In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Advertenties

Dag lief klein meisje

Lieve allemaal,

vandaag een iets andere blog als normaal. En ik moet zeggen dat ik het ook wel spannend vind om deze blog online te zetten. Eerlijk en open zijn over alles wat er in mijn leven gebeurt vind ik fijn om te doen, maar dit komt wel heel dichtbij.

Ongeveer 4 jaar geleden heb ik een gedichtje geschreven over hoe ik het ervoer om diabetes te krijgen. Voor mij was dit een hele ingrijpende gebeurtenis omdat mijn hele leven ineens op zijn kop stond. Ik ging verhuizen, maar moest ook mijn hele lichaam opnieuw leren kennen. Ik heb besloten om dit gedicht met jullie te delen omdat het mij blijft raken als ik het lees. In een paar woorden maak ik duidelijk wat er binnen in mij speelde die tijd.

 

 

Dag lief klein meisje

Dag lief klein meisje, tot nooit meer ziens.

Dag lief klein meisje, jij werd langzaam ik.

 

Jij werd “het meisje met diabetes”,

en niet jij, de echte ik.

Jij werd het meisje dat vrijheid op moest geven,

want alleen op reis was een groot gevaar.

 

Nee lief klein meisje, jij werd ik.

Ik die terug wou naar waar ze Jou kende,

in plaats van ik “het meisje met diabetes”.

Daar waar ze vroegen hoe het met Jou ging en niet naar al je ziektes.

Ik die wilde weten wie ik was en waar ik hoorde.

 

Nee lief klein meisje, jij verloor je eigen kleine ik.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

 

 

Vanaf de dag dat ik de diagnose kreeg ging er een knop om in mijn hoofd. Ik moest nu voor mijzelf zorgen en verloor daarbij het kind zijn. Eigenlijk verloor ik mijzelf. In een nieuw dorp moest ik mijn leven opbouwen, maar in plaats van dat ik de zoektocht aanging van wie ik was, werd ik in een klap volwassen. Het is lastig om mee te doen met klasgenootjes als jij je anders voelt. Anders in mijn hoofd, maar lichamelijk ook anders want ik was ziek. Niet langer was de aandacht er voor mij, maar voor mijn diabetes. Ik verloor mijn eigen identiteit.

Tot op de dag van vandaag zit er een klein verlangen om weer het meisje van 8 te zijn. Geen zorgen, geen ziekte, gewoon ik. Ik wil weer spontaan zijn, op avontuur gaan en mij even nergens druk over te hoeven maken. Ik wil het kleine meisje in mijzelf weer vinden, en daarbij dus mijzelf.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

Liefs Hanneke

TV-programma: Niet Gezond Meer

Een aantal maanden geleden werd ik benaderd door het programma ‘Niet Gezond Meer’. Een programma over orthorexia, waarin Jet van Nieuwkerk opzoek gaat naar meer informatie over de stoornis en over een wel gezond/niet gezonde leefstijl. In deze 3 delige documentaire belicht ze vanuit meerdere invalshoeken de onderwerpen: obsessief met eten, sport en gezondheid. Ook ik mocht hier een aandeel in leveren. 

Orthorexia

‘Orthorexia is een niet officeel erkende eetstoornis, waarbij er een ziekelijke fixatie is op gezond eten. Mensen met orthorexia willen uitsluitend het allergezondste eten. Aan de kwaliteit van het eten meten zij hun kwaliteit van leven af.’                            bron: voedingscentrum

Al eerder schreef ik een blog over mijn ervaring met orthorexia. Een tijdje geleden werd ik benaderd voor informatie over orthorexia voor het programma ‘Niet Gezond Meer’, ook mocht ik een stukje van mijn verhaal vertellen voor het tv-programma over mijn ervaring met de eetstoornis. Zie voor de datum en tijden van de documentaire onderaan de blog.

Jet van Nieuwkerk

Jet, die in het tv-programma opzoek gaat naar antwoorden, ervaringen en verhalen over ‘orthorexia’ en ‘niet gezond meer’ leven, heeft zelf ook gekampt met orthorexia. Jaren heeft ze last gehad van de eetstoornis waardoor ze veel afviel. Ze raakte de controle kwijt in het leven door grote fixatie op gezond eten en veel sporten. Ze zei vaak sociale afspraken af om maar niet in de problemen te komen met de in haar ogen ‘gezonde levensstijl’. Met behulp van een coach is Jet weer de goeie kant op gegaan en heeft nu een levensstijl voor zichzelf ontwikkeld: gezond, maar ze mag wel álles van zichzelf. Juist dat álles mogen, zorgt ervoor dat ze de perfecte balans heeft gevonden tussen haar lichaam en geest. Ik heb Jet ervaren als een hele fijne, lieve meid die goed weet waar ze staat en wat ze wil. Ik vond haar goed kunnen praten over haar ervaring met orthorexia en weet zeker dat ze ook in de komende jaren nog veel mensen zal inspireren maar ook zichzelf telkens meer zal vinden. Met de drijfveer waarmee ze haar kookboeken maakt, artikelen schrijft en ook dit programma heeft gemaakt weet ze veel mensen te inspireren en laat zien wat voor doorzetter ze is.

Jet’s motto: Een happy & healthy leven, niet te streng en al helemaal niet saai

jet

Niet Gezond Meer

In de documentaire word er antwoord gezocht op vragen omtrent orthorexia. Er worden verhalen en ervaringen afgebeeld over de eetstoornis. Jet gaat op onderzoek uit over dit onderwerp en gaat bij verschillende mensen langs om meer informatie te krijgen over de stoornis. Ook behandeld ze de zogenaamde ‘fithype’ waarin ‘fitgirls en fitboys’ centraal staan. Schieten we niet door met de zogenaamde ‘gezonde levensstijl’? En hoe staat dit in verband met het ontstaan van eetstoornissen? Is Social Media een boosdoener in de wereld van eetstoornissen?

‘Niet Gezond Meer’, de 3-delige documentaire over orthorexia, is te zien op 23, 30 mei en 6 juni op NPO 3, 21:05 uur.

jet2

Leven in het hier en nu, dat blijft de key! 

Lieve allemaal,

ik zit met mijn benen in de zon, voor mij uit starend en genieten van 2 heerlijk spelende honden. Vandaag kan ik het weer, genieten! De afgelopen dagen waren zwaar, het leven vloog mij even aan. Ik was onzeker, bang en vooral terneergeslagen.

Over een aantal maanden begint er weer een heel nieuw leven, ik ga naar Nijmegen, weer volledig studeren en ga een huisje zoeken met een vriendin. Iets waar ik super naar uitzie maar wat ik toen even niet kon verdragen. Ik ben zo bang dat ik het niet kan. Bang dat mijn lichaam het niet aankan en ik weer heel hard in mijn depressie terugval. In een van mijn vorige blogs had ik het over vertrouwen hebben, nou dat vertrouwen was ver te zoeken. Ik heb voor mijzelf lang gedacht waar deze angst ineens vandaan kwam, en nu weet ik het.

In de afgelopen weken probeer ik langzaam weer van alles op te pakken, ik ben begonnen met auto rijlessen, sinds een maand heb ik een hele lieve vriend en ga steeds meer sociale activiteiten oppakken. Ik vind het heerlijk om weer wat om handen te hebben en dingen te hebben om naar uit te zien. Maar ergens zit er ook teleurstelling omdat het mij heel veel energie kost. Ik baal gewoon dat hier op geen enkele manier vooruitgang in zit. Altijd overweeg ik maar welke keuzes ik moet maken, ik ben gestopt met mijn studie en weer thuis gaan wonen in de hoop dat ik mij beter zou gaan voelen en gelukkig is dit gebeurt. Maar waarom krijg ik door al deze rust geen extra energie? Ik ben gewoon boos op mijn lichaam omdat het mij tegenhoudt in de dingen die ik wil doen. Mentaal gaat het eindelijk beter, ik heb zin in het leven en wil lekker op pad gaan. Maar als dan blijkt dat je lichaam het niet kan is dat een domper.

Een tijd heb ik gedacht dat ik hier misschien niet zo naar zou moeten luisteren en dat het iets is wat tussen mijn oren zit. Maar al snel bleek dat dit niet de juiste oplossing was, want daar stak de depressie zijn kop weer op en hing ik ’s avonds brakend boven de wc. Ik put mijzelf uit als ik niet naar mijn lichaam luister. Doorgaan geeft dus angst, maar niks doen geeft geen plezier, hallo waar is die middenweg. Soms lijkt die er gewoon niet te zijn. Balans is zo’n toverwoord in dit dilemma. Elke dag zal ik moeten kijken wat mijn lichaam aan kan, en blijkt dit niet veel te zijn dan zal ik dingen af moeten zeggen. Klinkt makkelijk hé als je het zo zegt, nou de praktijk is heel anders.

Als ik afspraken af moet zeggen neemt mijn sociale angststoornis het van mij over, ik voldoe niet meer aan de eisen die mensen voor mij hebben. Ik stel me aan, ben niet leuk, mag er niet zijn en moet alleen maar blij zijn dat ik ergens voor wordt uitgenodigd. Met dat de hele dag in je hoofd is het makkelijker om te zeggen dat je komt en de gevolgen voor lief te nemen, dan te doen wat het beste voor je is en rust te nemen.

Mijn angsten en depressie kwamen dus naar boven omdat ik niet weet wat ik lichamelijk aan ga kunnen en hoe ik het leven op een draagbare manier aan moet pakken. Omdat  ik teveel wou en mijzelf voorbij ben gedenderd. Beetje bij beetje begin ik te begrijpen wat mijn lichaam mij probeert te vertellen en dat is dat ik mijn eigen weg moet zoeken en mij niet zo vast moet houden aan wat ik van mijzelf moet. Maar helaas is dit niet altijd wat ik wil horen, want dat betekend dat ik mensen teleur moet stellen, dat ik mij er bij neer moet leggen dat ik niet zoveel energie heb als leeftijdsgenoten, maar ook dat ik moet gaan leven en genieten van de dingen die ik wel kan op een dag of in een week. Ik wil mijn spontane kant vasthouden en er dagjes op uitgaan of een ijsje eten in het dorp als ik daar de energie voor heb. Leven in het hier en nu, dat blijft de key!

knorretje

Gelukkig heb ik heel veel kleine dingen waar ik heel gelukkig van wordt. Een weekendje Maastricht met vriendinnen, een ijsje eten met mama, winkelen met mijn vriend of een uurtje naar het kotermeer met de honden. Ik ben een gelukkig mens met her en der wat dilemma’s 😉

Liefs Hanneke

Yoga

The Goal of Yoga: the yoga pose is not the goal. Becoming flexible or standing on your hands is not the goal. 

The Goal is to create space where you were once stuck. To unveil layers of protection you’ve built around your heart. To appreciate your body and become aware of the mind and the noise it creates. To make peace with who you are. The goal is to love,… well, you. 

Shift your focus and your heart will grow. – Rachel Brathen (bron)

IMG_2083 (2)

Yoga… ik heb het gevoel dat je er tegenwoordig niet meer omheen kan. Je word dood gegooid met foto’s van yogi’s die weer hun nieuwe ‘poses’ showen op instagram, en ook in de winkels zie je: yoga-thee, speciale yoga leggings en natuurlijk de verscheidenheid aan yoga-matten en yoga-gear is ook niet te missen. De ene vind het zweverig, de andere die zweert erbij: maar yoga is hip en happening. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel verschillende yoga matten heb en dat ik ook heel wat yogi’s volg op instagram, maar toch ben ik me heel bewust van de essentie van yoga.

Deze blog wil ik niet wijden aan het ontstaan of de essentie van yoga, in deze blog wil ik delen hoe yoga mij helpt in herstel van mijn eetstoornis en hoe ik ermee ben begonnen. Wil je meer informatie weten over het ontstaan van yoga of überhaupt meer weten over het onderwerp zelf? Dan kan je een kijkje nemen op de blog van: happywithyoga, hier gaan ze er verder op in.

Hoe ik ben begonnen met yoga

Ik startte met yoga nadat ik een documentaire had gezien over het ontstaan, ik raakte geïnteresseerd in de geschiedenis ervan en vond inspiratie in de verschillende soorten, maar vooral ook het idee achter yoga: je ziel, geest en lichaam in verbinding met elkaar. Inmiddels doe ik zo’n 4 jaar aan yoga, met aan het begin tussenstops waarin ik weer eens een maand niks deed, waarna ik het weer op pakte. Nu, doe ik het eigenlijk elke dag. Soms flows van drie kwartier, andere keren maar even 10 minuten om stil te staan bij m’n lichaam en m’n gevoel.

Yoga en een eetstoornis

Door mijn eetstoornis heb ik lang mijn gevoel uitgezet. Ik voelde m’n lichaam niet meer aan en wóu dat ook niet. Wanneer ik pijn had, ging ik door. Wanneer ik moe was, ging ik door. Wanneer ik afviel en niks at, ging ik door. Alles op automatisme, gevoel op 0. Nog steeds is dat een grote valkuil maar ik leer telkens meer. Yoga heeft letterlijk een scherp punt bij me hier aangekaart. Doordat ik elke dag yoga doe, sta ik elke dag even stil bij wat m’n lichaam doet. Een moment van de ruimte nemen voor mezelf en de rust vinden in m’n lichaam, waardoor de energie naar alle vezels van m’n lichaam kan vloeien. Door yoga ben ik weer gaan voelen hoe m’n lichaam echt is: nog mager, broos, pijnlijk en vooral: kwetsbaar. Ik leer telkens meer voorzichtig om te gaan en met elke pose probeer ik lief te zijn voor m’n lichaam in plaats van het te blijven pushen. Ook merk ik elke dag verschil in hoe mijn lichaam is: de ene dag sterk en fijn, de andere dag zwaar en energieloos: het is beide oké, het mag er beide zijn.

IMG_2077 (2)

Yoga en mijn gevoel

Door yoga ben ik dus echt een stuk terug gekomen bij m’n gevoel, en door yoga kan ik ook m’n gevoel aanwakkeren. Maar ook helpt het me in stressvolle situaties een moment van rust en kalmte in te plannen. Doordat ik m’n lichaam nu beter aanvoel, merk ik ook wanneer ik moe ben, wanneer ik geen energie meer heb en zelfs wanneer de paniek opkomt: dit zijn allemaal dingen, die ik bijvoorbeeld een jaar geleden echt niet kón voelen. Yoga (en meditatie) zorgt ervoor dat ik langzaam meer grip krijg op mijn gevoel en dat ik kan aarden in mijn lichaam.

Geen intensieve sport, wel yoga

Mijn compensatie van m’n eetstoornis bestaat voor het grootste deel uit bewegen. Nu ik niet meer naar de sportschool ga, heb ik m’n grootste achterdeur ingeklapt: wat natuurlijk erg goed is. Gelukkig kan ik nog wel heerlijk wandelen in het bos, fietsen én aan yoga doen. De tijd die ik nu niet meer in de sportschool besteed, besteed ik nu door ruimte te creëren voor het luisteren naar mijn lichaam. Yoga helpt me daarbij. Momenten van de yoga mat pakken, rust nemen en flows doen.

Zweverig?

Dat yoga zweverig is, heb ik eigenlijk niet zo gemerkt. Het is denk ik maar hoe je er tegen aan kijkt en hoe je er mee bezig bent. Ik doe flows van o.a. YOGATX, Cat Meffan en Yoga with Adriene en Yoga with Candace, nou daar is niet zoveel zweverigs aan. Als je meer aandacht aan je lichaam en geest wil geven en meer ontspanning wil voelen in je lichaam, dan zou ik yoga je zeker aanraden. Wees niet bang om te beginnen: er zijn zóveel mensen die aan yoga doen en het ook niet zo goed kunnen (waaronder ik, ik ben echt géén expert!). Het gaat veel meer om je eigen grenzen aangeven, kijken hoe jij die dag in je geest en lichaam zit en hoe je een moment rust wil pakken voor jezelf en aandacht geeft aan je lichaam.

Misschien was deze blog wel helemaal niks voor jou en denk je: ‘Nou, yoga ga ik écht niet doen!’ en dat is ook helemaal prima. Ik wou dit graag delen omdat het mij enorm helpt om stil te staan bij m’n gevoel. Van m’n hoofd naar m’n hart. Namaste.

Liefs,

Anne Dore

yoga

 

 

Vertrouwen op mijn lichaam

Lieve allemaal,

Zoals de meesten van jullie wel weten heb ik ongeveer 3 maanden geleden een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik had in een korte tijd 2 blaasontstekingen en een nierbekkenontsteking opgelopen, ik werd zieker en zieker en na een aantal dagen was ik uitgedroogd en mijn lichaam uitgeput. Door middel van een infuus knapte ik gelukkig snel op en kon ik thuis het laatste herstel proces doen. De symptomen verdwenen en de ontstekingen bleven weg. Viel het allemaal dan toch mee en was het pech? Ik begon er steeds meer vertrouwen in te krijgen, tot vorige week. Opnieuw een blaasontsteking. In een klap verdween al het vertrouwen wat ik in de afgelopen tijd weer op had gebouwd.

Misschien heeft het stukje vertrouwen iets meer uitleg nodig. Als kind heb ik heel veel problemen gehad met mijn blaas en nieren, ik had een reflux wat inhield dat mijn urine vanuit mijn blaas terugstroomde naar mijn nieren waardoor deze altijd ontstoken waren. Maar dit was niet het enige, ik heb mijn hele leven al allerlei medische kwaaltjes gehad, iets was nog niet over of er kwam alweer wat bij. Dit heeft  mijn vertrouwen in mijn lichaam heel erg beschadigd. Want ik kon wel beter worden van iets, maar er kwam altijd  wel weer wat voor in de plaats. Van een verlamde arm, naar niet goed werkende nieren, van diabetes naar een schildklier afwijking, en de depressie en de eetstoornis niet te vergeten. En als er tijdelijk niet meer aan de hand was dan het standaard plaatje, werd ik alleen maar argwanend en vertrouwde er niks van.

In de tijd van mijn eetstoornis werd dit alleen maar erger, ik verwaarloosde mijn lichaam en ik voelde hem zwakker worden. Hoe kon ik nou nog op iets vertrouwen wat geen kracht had om terug te vechten. Ik was ook boos op mijzelf, want als mijn lichaam  het al zo zwaar had, waarom maakte ik het hem dan nog zwaarder?  Het is dan toch ook niet zo gek dat je uitgeput raakt en allerlei onverklaarbare klachten hebt?

Op dit moment heb ik het erg zwaar, in mijn hoofd zit contant een stemmetje die zegt dat het allemaal mijn eigen schuld is. Dat ik niet goed voor mijzelf heb gezorgd, en dat ik mij niet aan mag stellen.

Ik ben ook bang, bang voor wat de toekomst gaat brengen. Ik ga in het ziekenhuis een hele hoop onderzoeken doen om uit te zoeken waar de ontstekingen vandaan komen. Maar waarom ben ik nu zo bang dat er niks aan de hand is en dat andere mij een aansteller vinden? Dat komt vast omdat het stemmetje in mijn hoofd me dat wijs probeert te maken. Dit maakt ook dat het een hele grote stap is om aan te geven dat het niet gaat, vandaar dat ik het de eerste keer zo ver heb laten komen. Ik dacht dat ik gewoon te veel hooi op mijn vork had en dat het vanzelf wel beter zou gaan als ik wat rustiger aan zou doen. Maar hoe kon ik dat nou denken, ik had al een maand koorts stuipen, alles deed zeer en kon op den duur niet eens meer liggen omdat mijn buik en rug zo’n pijn deden. Nu kan ik tegen mijzelf zeggen dat er in mijn lichaam iets niet klopt en dat het niet mijn eigen schuld is. Maar de stem in mijn hoofd is sterk.

Het is misschien helemaal niet realistisch, en ik moet er eigenlijk ook niet aan denken maar ik ben zo bang dat mijn gezondheid mijn toekomst dwars gaat bomen. Ik wil straks weer gaan studeren, leuke dingen doen en op den duur werken. Maar ik ben bang dat mijn lichaam dit niet toe gaat laten. Ik wil gewoon niet weer over 2 jaar mijn studie moeten stoppen omdat ik het niet vol hou. ik wil genieten met volle teugen en volle overgaven, maar op dit moment lukt dat niet omdat het stemmetje blijft zeggen dat er wel weer wat gaat gebeuren…

Voor nu is het wachten op een afspraak bij de uroloog, bloeduitslagen en genetisch onderzoek. Ik vind al deze onzekerheid erg moeilijk, maar ik weet dat het goed komt omdat ik hele lieve mensen om mij heen heb die mij steunen

Liefs Hanneke

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia: wanneer je een ziekelijke obsessie hebt met gezond eten, je voedingsinname compleet gezond moet zijn én je (naar jouw mening) ‘ongezond’ voedsel afwijst, is er een grote kans dat je leid aan/of symptomen hebt van orthorexia nervosa. In deze blog vertel ik je wat de stoornis inhoud, hoe ik het heb ervaren en wat je er tegen kan doen.

orthorexia

bron: afbeelding

Mijn ervaring met orthorexia

Mijn eetstoornis anorexia, is niet ontstaan vanuit het niets. Ik wou me wat beter in mijn lijf voelen en wat minder bezig zijn met school en besloot me aan te melden voor de sportschool. Al snel trainde ik meerdere keren per week en ik merkte hoe mijn lichaam strakker werd en dat mijn uithoudingsvermogen beter werd. Aan het begin lette ik nog niet op mijn gewicht en voeding maar al snel kreeg ik positieve reacties van anderen. ‘Wat zie je er mooi uit, ben je afgevallen?’ of ‘Wauw, wat ben je slank!’ was wat ik veel te horen kreeg. Het gaf me een boost en ik begon te merken dat ik echt goed was in sporten en dat ik telkens langer kon trainen. Om mezelf nog meer te verbeteren en een ‘healthy, fit body’ te krijgen, ging ik ook naar mijn voedingspatroon kijken. Ik begon telkens meer voeding uit te sluiten aangezien het niet ‘gezond’ was. Vetten, suikers en de meeste koolhydraten bande ik uit mijn voedingspatroon en ik ging er telkens een stap verder in. Hoe meer er uit mijn voedingspatroon weg ging, en hoe minder ik ging eten, daarentegen ging ik niet minder sporten. Het tegenovergestelde zelfs: ik sportte me helemaal kapot. Ik ging telkens méér sporten en op gegeven moment werd het zo heftig dat ik er afspraken voor af zei met familie en vrienden en dat ik in paniek raakte als ik een dag níet kon sporten. Mijn orthorexia ontwikkelde zich telkens meer, en op gegeven moment ontwikkelde het zich door naar anorexia. Niet een ‘gezond’ lijf en gezonde voeding waren meer belangrijk: maar afvallen, bijna niet meer eten en controle houden kregen de eerste prioriteit. En zo sloeg mijn orthorexia om in de eetstoornis anorexia.

orthorexia2bron: foto

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia wordt niet erkend als een echte eetstoornis. Echter denk ik dat het hebben van orthorexia wel door kan schieten in een échte eetstoornis: anorexia. Ik zelf ben daar het levende bewijs van. Ik denk dat we sterk onderschatten wat orthorexia is en kan doen met iemands leven. Het sluipt erin en ontwikkelt zich en wanneer het zich te ver ontwikkelt kan het naar een ‘erkende’ eetstoornis doorschieten. Door de hele ‘fit hype’ en alle ‘fitgirls en fitboys’ op instagram en andere social media platforms krijgen we een tal van ideeën en richtlijnen op ons bord geschoven van wat een ‘fit lijf’ en een ‘fitte levensstijl en voedingspatroon’ is. We voelen ons aangetrokken tot deze ‘fitte’ mensen en willen het liefst er net zoals zij uitzien en gaan daardoor hun nadoen. Opzich hartstikke logisch, die mooie instagram foto’s van een gespierd lijf of een ‘clean’ maaltijd zien er ook hartstikke aantrekkelijk uit. Maar we moeten ons afvragen of het niet te ver gaat. Door deze hype’s en de kwetsbaarheid van de mens (en daarbij vooral jongeren die nu erg op deze trend ingaan) zien we niet meer in wat nog ‘gezond’ is en pushen we onszelf de verkeerde kant op: wat kan resulteren in een eetstoornis. Natuurlijk, gezond eten is hartstikke belangrijk. Maar in zo’n mate bezig zijn met gezond eten dat het je hele leven beheerst is óngezond.

Wat kan je doen?

Wanneer je vermoed dat iemand in je omgeving orthorexia heeft of obsessief met gezondheid en voeding bezig is, dan zou je het hier samen over kunnen hebben. Je zou de symptomen van orthorexia langs kunnen gaan, en eventueel hulp kunnen zoeken bij de huisarts en/of diëtiste. Wanneer je orthorexia hebt is het al moeilijk om weer in een écht gezond ritme en levensstijl te komen, maar wanneer iemand echt doorschiet naar bijvoorbeeld anorexia: dan ben je nog verder van huis. Lees je dit en herken je veel van jezelf in mijn verhaal: ga dan delen wat je voelt en zoek hulp. Het is echt niet normaal wanneer je hele leven word bepaald door gezonde voeding en sport. Het leven kan zoveel leuker zijn wanneer je een gezonde relatie hebt met voeding (waarin je ook ‘ongezonde’ dingen weer mag eten van jezelf), maar ook weer kan genieten van je omgeving, je werk en jezelf.

Orthorexia is niet iets kleins waar we ons geen zorgen hoeven maken. Orthorexia is al een stoornis opzich, en heeft grote gevolgen voor iemands gezondheid: lichamelijk en geestelijk. Heb je nog vragen over dit verschijnsel of wil je graag contact zoeken? Je kan me altijd mailen via het kopje: contact.

Liefs,

Anne Dore