Week in mijn leven #12

Deze week neem ik jullie weer mee in een week van mijn leven. Een week van leren, school, veel naar buiten en gezellige momenten met vriendinnen en familie. Maar vooral een week waarin de lente zich laat zien, heerlijk! Deze week begin ik op zaterdag

Zaterdag

Weekend! Heerlijk! Vandaag komen m’n broers en aanhang naar huis om bij te praten en bij ons te eten. Heel fijn om ze weer te zien! M’n moeder maakte deze prachtige vlaai die super lekker was! Ik wandelde ’s middags nog een stuk door het natuurgebied en deed aan yoga voor ze kwamen. Ook maakte ik deze foto samen met m’n moeder toen we in de keuken stonden om het eten voor te bereiden. ’s Avonds hadden we goede gesprekken met elkaar en sloten we de avond af, erg fijn om iedereen weer te zien.

IMG_2129IMG_2144 (2)

Zondag

Zondag, wandeldag! Voor ons teminste wel… al met de paplepel werd het er in gegoten: op zondag de bergschoenen aan, de auto in en dan hop: de natuur in. Toen vond ik het vaak niet zo leuk en had ik geen zin om te gaan, maar tegenwoordig ben ik vaak degene die zegt: ‘Waar gaan we wandelen vandaag?’. Ik nam m’n camera mee en schoot wat plaatjes. ’s Avonds kookte ik, ging ik bezig voor de blog en deed ik aan yoga, een ontspannen zondag!

IMG_2097IMG_2104

Maandag

Vandaag ben ik een dagje vrij en ben ik al vroeg uit de veren om dingen te regelen. Er staan heel wat mails open die ik moet beantwoorden, ik moet wat telefoontjes plegen en wat opdrachten maken. Ik begin de dag met een havermoutje en een yoga-sessie en ga dan aan de slag. ’s Middags maak ik nog een wandeling en zie ik Yoep op de gft-bak zitten, daar maakte ik snel even een foto van. Yoep doet ook aan afval scheiden! ūüėČ ’s Avonds kook ik en ga ik verder met de opdrachten voor therapie en school. Aan het eind van de dag plof ik lekker op de bank.

IMG_2090

Dinsdag

Dinsdagochtend begon ik met een ritje naar Zwolle, daar had ik ’s ochtends therapie wat erg fijn was. Ik kon m’n hart luchten over de afgelopen twee zware weken. En samen met m’n therapeut kon ik kijken naar de mogelijkheden voor de komende weken voor Beleef: kijken wat haalbaar is. Na therapie had ik afgesproken met een van m’n beste vriendinnetjes. We zien elkaar niet heel vaak omdat we ver van elkaar af wonen, maar het is altijd s√ļper fijn om haar weer te zien! Samen hebben we lekker taart gegeten en geluncht, gewinkeld en bijgekletst.

lotsandmoreweekinmnleven11,2weekinmnleven11

Woensdag

Een dag van afspraken in de planning. Gelukkig kon ik ’s ochtends nog rustig aandoen. Ik maakte wat foto’s in de tuin en trok een lekker zomerse outfit aan. Zo heerlijk dat je nu weer die kleren aankan! Ik maakte een ontbijtje voor mezelf, deed aan yoga en stapte daarna op de fiets richting Emmeloord om de bus naar Zwolle te pakken. Daar had ik een aantal afspraken op school en een systeemgesprek bij Human Concern samen met m’n ouders. Tussen de afspraken op school en het systeemgesprek in ging ik nog even fietsen door de stad. Het was prachtig weer en je zag dat iedereen ervan genoot. Mooi vind ik dat! Na het systeemgesprek gingen m’n ouders en ik nog een hapje eten in Zwolle en ’s avonds deden we rustig aan thuis.

IMG_2170IMG_2175

Donderdag

Bij therapie hadden we besproken dat ik meer ruimte voor mezelf moest nemen. Wanneer de spanning oploopt is m’n valkuil dat ik niet wil voelen en dat ik daardoor m’n hele agenda vol plan: genoeg te doen, geen tijd om te voelen. Daarom moest ik nu wat afspraken afzeggen en dat resulteerde erin dat ik vandaag vrij was. Alsnog wel genoeg te doen, maar wel thuis en ook genoeg momenten waarin ik rust kan nemen. Vandaag was de zon er weer volop en ik heb daar mooi van geprofiteerd door vaak even naar buiten te gaan. M’n dag begon met yoga en daarna ben ik mijn to-do lijst af gaan werken. Fijn, zo’n productief dagje! Ook maakte ik wat foto’s van de tuin, ik kan er niet over uit hoe moet onze tuin nu is! Zoveel groen en bloemen, prachtig!

IMG_2172IMG_2174naarbuitennaarbuiten2

Vrijdag

Vanochtend begon ik de dag goed met de ‘koningsspelen’ op de peuterspeelzaal. We hadden met de peuters koningsontbijt en speelden lekker veel buiten doordat de zon scheen. Het zou mijn laatste keer zijn voordat ik naar Portugal ging en kreeg deze super lieve kaart van m’n collega’s. Gelukkig kom ik na Portugal weer terug, maar dit is toch wel erg lief van ze! ’s Middags fietste ik heerlijk in de zon terug naar huis en lunchte ik met m’n ouders. Ik had nog veel te doen in de middag en ging dus aan de slag, tussendoor at ik ook nog even een schaaltje mango. Super lekker! Echt fijn dat ze nu weer in het seizoen komen. ’s Avonds ging ik nog een stukje wandelen met m’n moeder. Ik sprak toen naar haar uit dat ik best wel veel spanning in m’n lijf had door angst voor de komende weken. Er moet nog veel gebeuren en ik heb nog veel afspraken en dat geeft me stress. Door het te uiten naar m’n ouders merkte ik wel dat het me wat rust gaf.

IMG_2181IMG_2179

Zaterdag

Spontaan stelde mama voor om naar Leeuwarden te gaan vandaag om een dagje te winkelen. Daar zei ik natuurlijk geen ‘nee’ tegen en dus vertrokken we ’s ochtends naar Fryslan. We gaan niet zo vaak naar Leeuwarden omdat Zwolle toch altijd makkelijker is, maar waren erg blij dat we deze keer Leeuwarden hadden gekozen. We zijn beide goed geslaagd en hadden een hele fijne dag samen. Het zonnetje scheen en we hebben een aantal keer lekker op het terras gezeten. Ook kon lekker lunchen niet ontbreken en dit deden we midden op een gracht bij Broodje Bewust. Ik nam daar een meergranen broodje (of nouja, broodje?! Hij was mega!) met huisgemaakte eiersalade, super lekker! Het fijne is dat ik nu gewoon kan kiezen van de kaart wat me echt lekker lijkt i.p.v. wat het meest magere is. Ik zei ook meerdere malen: ‘Ik kan niet kiezen, √°lles is lekker!’ en dat deed me wel erg goed. ’s Avonds kwamen we beide thuis met een aantal tassen vol nieuwe aankopen. Met o.a. twee paar sneakers kon ik deze keer zeker stellen dat ik goed geslaagd was!

broodjebewustleeuwarden

En dit was mijn weekje alweer! Ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad en wens je alvast een fijn weekend!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Naar de kliniek in Portugal, Be-Leef!

Vorige week heb ik bevestiging gekregen dat ik (mocht er geen bijzonderheden zijn) mee mag in mei om een maand het Be-leef traject te volgen in Portugal. Dit is een klinische boost behandeling waarin je een maand lang uit je omgeving gaat en intensief gaat werken aan je herstel in een kliniek. 

beleef

bron: beleef

Be-Leef? Het gaat toch goed?

Toen mijn therapeute me vertelde dat ze Be-Leef een goede optie voor me zou vinden op dit moment, schrok ik daar in eerste instantie van. √úberhaupt had ik nooit gedacht dat ik naar Be-Leef zou kunnen, maar het voelde ook als een schok. ‘Be-Leef? Het gaat toch goed?’ zei ik in eerste instantie. Ik moest het echt even laten bezinken. Toen we het er verder over hadden en ik het er met m’n ouders over had gehad, vielen eigenlijk alle puzzelstukjes op z’n plaats. Alle doelen waar ik mee bezig was in herstel, waren er, ze lagen voor me op tafel, ik wou er mee bezig maar: het lukte niet. Ik kreeg geen beweging in herstel. En als er wel beweging ontstond, was het erg langzaam.

Over het algemeen had ik echt het gevoel dat het beter ging: ik was weer aan het studeren, werkte bij de peuters, sprak weer vaak af met vriendinnen en zag mijn familie weer. Ik deed weer van alles, maar merkte wel dat ik niet zoveel voelde. Op dat moment had ik geen zin om daar naar te luisteren, ik was weer lekker bezig en dat had ik zo gemist! Naarmate ik langer bezig was met school en ook therapie bleef volgen, merkte ik (en m’n therapeut) dat ik m’n gevoel weer op slot ging zetten. Doordat ik zo bezig was met andere dingen doen die al m’n energie kosten, was er geen tijd en ruimte meer om te werken aan mezelf en aan m’n herstel. Voor m’n eetstoornis natuurlijk lekker makkelijk, ik leefde weer lekker in m’n veilige bubbel.

Niet verder komen in herstel

Ik stagneerde in herstel en in gewicht. Ik ging een proces in van aankomen, maar het werkte niet. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik gaf mezelf ook geen ruimte om stil te staan bij wat ik voelde bij het aankomen want ik moest door! Ik had genoeg te doen! School, stage, vriendinnen… l√©ven. Of… was het meer overleven? Ik w√≥u en w√≠l zo graag stappen zetten in herstel, maar uiteindelijk kwam ik geen stap verder.

Be-Leef kan me zoveel bieden: uit mijn omgeving, weer meer leren eten en daarbij mijn lichaam accepteren, leren loslaten, leren voelen en vooral leren om stil te staan bij m√©zelf. Echt voor de volle 100% bezig met m√©zelf. Zonder school, werk, familie, vriendinnen, de maatschappij, de druk, de spanning, zonder: afleiding. Ik vind het mega spannend, om echt te moeten gaan voelen en mezelf niet meer te kunnen indekken in m’n eetstoornis en m’n veilige bubbel. Daar kan ik niet terugschieten in m’n veilige cocon. Er is nog zoveel angst om die eetstoornis los te laten, ik hoop dat ik in Be-Leef de ruimte vind en de handvatten krijg om dat te leren.

IMG_1910 (2)

Ik wil deze uitdaging heel graag aangaan, en kan nu inzien dat ik echt enorm geluk heb dat ik deze kans krijg. Ik wil hem met beide handen aanpakken en hoop echt dat ik hier stappen verder mee kom in herstel. Om echt de weg weer terug te vinden naar mezelf. De reis, naar jezelf. 

Bedankt Human Concern, dat jullie mij deze kans bieden. Met volle angst vooruit.

Liefs,

Anne Dore

 

Vertrouwen op mijn lichaam

Lieve allemaal,

Zoals de meesten van jullie wel weten heb ik ongeveer 3 maanden geleden een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik had in een korte tijd 2 blaasontstekingen en een nierbekkenontsteking opgelopen, ik werd zieker en zieker en na een aantal dagen was ik uitgedroogd en mijn lichaam uitgeput. Door middel van een infuus knapte ik gelukkig snel op en kon ik thuis het laatste herstel proces doen. De symptomen verdwenen en de ontstekingen bleven weg. Viel het allemaal dan toch mee en was het pech? Ik begon er steeds meer vertrouwen in te krijgen, tot vorige week. Opnieuw een blaasontsteking. In een klap verdween al het vertrouwen wat ik in de afgelopen tijd weer op had gebouwd.

Misschien heeft het stukje vertrouwen iets meer uitleg nodig. Als kind heb ik heel veel problemen gehad met mijn blaas en nieren, ik had een reflux wat inhield dat mijn urine vanuit mijn blaas terugstroomde naar mijn nieren waardoor deze altijd ontstoken waren. Maar dit was niet het enige, ik heb mijn hele leven al allerlei medische kwaaltjes gehad, iets was nog niet over of er kwam alweer wat bij. Dit heeft  mijn vertrouwen in mijn lichaam heel erg beschadigd. Want ik kon wel beter worden van iets, maar er kwam altijd  wel weer wat voor in de plaats. Van een verlamde arm, naar niet goed werkende nieren, van diabetes naar een schildklier afwijking, en de depressie en de eetstoornis niet te vergeten. En als er tijdelijk niet meer aan de hand was dan het standaard plaatje, werd ik alleen maar argwanend en vertrouwde er niks van.

In de tijd van mijn eetstoornis werd dit alleen maar erger, ik verwaarloosde mijn lichaam en ik voelde hem zwakker worden. Hoe kon ik nou nog op iets vertrouwen wat geen kracht had om terug te vechten. Ik was ook boos op mijzelf, want als mijn lichaam  het al zo zwaar had, waarom maakte ik het hem dan nog zwaarder?  Het is dan toch ook niet zo gek dat je uitgeput raakt en allerlei onverklaarbare klachten hebt?

Op dit moment heb ik het erg zwaar, in mijn hoofd zit contant een stemmetje die zegt dat het allemaal mijn eigen schuld is. Dat ik niet goed voor mijzelf heb gezorgd, en dat ik mij niet aan mag stellen.

Ik ben ook bang, bang voor wat de toekomst gaat brengen. Ik ga in het ziekenhuis een hele hoop onderzoeken doen om uit te zoeken waar de ontstekingen vandaan komen. Maar waarom ben ik nu zo bang dat er niks aan de hand is en dat andere mij een aansteller vinden? Dat komt vast omdat het stemmetje in mijn hoofd me dat wijs probeert te maken. Dit maakt ook dat het een hele grote stap is om aan te geven dat het niet gaat, vandaar dat ik het de eerste keer zo ver heb laten komen. Ik dacht dat ik gewoon te veel hooi op mijn vork had en dat het vanzelf wel beter zou gaan als ik wat rustiger aan zou doen. Maar hoe kon ik dat nou denken, ik had al een maand koorts stuipen, alles deed zeer en kon op den duur niet eens meer liggen omdat mijn buik en rug zo’n pijn deden. Nu kan ik tegen mijzelf zeggen dat er in mijn lichaam iets niet klopt en dat het niet mijn eigen schuld is. Maar de stem in mijn hoofd is sterk.

Het is misschien helemaal niet realistisch, en ik moet er eigenlijk ook niet aan denken maar ik ben zo bang dat mijn gezondheid mijn toekomst dwars gaat bomen. Ik wil straks weer gaan studeren, leuke dingen doen en op den duur werken. Maar ik ben bang dat mijn lichaam dit niet toe gaat laten. Ik wil gewoon niet weer over 2 jaar mijn studie moeten stoppen omdat ik het niet vol hou. ik wil genieten met volle teugen en volle overgaven, maar op dit moment lukt dat niet omdat het stemmetje blijft zeggen dat er wel weer wat gaat gebeuren…

Voor nu is het wachten op een afspraak bij de uroloog, bloeduitslagen en genetisch onderzoek. Ik vind al deze onzekerheid erg moeilijk, maar ik weet dat het goed komt omdat ik hele lieve mensen om mij heen heb die mij steunen

Liefs Hanneke

Life Update: vol in herstel

In deze life update neem ik jullie weer mee in hoe het nu met mij gaat, waar ik mee bezig ben met therapie en hoe het gaat in herstel van mijn eetstoornis anorexia.

Als iemand mij nu vraagt hoe het met me gaat, is mijn standaard antwoord: ‘Het gaat goed.’ Want eigenlijk: gaat het ook vrij goed. Ik heb nog steeds af en toe mindere dagen, maar over het algemeen voel ik me goed. Ik zit fijn in mijn ritme met school, de peuters, therapie en de blog en haal plezier uit kleine dingen zoals: dieren, de natuur, mooie muziek maar ook uit leuke activiteiten doen met familie en vriendinnen. Qua geest voel ik me dan ook vrij stabiel. Dus naar omstandigheden (want de eetstoornis is er nog steeds), voel ik me √©cht goed!

IMG_1985

Waar ik op dit moment vooral mee bezig ben bij therapie is¬† met de achterliggende functies. Ik merk dat ik telkens verder kom in de achterliggende functies van mijn eetstoornis blootstellen en er mee om leren gaan. Samen met mijn therapeut kom ik telkens een stukje verder, ook al gaat het langzaam. We zijn er mee bezig. Ook ben ik nog steeds aan het aankomen, na weken telkens wat aankomen, wat afvallen, wat aankomen, wat afvallen zit er nu eindelijk een goed stijgende lijn in. Door elke week op te hogen en niet meer intensief te sporten in de sportschool, gaat mijn gewicht omhoog. Het is natuurlijk moeilijk, maar tegelijkertijd ook fijn en goed om te merken dat m’n lichaam weer gezonder word en ik mijn ondergewicht aanpak. Het harde werken word beloond. Omdat mijn eetstoornis natuurlijk nog steeds trekt probeer ik veel momenten voor mezelf in te bouwen: een lange wandeling maken in de natuur en elke dag yoga staan hoog op mijn lijstje voor rust in mezelf vinden. Ontzettend fijn om dat te kunnen en mogen doen.

IMG_1976

Wat ik nu telkens merk in herstel is dat ik bij alles wat ik eet twee keuzes heb: de gezonde keuze en de eetstoornis keuze. Waarin ik eerst vooral nog voor de veilige keuze koos (voor de eetstoornis) maak ik nu eigenlijk altijd de gezonde keuze. Fijn om te merken dat ik dat nu k√°n en dat ik die kracht heb om voor mijn gezonde kant te kiezen. Om zo hard tegen de eetstoornis in te gaan.

Dan als laatste iets waar ik voor nu nog niet zo heel veel over kwijt wil, maar wat wel speelt. Mijn therapeut gaf ongeveer een maand geleden aan dat ze Be-Leef een goeie kans voor mij zou vinden op het moment. Dit is een klinische opname van een maand in Portugal waarin je hele intensieve therapie krijgt en even uit je omgeving word gehaald. Heftig, spannend en verrassend om te horen. Maar ik wil de kans wel (mocht ik de kans krijgen, ik heb het nog maar net gehoord en moet nog een ‘go’krijgen) aangaan, om zo mijn herstel te versnellen, verbeteren en om nog beter met mezelf bezig te gaan. Het zou een enorme mooie kans zijn om dit te mogen doen. Meer over Be-Leef kan je hier vinden:

beleefbron: beleef

Zo zie je maar: herstel gaat met vallen en opstaan. Maar wanneer je in een goed ritme zit en jezelf aardig onder controle hebt (op een positieve manier) kan je ook in een stabiele tijd komen in herstel. And, keep in mind: terugvallen zijn onvermijdelijk, maar elke keer zal je er sterker uit komen!

Liefs,

Anne Dore

 

 

Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was

Hoi hoi,

Met dat ik deze blog schrijf zit ik in de trein naar Nijmegen. Samen met een vriendinnetje ga ik een middag foto’s maken. Het is ijskoud, maar het zonnetje schijnt en het is een hele mooie dag. Ik heb zin, zin om te gaan, zin om af te spreken, zin om weer bezig te zijn met mijn passie en zin om even alles te vergeten. Samen kletsen, lachen en ontspannen. Ik ben blij en opgelucht want ik heb het idee dat ik mijn leven weer een beetje op de rit krijg. Ik ontmoet leuke nieuwe mensen, durf knopen door te hakken en misschien wel een beetje voor mijzelf te gaan staan. Ik kom tot rust en begin weer te genieten van de kleine dingetjes, een hond die bij mij op schoot kruipt of een uurtje in het eerste lente zonnetje zitten. Ik heb mij aangemeld voor een nieuwe behandeling waar ik stiekem best trots op ben. Ondanks dat ik eigenlijk nog niet wil, ga ik mijn depressie aanpakken. Ik heb nu rust en tijd om daar mee bezig te gaan. Ik heb getwijfeld of ik niet eerst alles even moest laten bezinken, maar dat ga ik niet doen, nu pak ik door! Vanaf september ga ik waarschijnlijk weer studeren. Wat en waar is nog niet duidelijk, maar waarschijnlijk ga ik toch switchen naar creatieve therapie in Nijmegen. Alweer een keuze waar ik stiekem wel trots op ben. Ik volg mijn gevoel en ga niet meer achter de meningen van anderen aan. 2x Trots in een alinea en dan ook nog over mijzelf, dat is nog niet eerder voor gekomen geloof ik?!

IMG_20180319_152927

Opnieuw zit ik weer in de trein, maar nu de trein terug naar huis. Ik heb een heerlijke middag gehad. Een dagje in mijn (waarschijnlijk) toekomstige studentenstad. En wat hebben we samen genoten. De middag was misschien nog wel beter als waar ik op had gehoopt. Kijken bij de school, slenteren door de stad en genieten bij het water. En weetje wat het fijnste was? Even geen problemen, geen depressie, geen keuzes en geen negatieve gedachtes. Zijn in het hier en nu. Betekent het dan dat de depressie er niet was? Oh jawel, die was er echt wel maar hij kreeg niet de overhand. Hij liep mee, maar niet tussen ons in. Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was. Hij mocht er zijn, want het is mijn grens. Na 4 uur lopen in een stad ben ik moe, en dat geeft hij duidelijk aan. Dan is het ook goed, ik ga met een voldaan gevoel naar huis.

Ik ben weer een stapje dichterbij, en waarbij dit is? Geen idee! Ik ga het zien. Ik doe wat ik kan en leer elke dag weer opnieuw.

3065948313_18a474c04d

 

What day is it,?‚ÄĚ asked Pooh.

‚ÄúIt‚Äôs today,‚ÄĚ squeaked Piglet.

‚ÄúMy favorite day,‚ÄĚ said Pooh.

 

Liefs Hanneke

Hoe is het nu….

He allemaal,

Opnieuw een tijdje afwezig geweest, maar vanaf nu ga ik proberen het bloggen weer op te pakken. De drempel is heel hoog want er is veel gebeurt, schaamte zit mij in de weg. Maar ik ben deze blog gestart met het idee om meer openheid te geven over het leven met psychische problemen. En daar maak ik mij nu hard voor.

Ik wil in het kort even vertellen hoe het nu met mij gaat. ik woon weer thuis bij mijn ouders, ben gestopt met mijn studie en ben bezig met het zoeken naar een andere behandeling. Helaas is ongeveer een maand geleden mijn relatie uit gegaan, met heel veel pijn hebben we deze keuze gemaakt. Het ging niet langer, we zitten allebei in een proces waarin we ons zelf moesten leren kennen. Ik kan nog steeds niet goed voor¬† mijzelf kiezen en dat ging zijn tol heffen. Nu woon ik weer thuis en heb ik Ollie gelukkig bij mij. Ohh… ik weet helemaal niet of jullie dat wel weten, naast Kyon hebben we nog een hondje uit Griekenland geadopteerd. Ollie is vanaf dag 1 mijn maatje en mijn steun. Een ongelooflijke doerak¬† waar ik ontzettend om kan lachen, maar ook mee kan knuffelen als ik dat nodig heb.

IMG_7307

Ook heb ik de keuze gemaakt om voor nu te stoppen met mijn opleiding, ik heb geknokt om de toetsen van het laatste blok te halen. Ik heb op mijn tenen gelopen, maar het is gelukt. In de komende tijd wil ik gaan kijken of ik volgend jaar deze studie voort wil zetten, of dat ik toch ga switchen naar creatieve therapie of psychologie.

Een week of 6 geleden heb ik 4 dagen in het ziekenhuis gelegen, mijn gezondheid was al een tijdje wat aan het kwakkelen. ik ging van de ene griep naar de andere griep, had koorts en een zeer lichaam. De pijn in mijn rug werd steeds erger en besloten om toch naar de huisartsenpost te gaan, daar bleek ik een urineweg infectie te hebben. Na een stevige antibioticakuur dacht ik er weer bovenop te zijn. Helaas ging het een week later weer mis. Op een avond kon ik niet meer lopen en had ik extreme koortsstuipen, de volgende dag opnieuw naar de huisarts en weer een antibioticakuur meegekregen. Maar die dag erna ging het helemaal mis, al dagen kon ik geen vocht binnenhouden, en dus ook de antibiotica niet. Ik raakte uitgedroogd en was doodziek. Helaas namen ze het bij de spoedeisende hulp niet serieus, ik heb die dag dus nog afgewacht maar ’s avonds ging het niet meer. Ik heb het ziekenhuis is Zwolle gebeld en daar vertrouwde ze het niet. Na een bezoek bij de huisartsenpost ben ik gelijk doorgestuurd naar de spoed eisende hulp en werd besloten dat ik opgenomen moest worden omdat mijn vochtgehalte extreem laag was. Ik kreeg 3 liter vocht via het infuus en ook de antibiotica werd zo toegediend. Ik bleek een nierbekkenontsteking te hebben. Als kind heb ik problemen gehad met mijn nieren en daarom alarmerende signalen, ik was bang dat het weer niet goed zou zijn. gelukkig lijkt er tot nu toe niet meer aan de hand te zijn als alleen de ontstekingen. Maar mijn lichaam gaf in alles aan dat het op was, en dat was het moment dat ik besloot dat ik mijn leven weer drastisch om moest gooien.

Ik zakte verder en verder in mijn depressie, ik was zowel fysiek als mentaal niet meer in staat om te vechten. Ik was op en moe gestreden. Ik wou niet meer, als mijn leven er zo uit zou blijven zien hoefde het van mij niet meer. Ik moest voor mijzelf kiezen zei iedereen, maar koos ik voor mijzelf dan was het niet goed. Constante afwijzing maakte dat het gevoel van alleen zijn, en het alleen moeten doen, steeds groter werd. Kon ik het √ľberhaupt nog wel goed doen? Ik zag het niet meer.

Na veel en goeie gesprekken bij Human Concern heb ik een moeilijke keuze moeten maken, en dat is namelijk het zoeken van een andere behandeling. Een lichtpuntje in dit hele geheel is dat ik mag en kan zeggen dat ik hersteld ben van mijn eetstoornis. Trots maar vol angst schrijf ik dit. Want geloof me, ik twijfel aan alles. En toch weet ik dat het zo is. In de strijd die ik heb moeten leveren de afgelopen maanden heeft mijn eetstoornis niet meer van zich laten horen. Ik kan het aan zonder eten in te zetten.

1200-620-MET-VOLLE-ANGST

 

Ik ga nu opzoek naar een plek waar ik mijn depressie aan kan pakken, want ik ben sinds kort gediagnosticeerd met een chronische depressie. In een andere blog wil ik jullie meenemen in deze zoektocht en vertellen hoe deze diagnose voor mij was.

Hoe het op dit moment met mij gaat? Verbluffend goed! Betekend dat dat ik weer zin heb in elke dag en dat ik mij weer goed voel? Nee! absoluut niet. Maar ik heb rust, rust in mijn hoofd en in mijn lichaam. Ik heb moeilijke keuzes moeten maken, maar nu weet ik dat het de juiste waren. Ik durf weer na te denken over de toekomst en zie opnieuw dat mijn leven niet alleen bestaat uit tegenslagen, maar vol zit met mensen die van mij houden en mij met open armen ontvangen als dat nodig is.

Het was een kluif om te lezen denk ik, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Wees niet bang om vragen te stellen als je die hebt! Want hoe eng ik het ook vind om te vertellen daar sta ik altijd voor open!

Liefs Hanneke

Terug naar de kliniek?

In deze blog vertel ik over mijn gedachten een tijdje terug. Over mijn gedachten om terug de kliniek in te gaan om aan te komen. Ik heb erg getwijfeld of ik het √ľberhaupt zou gaan delen, maar heb er toch voor gekozen om het in vorm van een blog aan het licht te laten komen. Aangezien er misschien meerdere zijn die met deze twijfels en keuzes zitten.¬†

Al maanden probeer ik het weer: aankomen. Na een aantal kilo’s te zijn afgevallen bij een terugval is het me niet weer gelukt om aan te komen. Hoewel ik wel door ben gegaan met doen wat ik allemaal deed: studeren, werken, sporten, therapie, bloggen en afspreken met vriendinnen. Dit ging een tijd aardig goed, maar ik merkte dat m’n lichaam op begon te raken en dat m’n energie erg laag was. Ik kreeg het weer constant koud, kon me niet goed concentreren en begon weer pijn te krijgen. En elke week bleef het getal op de weegschaal maar dalen… hoewel ik juist afspraken had gemaakt om weer in gewicht omhoog te gaan!

In enorme tweestrijd en met veel frustratie ging ik timmeren aan de weg omhoog qua gewicht. Wat extra eten, veel angst en spanning voelen en blijkbaar: het extra eten toch weer weg compenseren, in zo’n grote mate dat ik er zelfs van af viel. Het getal op de weegschaal ging niet omhoog, maar omlaag… Ik kwam op een punt dat ik in de sportschool op de weegschaal bij mijn trainer even keihard geconfronteerd werd met mijn gewicht. Ik schrok er enorm van en het voelde letterlijk alsof alles om me heen wegviel en ik regelrecht tuimelde in een zwart gat en er niet meer uit kon klimmen. Het was een gewicht waar ik al tijden niet meer op had gezeten, maar vooral was het een gewicht waarvan ik wist dat ik daarmee niet alles kon doen wat ik w√≠l doen en waar ik mee bezig ben.

Met veel angst, gedachten en tranen ben ik de dag door gegaan en heb ik uitgesproken naar mijn gezin waar ik al een tijdje over nadacht maar wat ik al die tijd vooral nog heel diep weg probeerde te stoppen: ‘Ik kan dit niet alleen… het lukt me niet om aan te komen. Misschien moet ik maar weer terug naar de kliniek om weer in gewicht te stijgen.’

Ik schrok van mijn eigen woorden. Ik had niet gedacht dat ik dit √≥√≥it nog zou denken, laat staan uitspreken en er bijna zeker van zijn dat dit echt weer moest. De week erop sprak ik het ook uit naar m’n therapeute en die vroeg me waarom ik niet eerder had verteld dat ik hier zo mee worstelde. Ik was zo bang, dat als ik mijn angst en idee√ęn over teruggaan naar de kliniek uit zou spreken dat het echt zou worden. Dat mijn gedachten een regelrechte functie zouden krijgen en dat het dan √©cht werd. Ik was bang dat alles wat ik had opgebouwd: school, de peuters, sport en therapie, dat ik het weg moest gooien. Ik vertelde haar dat het me niet lukte om zelf aan te komen, dat ik het probeerde maar dat m’n eetstoornis te groot was. Gelukkig, begon zij te relativeren wat ik al wist: ik kon dit w√©l, ik had dit al eerder gedaan. En ik wist ook, dat de kliniek me alleen even vol zou proppen, en me daarna weer buiten de deur zou zetten en ik de kilo’s die ik zou aankomen daar waarschijnlijk toch weer zou afvallen. Mijn therapeute en mijn ouders lieten me inzien dat ik dit w√©l kan, dat ik al veel vaker heb laten zien dat √≠k sterker ben dan mijn eetstoornis en dat √≠k ga herstellen van deze rot ziekte.

En toen ging het knopje om, ik voelde het direct en herkende het: √≠k kan dit. Samen met haar en mijn di√ętiste maakte ik een nieuw plan en wat denk je? Het gaat goed. Ik ben nu al een tijdje bezig en kom langzaam aan. Ja, het gaat met vallen en opstaan, maar ik merk continu dat ik dit kan. Door m’n gevoel er te laten zijn, te delen hoe het voelt om weer dit proces in te gaan √©n dicht bij mezelf hier in te blijven lukt me het. Zo zie je maar dat even keihard worden geconfronteerd met je ziekte en je gedachten delen je weer een stukje verder kunnen brengen.

terugnaardekliniek

Ook kan ik nu inzien dat ik even helemaal ben wakker geschut. KLINIEK? WAT? Alleen al het idee dat ik daar weer heen zou moeten! Ik ben al veel verder geweest in gewicht en mijn cognitie daarbij, no way dat ik dat ga laten verpesten door nu weer m’n eetstoornis te geloven en de kliniek in te gaan. Door die wake-upcall en het vertrouwen van mijn omgeving in m√≠j en niet in mijn eetstoornis kwam ik weer een stukje verder en kon ik het knopje omzetten: let’s go!

Liefs,

Anne Dore