Kleine Gelukjes 2

Soms is het leven gewoon even niet zo positief te bekijken. Soms is het gewoon moeilijk om het licht aan het eind van de tunnel te blijven zien. Dit gevoel herkent iedereen vast wel. Een paar maanden geleden heb ik hier een blog over geschreven met een lijst met kleine gelukjes. Recentelijk heb ik nog zo’n lijst gemaakt, om de negatieve spiraal te breken. Ik wil deze lijst graag met jullie delen 😊

kleine gelukjes 2

Kleine gelukjes:

  • Tumblr Quotes
  • Herkenbare meme’s
  • De geur van wasverzachter
  • Pas gelakte nagels
  • Schommelen in het zonnetje
  • Foto’s printen en ophangen
  • Sproetjes krijgen door de zon
  • Ochtendwandelingen
  • Een fris verschoond bed
  • Organisatie op alfabetische volgorde
  • Nieuwe schoolspullen
  • De eerste ster die je ziet als het donker wordt
  • Vlinders in je buik voelen
  • Confetti
  • Een ballon opblazen en dichtknopen zonder dat hij knapt
  • Voor de wasmachine zitten en kijken hoe hij draait
  • Puppy’s (duhh)
  • Post-it briefjes in neonkleuren
  • 5 euro vinden in een oude spijkerbroek
  • Nostalgie
  • In je eentje op de bank naar je lievelingsfilm kijken
  • Warme zoethout thee
  • De mug doodslaan die je al de hele nacht zit te pesten
  • Waterijsjes
  • Een peuter op teenslippers
  • Het geluid van spelende kinderen
  • Een goede bass in een liedje
  • Duidelijkheid
  • Gekleurd plakband
  • Lijstjes maken.

 

Dit zijn de kleine observaties die we vaak vergeten te waarderen. Maar als je erop begint te letten, wordt het leven ineens een stuk leuker en gezelliger!

 

X Eva

Advertenties

Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

Weer een hoofdstuk afgesloten

Lieve allemaal,

In een aantal blogs geleden schreef ik dat ik zou gaan afronden bij Human Concern. 2 Weken geleden was de dag dat de knopen definitief zijn doorgehakt en de laatste gesprekken zijn ingepland. Ik ga stoppen! Een hele opluchting, want ondanks dat ik onwijs veel heb geleerd bij HC merkte ik de laatste tijd dat ik het niet meer nodig had. Ik had nauwelijks meer gesprekken, want eigenlijk redde ik mijzelf heel goed. Ik weet dat ik moet blijven praten als er iets is waar ik mee zit, dat blijft het meest belangrijke. Mijn ouders en mijn vriend zijn daar een hele grote steun in omdat ze blijven vragen hoe het met mij gaat en aan mij zien als het niet goed gaat. Toch durfde ik het niet af te sluiten tot ik zekerheid had over een andere behandeling, ik had nog niet genoeg vertrouwen in mijzelf. Maar die zekerheid kwam er niet, ik hoorde maar niks over mijn aanmelding en intussen ging ik met tegenzin naar therapie. Dat was het moment dat ik besloot mijn traject bij HC te stoppen. Want wat heeft therapie voor een zin als je er maar met 1 been instaat en je er met tegenzin heen gaat? In mijn geval niks.

Het afrondende gesprek met mijn hoofdbehandelaar heb ik vorige week gehad en over 2 weken staan de gesprekken met mijn systeemtherapeut en therapeut gepland. Het voelt goed, het geeft weer ruimte om bezig te gaan met nieuwe dingen en mijn eetstoornis achter mij te laten.

Wat betreft de nieuwe behandeling is inmiddels gelukkig meer bekent. Een maand of 3 geleden heb ik mij aangemeld bij Pro Juventus, een GGZ instelling voor levensloopproblematiek. Oké dat klinkt wel heel vreselijk, maar goed. Serieus als ik dat lees klinkt het net alsof ik naar een een of ander gesticht ga, valt mee hoor jongens 😉 Bij Pro Juventus zal ik mijn depressie verder gaan onderzoeken en hopelijk bezig gaan met mijn hooggevoeligheid. Mijn hooggevoeligheid is namelijk iets waar ik de laatste tijd weer veel mee bezig ben, en mee geconfronteerd wordt. Begin juli zal ik een intake gesprek hebben met verschillende personen, aan de hand daarvan wordt besloten of ze mij een geschikte behandeling kunnen bieden. Maar voor die tijd zal ik nog een hoop vragenlijsten in moeten vullen.

Terwijl ik wacht op dit aanmeldingstraject ga ik ook nog kijken naar een instantie in Nijmegen. Mocht vandaag alles goed gaan (selectiedag voor de opleiding :0) dan start ik in september daar natuurlijk met studeren. Eigenlijk is het dus makkelijker als ik daar wat vindt. Ik had gehoopt dat ik bij Pro Juventus veel eerder zou kunnen starten en dan was het makkelijker om een centraal gelegen plek te kiezen. Maar dit is dus niet meer aan de orde. Ik wacht geduldig mijn aanmelding af en maak daarna een keuze.

Ik vind het best spannend om weer een nieuw traject te starten, maar weet zeker dat het goed gaat komen!

Liefs,

Hanneke

In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

TV-programma: Niet Gezond Meer

Een aantal maanden geleden werd ik benaderd door het programma ‘Niet Gezond Meer’. Een programma over orthorexia, waarin Jet van Nieuwkerk opzoek gaat naar meer informatie over de stoornis en over een wel gezond/niet gezonde leefstijl. In deze 3 delige documentaire belicht ze vanuit meerdere invalshoeken de onderwerpen: obsessief met eten, sport en gezondheid. Ook ik mocht hier een aandeel in leveren. 

Orthorexia

‘Orthorexia is een niet officeel erkende eetstoornis, waarbij er een ziekelijke fixatie is op gezond eten. Mensen met orthorexia willen uitsluitend het allergezondste eten. Aan de kwaliteit van het eten meten zij hun kwaliteit van leven af.’                            bron: voedingscentrum

Al eerder schreef ik een blog over mijn ervaring met orthorexia. Een tijdje geleden werd ik benaderd voor informatie over orthorexia voor het programma ‘Niet Gezond Meer’, ook mocht ik een stukje van mijn verhaal vertellen voor het tv-programma over mijn ervaring met de eetstoornis. Zie voor de datum en tijden van de documentaire onderaan de blog.

Jet van Nieuwkerk

Jet, die in het tv-programma opzoek gaat naar antwoorden, ervaringen en verhalen over ‘orthorexia’ en ‘niet gezond meer’ leven, heeft zelf ook gekampt met orthorexia. Jaren heeft ze last gehad van de eetstoornis waardoor ze veel afviel. Ze raakte de controle kwijt in het leven door grote fixatie op gezond eten en veel sporten. Ze zei vaak sociale afspraken af om maar niet in de problemen te komen met de in haar ogen ‘gezonde levensstijl’. Met behulp van een coach is Jet weer de goeie kant op gegaan en heeft nu een levensstijl voor zichzelf ontwikkeld: gezond, maar ze mag wel álles van zichzelf. Juist dat álles mogen, zorgt ervoor dat ze de perfecte balans heeft gevonden tussen haar lichaam en geest. Ik heb Jet ervaren als een hele fijne, lieve meid die goed weet waar ze staat en wat ze wil. Ik vond haar goed kunnen praten over haar ervaring met orthorexia en weet zeker dat ze ook in de komende jaren nog veel mensen zal inspireren maar ook zichzelf telkens meer zal vinden. Met de drijfveer waarmee ze haar kookboeken maakt, artikelen schrijft en ook dit programma heeft gemaakt weet ze veel mensen te inspireren en laat zien wat voor doorzetter ze is.

Jet’s motto: Een happy & healthy leven, niet te streng en al helemaal niet saai

jet

Niet Gezond Meer

In de documentaire word er antwoord gezocht op vragen omtrent orthorexia. Er worden verhalen en ervaringen afgebeeld over de eetstoornis. Jet gaat op onderzoek uit over dit onderwerp en gaat bij verschillende mensen langs om meer informatie te krijgen over de stoornis. Ook behandeld ze de zogenaamde ‘fithype’ waarin ‘fitgirls en fitboys’ centraal staan. Schieten we niet door met de zogenaamde ‘gezonde levensstijl’? En hoe staat dit in verband met het ontstaan van eetstoornissen? Is Social Media een boosdoener in de wereld van eetstoornissen?

‘Niet Gezond Meer’, de 3-delige documentaire over orthorexia, is te zien op 23, 30 mei en 6 juni op NPO 3, 21:05 uur.

jet2

And so the adventure begins

And so the adventure begins

Wanneer deze blog online komt, ben ik onderweg naar Portugal. Daar ga ik de klinische boost behandeling van Human Concern volgen: Be-Leef! Dit zal een stukje van de reis worden in mijn herstel. De reis waar ik een tijd naar toe heb gewerkt, en die nu is aangebroken. Een reis om weer verder te komen in herstel. Om verder te komen met mezelf en de anorexia stukje voor stukje aan te gaan en daarna weg te vagen.

Wat ga ik doen?

In een eerdere blog heb ik uitgebreid uitgelegd waarom ik de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern in Portugal ga doen. Zie voor verdere informatie deze blog. Ik ga naar Portugal van 12 mei – 8 juni en verblijf daar samen met therapeuten en een groep cliënten vanuit Human Concern, centrum voor eetstoornissen.

Weken van voorbereiding

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met me voorbereiden voor Portugal. Door middel van opdrachten voor Be-Leef zelf, maar ook om dingen voor de blog, school en thuis af te sluiten. In Portugal zal ik namelijk geen aandacht besteden aan school of de blog aangezien ik 100% voor mezelf daar ga. De enige momenten dat ik contact kan hebben met m’n familie en vrienden is op zaterdag.

Wat gebeurt er met de blog?

Het zal zijn alsof ik niet weg ben, aangezien ik vooruit heb gewerkt. De blog is belangrijk voor me en ik besteed er graag tijd aan. Daarom staat er voor elke week nog minimaal 1 blog online, en wanneer ik terugkom zal ik dit (als het goed is) weer volledig oppakken. Wel betekent dit dat ik niet reageer op e-mails, vanaf 12 juni kan je weer mails terugverwachten.

Deze blog is vooral qua info om te laten weten dat ik dus offline ben en echt een maand volledig weg ben. Super spannend, maar ook een mooie kans waar ik echt voor wil gaan. Ik hoop enorm dat deze reis me een boost gaat geven in mijn eetstoornisbehandeling.

In de tijd dat ik weg ben komt er een programma op de televisie over de eetstoornis: ‘Orthorexia’, Jet van Nieuwkerk neemt je mee in haar zoektocht naar de eetstoornis. Ook ik heb een kleine bijdrage mogen leveren aan het programma, mocht je het leuk vinden om dit te zien, zie dan hieronder de uitzendtijden:

NPO 3, Niet Gezond Meer, Woensdag 23, 30 mei en 6 juni om 21:00

Bij deze dus de info over mijn afwezigheid op de blog in mei en begin juni, ik hoop tot snel en het zou fijn als het in Nederland ook zulk fijn weer is als in Portugal. Veel liefs!

andsotheadventure

Leven in het hier en nu, dat blijft de key! 

Lieve allemaal,

ik zit met mijn benen in de zon, voor mij uit starend en genieten van 2 heerlijk spelende honden. Vandaag kan ik het weer, genieten! De afgelopen dagen waren zwaar, het leven vloog mij even aan. Ik was onzeker, bang en vooral terneergeslagen.

Over een aantal maanden begint er weer een heel nieuw leven, ik ga naar Nijmegen, weer volledig studeren en ga een huisje zoeken met een vriendin. Iets waar ik super naar uitzie maar wat ik toen even niet kon verdragen. Ik ben zo bang dat ik het niet kan. Bang dat mijn lichaam het niet aankan en ik weer heel hard in mijn depressie terugval. In een van mijn vorige blogs had ik het over vertrouwen hebben, nou dat vertrouwen was ver te zoeken. Ik heb voor mijzelf lang gedacht waar deze angst ineens vandaan kwam, en nu weet ik het.

In de afgelopen weken probeer ik langzaam weer van alles op te pakken, ik ben begonnen met auto rijlessen, sinds een maand heb ik een hele lieve vriend en ga steeds meer sociale activiteiten oppakken. Ik vind het heerlijk om weer wat om handen te hebben en dingen te hebben om naar uit te zien. Maar ergens zit er ook teleurstelling omdat het mij heel veel energie kost. Ik baal gewoon dat hier op geen enkele manier vooruitgang in zit. Altijd overweeg ik maar welke keuzes ik moet maken, ik ben gestopt met mijn studie en weer thuis gaan wonen in de hoop dat ik mij beter zou gaan voelen en gelukkig is dit gebeurt. Maar waarom krijg ik door al deze rust geen extra energie? Ik ben gewoon boos op mijn lichaam omdat het mij tegenhoudt in de dingen die ik wil doen. Mentaal gaat het eindelijk beter, ik heb zin in het leven en wil lekker op pad gaan. Maar als dan blijkt dat je lichaam het niet kan is dat een domper.

Een tijd heb ik gedacht dat ik hier misschien niet zo naar zou moeten luisteren en dat het iets is wat tussen mijn oren zit. Maar al snel bleek dat dit niet de juiste oplossing was, want daar stak de depressie zijn kop weer op en hing ik ’s avonds brakend boven de wc. Ik put mijzelf uit als ik niet naar mijn lichaam luister. Doorgaan geeft dus angst, maar niks doen geeft geen plezier, hallo waar is die middenweg. Soms lijkt die er gewoon niet te zijn. Balans is zo’n toverwoord in dit dilemma. Elke dag zal ik moeten kijken wat mijn lichaam aan kan, en blijkt dit niet veel te zijn dan zal ik dingen af moeten zeggen. Klinkt makkelijk hé als je het zo zegt, nou de praktijk is heel anders.

Als ik afspraken af moet zeggen neemt mijn sociale angststoornis het van mij over, ik voldoe niet meer aan de eisen die mensen voor mij hebben. Ik stel me aan, ben niet leuk, mag er niet zijn en moet alleen maar blij zijn dat ik ergens voor wordt uitgenodigd. Met dat de hele dag in je hoofd is het makkelijker om te zeggen dat je komt en de gevolgen voor lief te nemen, dan te doen wat het beste voor je is en rust te nemen.

Mijn angsten en depressie kwamen dus naar boven omdat ik niet weet wat ik lichamelijk aan ga kunnen en hoe ik het leven op een draagbare manier aan moet pakken. Omdat  ik teveel wou en mijzelf voorbij ben gedenderd. Beetje bij beetje begin ik te begrijpen wat mijn lichaam mij probeert te vertellen en dat is dat ik mijn eigen weg moet zoeken en mij niet zo vast moet houden aan wat ik van mijzelf moet. Maar helaas is dit niet altijd wat ik wil horen, want dat betekend dat ik mensen teleur moet stellen, dat ik mij er bij neer moet leggen dat ik niet zoveel energie heb als leeftijdsgenoten, maar ook dat ik moet gaan leven en genieten van de dingen die ik wel kan op een dag of in een week. Ik wil mijn spontane kant vasthouden en er dagjes op uitgaan of een ijsje eten in het dorp als ik daar de energie voor heb. Leven in het hier en nu, dat blijft de key!

knorretje

Gelukkig heb ik heel veel kleine dingen waar ik heel gelukkig van wordt. Een weekendje Maastricht met vriendinnen, een ijsje eten met mama, winkelen met mijn vriend of een uurtje naar het kotermeer met de honden. Ik ben een gelukkig mens met her en der wat dilemma’s 😉

Liefs Hanneke