit van leven af.’                            bron: voedingscentrum

Al eerder schreef ik een blog over mijn ervaring met orthorexia. Een tijdje geleden werd ik benaderd voor informatie over orthorexia voor het programma ‘Niet Gezond Meer’, ook mocht ik een stukje van mijn verhaal vertellen voor het tv-programma over mijn ervaring met de eetstoornis. Zie voor de datum en tijden van de documentaire onderaan de blog.

Jet van Nieuwkerk

Jet, die in het tv-programma opzoek gaat naar antwoorden, ervaringen en verhalen over ‘orthorexia’ en ‘niet gezond meer’ leven, heeft zelf ook gekampt met orthorexia. Jaren heeft ze last gehad van de eetstoornis waardoor ze veel afviel. Ze raakte de controle kwijt in het leven door grote fixatie op gezond eten en veel sporten. Ze zei vaak sociale afspraken af om maar niet in de problemen te komen met de in haar ogen ‘gezonde levensstijl’. Met behulp van een coach is Jet weer de goeie kant op gegaan en heeft nu een levensstijl voor zichzelf ontwikkeld: gezond, maar ze mag wel álles van zichzelf. Juist dat álles mogen, zorgt ervoor dat ze de perfecte balans heeft gevonden tussen haar lichaam en geest. Ik heb Jet ervaren als een hele fijne, lieve meid die goed weet waar ze staat en wat ze wil. Ik vond haar goed kunnen praten over haar ervaring met orthorexia en weet zeker dat ze ook in de komende jaren nog veel mensen zal inspireren maar ook zichzelf telkens meer zal vinden. Met de drijfveer waarmee ze haar kookboeken maakt, artikelen schrijft en ook dit programma heeft gemaakt weet ze veel mensen te inspireren en laat zien wat voor doorzetter ze is.

Jet’s motto: Een happy & healthy leven, niet te streng en al helemaal niet saai

jet

Niet Gezond Meer

In de documentaire word er antwoord gezocht op vragen omtrent orthorexia. Er worden verhalen en ervaringen afgebeeld over de eetstoornis. Jet gaat op onderzoek uit over dit onderwerp en gaat bij verschillende mensen langs om meer informatie te krijgen over de stoornis. Ook behandeld ze de zogenaamde ‘fithype’ waarin ‘fitgirls en fitboys’ centraal staan. Schieten we niet door met de zogenaamde ‘gezonde levensstijl’? En hoe staat dit in verband met het ontstaan van eetstoornissen? Is Social Media een boosdoener in de wereld van eetstoornissen?

‘Niet Gezond Meer’, de 3-delige documentaire over orthorexia, is te zien op 23, 30 mei en 6 juni op NPO 3, 21:05 uur.

jet2

Deze is voor pap en mam ♥

Al een tijdje wou ik iets voor jullie doen… maar omdat de goede woorden vaak lastig te vinden zijn en schrijven zo ongeveer mijn tweede natuur is geworden de afgelopen jaren, wil ik een blogpost aan jullie wijden. Ook hebben jullie daar een passend cadeau bij gekregen, die mag je na het lezen van deze post open maken. Jullie hebben vast al een idee en echt een verrassing is het niet meer aangezien het cadeau al een tijdje ingepakt in de kamer staat, maar nu mogen jullie het dan eindelijk openmaken.

Vandaag is het vrijdag 18 mei, ik zit nu bijna een week in Portugal en morgen mogen we voor het eerst weer contact hebben. De eerste week zal vast het pittigst zijn, voor mij, maar ook voor jullie. Deze maand in Portugal is weer een nieuwe kans om dichter bij volledig herstel te komen en meer rust, voor mij en voor jullie.

Door een mega rollercoaster van ellende, verdriet, moeite en negativiteit zijn we de laatste jaren gegaan. M’n eetstoornis slokte zoveel energie op en een paar jaren waren er eigenlijk geen leuke makkelijke momenten. Gelukkig zijn die er wel weer steeds vaker, maar ook nu is de anorexia nog erg aanwezig waardoor er veel thuis en in ons gezin word bepaald door de eetstoornis.

Wat me zo ontzettend heeft geholpen in de strijd tegen m’n eetstoornis is jullie steun. Jullie waren en zíjn er altijd voor me. Jullie hebben nooit de moed verloren terwijl ik hem al zo duidelijk wel kwijt was. Jullie zijn áltijd blijven vechten, terwijl ik zo hard probeerde rust te krijgen door toe te geven. Dit klinkt misschien bizar, maar als jullie mij niet zoveel liefde hadden gegeven (de liefde die ik mezelf niet kon geven), dan was ik er niet meer geweest. Door jullie liefde heb ik toch stapjes kunnen zetten en door jullie liefde wou ik wél blijven vechten. Eerst voor jullie, en later ook meer voor mezelf.  Stap voor stap, hap voor hap. Door jullie liefde, ben ik gaan ervaren hoe het is om ouders te hebben die ontzettend veel van je houden en die (wat er ook gebeurt, letterlijk) altijd achter je blijven staan. Jullie hebben mij mezelf kapot zien maken, sporten, minder eten, afvallen… totdat er niks meer over bleef dan een broodmager lichaam en een doodongelukkig gezicht en geest. Zelf was ik niet zo bezig met m’n eigen dood, maar jullie hebben me verteld dat jullie wisten dat het zomaar afgelopen kon zijn.

Wat ik het allerfijnst vind én het meest bijzondere in de steun die ik van jullie ervaar is dat jullie altijd m’n gezonde kant hebben aangesproken. Jullie probeerden niet in gesprek te komen met m’n eetstoornis die op dat moment voor zo’n 99% in me zat, maar met die 1% waarvan jullie nog wel wisten dat mijn echte ík was. Die ook nog ergens daar in dat lijf zat. Die 1% probeerden jullie continu aan te spreken, te helpen, te relativeren, te steunen… en doordat jullie mijn gezonde kant hebben aangesproken, kreeg die telkens meer de ruimte om te groeien. Jullie bleven in míj geloven, en niet in de anorexia.

Gesprekken aan tafel, me kalmeren na paniekaanvallen, me vasthouden, lange gesprekken in het bos, mee naar therapie, mee de supermarkt in en de paniek onder ogen komen, me ondersteunen in de keuzes omtrent school, werk, therapie en mezelf… jullie zijn er altijd geweest. Jullie hebben me nooit laten vallen, ook niet op de momenten waarop ik mezelf wel liet vallen. Ik wist hoe machteloos jullie je voelden tegenover m’n eetstoornis en ik had me zo kunnen voorstellen dat je me helemaal niet meer als dochter wou met al die problemen. Maar jullie hebben nóóit ook maar iets van afkeer laten blijken, integendeel: jullie hebben me zóveel liefde gegeven, in de gehele tijd.

Gadverdamme, ik wil zo graag van die eetstoornis af zijn. En weer gewoon met het gezin uiteten kunnen gaan, in Limburg een ijsje kunnen halen en lang tafelen zonder angst. Jullie hebben me de hoop gegeven dat dit op gegeven moment ook weer komt. Jullie blijven herhalen dat ik weer ga herstellen en dat helpt me enorm om de hoop niet te verliezen. In deze strijd tegen m’n eetstoornis had ik me óprecht geen betere ouders kunnen wensen. Ik heb jullie altijd al als geweldige ouders ervaren, maar door deze ziekte zijn we nog dichter naar elkaar gegroeid. Gelukkig beginnen er al veel dingen af te brokkelen en is het herstel nu wel echt in gang, maar we zijn er nog niet. Wel gaat het steeds beter en dat is ook weer een fase: zelf verantwoordelijkheid nemen, zelf keuzes maken en meer loskomen van jullie. Wat natuurlijk ook een gezond proces is, maar niet makkelijk. Voor mij niet, maar ook weer voor jullie niet. Je dochter loslaten die eerst zo zwak was en zo duidelijk verzorging nodig had, dat is ook een proces. Ook al weet ik zeker dat we hier ook de balans weer in gaan vinden.

Lieve pap en mam, ik kan niks ander zeggen dan: súper bedankt voor de afgelopen jaren. Ik kan nog wel duizenden voorbeelden van steun erbij halen en daarbij ook duizenden dankwoorden eraan toevoegen, maar ik weet dat dat ook niet de manier is. Toch wou ik iets doen en daardoor heb ik een cadeau gemaakt/gekocht. Ik hoop dat in de tijd dat ik weg ben jullie wat meer rust krijgen en veel van elkaar mogen genieten (want jemig, wat een goed team zijn jullie geweest de afgelopen jaren! Ik vind het echt mooi dat jullie zo stérk zijn samen). Nog één keer dan: echt ontzettend bedankt voor jullie liefde, steun en hoop. Tot over 3 weken en nu is het dan echt tijd om de computer af te sluiten en het cadeau open te maken.

Tot snel, schatten!

Dikke kus,

An

IMG_2071 (2)

And so the adventure begins

And so the adventure begins

Wanneer deze blog online komt, ben ik onderweg naar Portugal. Daar ga ik de klinische boost behandeling van Human Concern volgen: Be-Leef! Dit zal een stukje van de reis worden in mijn herstel. De reis waar ik een tijd naar toe heb gewerkt, en die nu is aangebroken. Een reis om weer verder te komen in herstel. Om verder te komen met mezelf en de anorexia stukje voor stukje aan te gaan en daarna weg te vagen.

Wat ga ik doen?

In een eerdere blog heb ik uitgebreid uitgelegd waarom ik de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern in Portugal ga doen. Zie voor verdere informatie deze blog. Ik ga naar Portugal van 12 mei – 8 juni en verblijf daar samen met therapeuten en een groep cliënten vanuit Human Concern, centrum voor eetstoornissen.

Weken van voorbereiding

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met me voorbereiden voor Portugal. Door middel van opdrachten voor Be-Leef zelf, maar ook om dingen voor de blog, school en thuis af te sluiten. In Portugal zal ik namelijk geen aandacht besteden aan school of de blog aangezien ik 100% voor mezelf daar ga. De enige momenten dat ik contact kan hebben met m’n familie en vrienden is op zaterdag.

Wat gebeurt er met de blog?

Het zal zijn alsof ik niet weg ben, aangezien ik vooruit heb gewerkt. De blog is belangrijk voor me en ik besteed er graag tijd aan. Daarom staat er voor elke week nog minimaal 1 blog online, en wanneer ik terugkom zal ik dit (als het goed is) weer volledig oppakken. Wel betekent dit dat ik niet reageer op e-mails, vanaf 12 juni kan je weer mails terugverwachten.

Deze blog is vooral qua info om te laten weten dat ik dus offline ben en echt een maand volledig weg ben. Super spannend, maar ook een mooie kans waar ik echt voor wil gaan. Ik hoop enorm dat deze reis me een boost gaat geven in mijn eetstoornisbehandeling.

In de tijd dat ik weg ben komt er een programma op de televisie over de eetstoornis: ‘Orthorexia’, Jet van Nieuwkerk neemt je mee in haar zoektocht naar de eetstoornis. Ook ik heb een kleine bijdrage mogen leveren aan het programma, mocht je het leuk vinden om dit te zien, zie dan hieronder de uitzendtijden:

NPO 3, Niet Gezond Meer, Woensdag 23, 30 mei en 6 juni om 21:00

Bij deze dus de info over mijn afwezigheid op de blog in mei en begin juni, ik hoop tot snel en het zou fijn als het in Nederland ook zulk fijn weer is als in Portugal. Veel liefs!

andsotheadventure

Naar de kliniek in Portugal, Be-Leef!

Vorige week heb ik bevestiging gekregen dat ik (mocht er geen bijzonderheden zijn) mee mag in mei om een maand het Be-leef traject te volgen in Portugal. Dit is een klinische boost behandeling waarin je een maand lang uit je omgeving gaat en intensief gaat werken aan je herstel in een kliniek. 

beleef

bron: beleef

Be-Leef? Het gaat toch goed?

Toen mijn therapeute me vertelde dat ze Be-Leef een goede optie voor me zou vinden op dit moment, schrok ik daar in eerste instantie van. Überhaupt had ik nooit gedacht dat ik naar Be-Leef zou kunnen, maar het voelde ook als een schok. ‘Be-Leef? Het gaat toch goed?’ zei ik in eerste instantie. Ik moest het echt even laten bezinken. Toen we het er verder over hadden en ik het er met m’n ouders over had gehad, vielen eigenlijk alle puzzelstukjes op z’n plaats. Alle doelen waar ik mee bezig was in herstel, waren er, ze lagen voor me op tafel, ik wou er mee bezig maar: het lukte niet. Ik kreeg geen beweging in herstel. En als er wel beweging ontstond, was het erg langzaam.

Over het algemeen had ik echt het gevoel dat het beter ging: ik was weer aan het studeren, werkte bij de peuters, sprak weer vaak af met vriendinnen en zag mijn familie weer. Ik deed weer van alles, maar merkte wel dat ik niet zoveel voelde. Op dat moment had ik geen zin om daar naar te luisteren, ik was weer lekker bezig en dat had ik zo gemist! Naarmate ik langer bezig was met school en ook therapie bleef volgen, merkte ik (en m’n therapeut) dat ik m’n gevoel weer op slot ging zetten. Doordat ik zo bezig was met andere dingen doen die al m’n energie kosten, was er geen tijd en ruimte meer om te werken aan mezelf en aan m’n herstel. Voor m’n eetstoornis natuurlijk lekker makkelijk, ik leefde weer lekker in m’n veilige bubbel.

Niet verder komen in herstel

Ik stagneerde in herstel en in gewicht. Ik ging een proces in van aankomen, maar het werkte niet. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik gaf mezelf ook geen ruimte om stil te staan bij wat ik voelde bij het aankomen want ik moest door! Ik had genoeg te doen! School, stage, vriendinnen… léven. Of… was het meer overleven? Ik wóu en wíl zo graag stappen zetten in herstel, maar uiteindelijk kwam ik geen stap verder.

Be-Leef kan me zoveel bieden: uit mijn omgeving, weer meer leren eten en daarbij mijn lichaam accepteren, leren loslaten, leren voelen en vooral leren om stil te staan bij mézelf. Echt voor de volle 100% bezig met mézelf. Zonder school, werk, familie, vriendinnen, de maatschappij, de druk, de spanning, zonder: afleiding. Ik vind het mega spannend, om echt te moeten gaan voelen en mezelf niet meer te kunnen indekken in m’n eetstoornis en m’n veilige bubbel. Daar kan ik niet terugschieten in m’n veilige cocon. Er is nog zoveel angst om die eetstoornis los te laten, ik hoop dat ik in Be-Leef de ruimte vind en de handvatten krijg om dat te leren.

IMG_1910 (2)

Ik wil deze uitdaging heel graag aangaan, en kan nu inzien dat ik echt enorm geluk heb dat ik deze kans krijg. Ik wil hem met beide handen aanpakken en hoop echt dat ik hier stappen verder mee kom in herstel. Om echt de weg weer terug te vinden naar mezelf. De reis, naar jezelf. 

Bedankt Human Concern, dat jullie mij deze kans bieden. Met volle angst vooruit.

Liefs,

Anne Dore

 

Genietmoment: Lente

In de serie: ‘Genietmoment’, neem ik jullie mee in genietmomenten van mij waar ik veel positiviteit en motivatie uit haal. Zo hoop ik jou, als lezer wat meer mee te nemen in mijn gedachten over dankbaarheid en genieten. 

Het voelt gewoon bizar hoe snel dit jaar voorbij vliegt, het lijkt net gister dat ik begon met mijn opleiding en ook afgelopen zomervakantie staat nog zo helder op m’n netvlies gebrand: de prachtige bergen, het mooie weer en mijn alweer veel sterkere lichaam. Ze zeggen natuurlijk niet voor niets: de tijd vliegt als je bezig bent. En dat heb ik ook echt ervaren: inmiddels is het alweer half april en staan er weer nieuwe uitdagingen op me te wachten. Wat erg helpt in deze tijd van het jaar is dat de lente er is.

IMG_2111

Het zonnetje dat telkens vaker schijnt, de temperaturen die omhoog gaan, maar waar ik me vooral erg blij over kan maken is de natuur. De bloemen en bomen gaan weer bloeien, de knopjes groeien uit tot een bloem en de vogels en dieren in de natuur zijn volop bezig met zich nestelen en zich voortplanten. Hoe bijzonder is dat? Dat de beesten het weer op hun heupen krijgen in een bepaalde tijd van het jaar. Ook bijzonder daaraan vind ik dat ze het allemaal op hun eigen manier doen. Neem nou alle lokroepen van de vogels, als je nu door het bos loopt is het één groot orkest van verschillende gezangen van de vogels.

IMG_2104 (2)

Niet alleen de vogels zijn in hun sas, maar wanneer dit begint is mijn vader ook niet te stoppen. Vaak moet ik al z’n verhalen over vogels aanhoren, maar wanneer de lente eraan komt en we lopen in het bos staan we om de haverklap stil en staat hij weer te turen naar een zanglijster, een boomkruiper of zou het toch een merel zijn? Begrijp me niet verkeerd: ik kan daar ook wel van genieten, het heeft ook wel z’n aandoenlijkheid hoeveel hij van vogels houd, en ik kan het ook begrijpen: wat hij met vogels heeft, heb ik met andere dieren: ik ren ook achter katten aan op straat (écht? Ja, echt!). Gelukkig ga ik ook vaak met m’n moeder wandelen en die staat er vrij hetzelfde in. Die kan ook zeker genieten van het gezang van de verschillende vogels en van een hert die voorbij schiet, maar kan ook gewoon praten en lekker wandelen en op die manier van de natuur genieten.

Waar ik me altijd over verwonder is de bloemenpracht die allemaal weer opkomt. Het begint met de sneeuwklokjes en dan komen de viooltjes en de narcissen op. Zó mooi! Als ik nu uit het raam kijk zie ik ook in onze tuin weer allemaal bloemen staan. En het fijne vooruitzicht is: het word alleen maar meer! Over een maand of 2 staat alles in bloei en is de natuur zó mooi! Ik kan daar zo naar uit kijken.

IMG_2120IMG_2119

Zelf ben ik echt door de jaren heen gaan houden van de natuur en van de seizoenen. Ik kan ook nooit kiezen als iemand vraagt van welk seizoen ik het meest houd, elk seizoen heeft z’n charmes en z’n pracht en praal. Ik hoop dat jij ook stil kan staan bij hoe bijzonder de natuur- en hoe mooi de lente nu is. Misschien vind je het gewoon fijn dat de zon lekker schijnt en je met een dunne jas aan naar buiten kan. Misschien houd je van het vogel orkest vanuit de bomen. Misschien houd je van de bomen die weer beginnen te bloeien en waar je onder langs loopt of fietst op weg naar school of werk. Hoe dan ook, ik hoop dat je mag genieten van deze fijne lente dagen.

Liefs,

Anne Dore