Even voorstellen: Eva

Hallo!! Mijn naam is Eva, ik ben 19 jaartjes jong en woon in een klein dorpje in Drenthe. Hier woon ik op een woongroep en werk ik toe naar zelfstandigheid.

Ik heb een oudere zus die nog thuis woont maar binnenkort naar Utrecht verhuisd, en een jonger broertje die dit jaar examen doet voor zijn VMBO en daarna een technische opleiding in Emmen gaat doen (om te zeggen dat ik een trotse zus ben is een understatement 😉 ) Mijn ouders zijn nog bij elkaar en wonen in Emmen, al is mijn vader door de weeks in België te vinden voor zijn werk.

Op dit moment studeer ik de VAVO in Groningen, en ik plan om na mijn examen dit jaar naar Zwolle te verhuizen. Mijn hobby’s zijn: praktisch alles wat met theater te maken heeft, muziek, lezen, wandelen en leren.

Ik heb de eetstoornis Boulimia Nervosa, en een Borderline Stoornis. Best wel een boel heavy gedoe dus, maar ik sla mij daar krachtig doorheen! Beide diagnoses zijn vastgesteld toen ik 15 was, en sinds dien volg ik naast de hulp die ik vanuit de groep krijg een behandeling bij Accare in Smilde en in Emmen.

Ik hoop dat ik jullie door middel van deze website kan motiveren, informeren en amuseren (goh wat heb ik dat toch weer pedagogisch verantwoord opgeschreven). Maar ik heb vooral heel erg veel zin op dit nieuwe avontuur te gaan starten!

Als je nog vragen hebt stel ze gerust, there’s no such thing as a stupid question

 

Groetjes Eva.

 

Advertenties

Even voorstellen: Anne Dore

Hoi lieve lezer,

Wat super leuk dat je kijkt op onze website!

Even voorstellen: Ik ben Anne Dore van Dijk. Ik ben 19 jaar en probeer positief en avontuurlijk in het leven te staan. Al vanaf kleins af aan schreef ik, van fan-fictie tot gedichtjes en van korte romans tot liedjes. Het was altijd een grote drijfveer voor me en ik haalde er veel positieve energie uit. En natuurlijk was de uitspraak: ‘schrijf het van je af!’ ook zeker bij mij van toepassing. Elke keer deed ik weer een poging om te beginnen aan een boek. Ideeën genoeg en vol goeie moed ging ik aan de slag. Maar opgegeven moment bleef ik weer haken en trokken andere dingen mijn interesse. Oh, mode en creatief bezig zijn is eigenlijk ook wel heel leuk! En piano spelen en zingen zijn toch ook wel echt mijn ding! En toen kwam de donderslag: sport. Ik raakte compleet geobsedeerd en belandde zo’n drie uur per dag in de sportschool. Hoe strakker mijn lichaam werd, hoe langer ik in de sportschool bleef hangen. Na het halen van de havo stortte mijn wereld in. Ik had altijd keihard geknokt voor school en nu hoefde ik opeens even niks? Ik had al m’n zinnen gezet op een vervolgopleiding en was er vanuit gegaan dat ik daar gewoon mee zou beginnen en dat ik het studentenleven in zou rollen. Maar in de zomervakantie ging mijn sport ‘obsessie’ dus mis. Ik raakte nu niet alleen besmet met het sport-virus, maar begon ook mijn eetgedrag nog meer in te perken. Van orthorexia ging ik over in anorexia. Ik at altijd al wel gezond, maar een chocolaatje of een taartje ging er ook zeker in. Kcal tellen? Gaatje in je hoofd zeker, daar deed ik echt niet aan. Druk maakte ik me er niet om, ik was nooit echt dun geweest maar dik was ook zeker niet aan de orde. Maar in de zomer gooide ik het roer om: in plaats van leren en sporten ging mijn leven nu draaien om werken, sporten en koolhydraten vermijden. Wat resulteerde in een energieloos lichaam en aan het eind van de vakantie was ik compleet gesloopt. Ik begon aan mijn opleiding en merkte meteen dat het niet ging, ik was energieloos, kon me niet concentreren en het ergste was: ik kon alleen maar aan eten denken. Nu denk je: dat is niet zo erg, toch? Ik denk ook best vaak aan eten, een lekker bord pasta of een boterham met kaas, daar heeft iedereen wel eens zin in. Maar dit was anders, ik ging denken aan hoeveel er wel niet in die boterham zou zitten, kon ik nog wel een broodje eten als ik niet meer zoveel naar de sportschool ging? Vrij snel klapte ik dicht en besloot ik te stoppen met mijn opleiding. Een tussenjaar om aan mezelf te werken noem ik het. De eerste maanden vermeed ik vooral veel contact en werd de eetstoornis steeds groter. Wanneer ik dan ook wel in de bewoonde wereld kwam, of mensen zagen me op werk hoorde ik al vaak: ‘Wat is er met jou gebeurt! Wat ben je máger!’ stomme reacties vond ik het. Dom ook, zo mager was ik niet en ik voelde me er toch goed bij?  Dat het ooit zo ver zou komen had ik nooit gedacht, dat ik me zo ellendig zou voelen had ik ook nooit verwacht. Alles waar ik interesse in had viel weg: mode, schrijven, muziek, hardlopen, sport, lieve vrienden en familie om me heen: het gaf me niet meer de geluk die het me altijd gaf. Het lijnen beheerde mijn leven compleet. Gelukkig (met veel hulp en liefde van m’n omgeving ) ben ik naar de huisarts gegaan, na een aantal maanden kon ik terecht bij Human Concern in Zwolle, daar ging ik in therapie, maar na een halfjaar kon ik niet meer. Ik was helemaal kapot en ik durfde niet meer te eten, in de vakantie was het de druppel en ik besloot zelf om me in te schrijven voor een eetstoorniskliniek. Daar kwam ik in oktober, bij het PsyQ in Groningen. Ik heb daar geleerd om weer te éten, echt te éten en aan te komen. Na mijn tijd in PsyQ ging ik terug naar Human concern in Zwolle, waar ik nu weer therapie volg bij een geweldige therapeut en diëtiste. Ik ben keihard in gevecht met mijn eetstoornis en zit op dit moment in een proces om weer aan te komen tot een gezond gewicht. In september wil ik weer beginnen met een hbo-studie: Social Work, in Zwolle. Op dit moment werk ik bij een peuterspeelzaal en pak mijn hobby’s en sport weer op een gezonde manier op. Ik ben er nog lang niet, maar ik merk dat ik al enorme stappen in mijn weg naar herstel heb gezet. Het leven zonder eetstoornis beangstigd me, maar het is me zóveel meer waard dan de rest van mijn leven me energieloos, geobsedeerd door voeding en beweging en me ongelukkig te voelen. Mag ik samen met jou de strijd aangaan tegen onze eetstoornis?

‘Recovery may seem scary, gaining weight may seem scary, increasing may seem scary, fear foods may seem scary. But isn’t it so much scarier to think you could spend your whole life trapped like this?’

Anne Dore

Even voorstellen: Rianne

ikIk zal me even voorstellen.

Ik ben Rianne, ik ben 19 jaar oud en word in oktober alweer 20! Tijd gaat snel.

Ik woon in noordoost Nederland, lekker in een uithoekje. Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon samen met mijn iets jongere zusje om de week bij één van hen. We hebben 2 katten Nala en Minho en een hondje, Prince. De scheiding heeft me niet echt goed gedaan. Ik heb het maar weggepropt en ben verder gegaan met mijn leven. Ik maakte het altijd maar goed door te zeggen dat het beter is dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan, maar elke keer als er wat verder op wordt ingegaan of er gebeurt iets thuis raakt het me nog steeds.

Ik voel me ook niet veilig thuis. Waarom? Onder andere door de scheiding, maar ook door mijn verleden op de basis- en middelbare school en het op verschillende plekken wonen. Op elke plek waar ik heb gewoond en waar ik nu woont liggen gevoelige punten en dat is erg lastig. De laatste tijd is dat lastiger, want ik word er echt bang van. Ik heb nachtmerries over het verleden verwikkelt met het heden en, als ik alleen buiten ben in het donker, krijg ik allemaal flashbacks (niet erg heftige hoor) en word ik erg angstig.

Ik heb havo in 2016 afgerond, helaas heb ik 2 jaar over havo 5 gedaan door de eetstoornis. Dit was de lastigste keuze in mijn hele leven. Ik moest kiezen voor mezelf en dat wilde ik niet. Ik wilde presteren, mezelf wegcijferen, afleiding hebben en anderen (eigenlijk grootendeels mezelf) bewijzen dat ik wat kon. Nu heb ik een tussenjaar, en ook dit is een erg lastige keuze geweest, maar ik ben er wel blij om dat ik het heb gedaan. Zo kan ik namelijk aan mezelf werken en werken naar het zelfstandig wonen.

Ik moet eerlijk zeggen dat dat goed lukt! Ik heb een kamer gevonden en ga in september starten met een studie in Nijmegen.

Mijn hobby’s zijn paardrijden, sporten (alleen nog maar gezond), koken en bakken, tekenen, lezen, schrijven, afspreken met vrienden en vriendinnen en spelen en het verzorgen met en van dieren.

Ik heb de eetstoornis Anorexia Nervosa, het restrictieve type, sinds 2010, de brugklas. Maar het is officieel geconstateerd in 2014.

Op dit moment gaat het heel goed met me qua eten en niet compenseren! Ik ben echt hard aan het vechten en het loont. Ik krijg veel complimenten, ik kan beter naar mezelf kijken EN ik kan complimenten ontvangen en ze mezelf geven.

Ik zit momenteel in behandeling bij Human Concern. Ik ben aan het werk om voor mezelf te zorgen, naar mezelf te luisteren, los te komen van mijn ouders en minder afhankelijk te zijn van mijn eetstoornis en anderen.

Mijn stemming is wat minder, maar daar ben ik hard mee bezig.

Ik wil alles aan jullie vertellen, maar ik let op mijn woorden. Ik ga niet te triggerende dingen opschrijven of vertellen.

Heb je vragen? Stel ze gerust!

Welkom op onze site en strijd samen met ons tegen die stomme eetstoornis!

Heel veel liefs

Rianne

Even voorstellen; Hanneke

18109828_1243497175769979_879700397_nCreatief, zorgzaam en enthousiast ik denk dat dat de drie woorden zijn die mij goed omschrijven. Ik ben een aan pakker een doorzetter, ik geef niet zomaar op. En dat is een eigenschap waar ik in mijn leven regelmatig mee geconfronteerd word. Is dit erg? Nee absoluut niet, want dit heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben. Door het ontstaan van mijn eetstoornis ben ik opzoek gegaan naar mijzelf, mijn kern.

Hierin heeft mijn creativiteit een grote rol gespeeld, ik ben schilderen gaan gebruiken om mijn gevoel te uiten want met woorden lukte dit niet. Of ik ging met mijn camera de bossen in om mijn hoofd leeg te maken, de wereld was mooier door een cameralens.

Op mijn negende is er diabetes type 1 bij mij vastgesteld, mijn leven ging draaien om eten, gewicht, regelmaat en koolhydraten tellen. Een grote trigger voor het ontstaan van mijn eetstoornis, want vanaf mijn 14e kamp ik met de eetstoornis boulimia.

Hoe mijn leven er op dit moment uitziet? Ik studeer Social Work op de CHE, zit op kamers, heb een lieve vriend en ben ik een keer in de week te vinden bij Human Concern.  Ik wandel graag met de hond, knuffel met mijn kat kortom ik HOU van dieren.

Met deze blog hoop ik, samen met het hele team, een steun te kunnen zijn voor jou. Want begrip en herkenning is een belangrijke factor in het herstel van een eetstoornis. Ik hoop je een kijkje te kunnen geven in mijn leven en herstel.

liefs,

Hanneke

 

“Even a journey of a thousand miles begins with a single step”