In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Advertenties

Opnames deel 3: PsyQ

Vandaag weer een extra blogje. Dit keer over mijn eerste behandeling bij HC en, hopelijk, laatste opname. Weer een waarschuwing vooraf: dit bevat ook heftige delen van mijn leven met een eetstoornis. Lees het niet als je er erg gevoelig voor bent.

Vooraf

Na Smilde ben ik overgegaan naar Human Concern in Zwolle. Ik heb daar ongeveer een jaar gezeten. In dat jaar heb ik wel veel gedaan, maar ik kwam niet vooruit. Ik heb daar van september ’15 tot december’15, denk ik, in de startgroep gezeten. Dit kwam doordat ik een te laag gewicht had. Ik moest eerst iets aankomen tot een bepaald startgewicht die vastgesteld stond tijdens de intake (ik was immers weer afgevallen in de tussentijd), voordat ik over mocht naar het ambulante traject. Het duurde lang en ik wilde graag hulp hebben. Ik kreeg op een gegeven moment een therapeute aangewezen die ik mocht zien, ondanks dat ik in de startgroep zat, ze zou me helpen met het eten en aankomen. Ze heeft me geholpen en het is gelukt. Ik ben die paar kleine kilo’s aangekomen, maar er zat iets totaal niet goed in mijn hoofd. De eetstoornis trok nog steeds enorm erg, ik mocht niet herstellen, ik had haar nodig, maar ik wilde een heel klein beetje wel herstellen. Helaas drong dat nog niet echt tot me door. Ik heb ongeveer dat halve jaar wel therapie gehad, maar er kwam nooit echt veel binnen. We zijn wel achter dingen gekomen die ik niet wist.

Ik bleef ondertussen doorgaan in havo 5, die moest ik weer overnieuw doen. Ik vermoed dat dat me ook heeft vertraagd in herstel. Ik moest doorgaan met leren, ik moest perfecte cijfers halen zonder hulp, ik mocht niet opgeven, ik moest in een keer slagen, etc. etc. Ik heb dat jaar veel steun gehad van mijn enorm lieve docenten. Ik heb vaker van mijn scheikunde docent te horen gekregen dat ik wel moest slagen, als ik niet zou slagen zou niemand dat doen. Ook in herstel zou ik slagen volgens hem. Dat is me nog steeds bijgebleven. Mijn mentor probeerde en probeert me te begrijpen, maar dat lukt hem nog steeds niet. Ik heb enorm veel steun aan hem gehad en zelfs bij de diploma-uitreiking van mijn zusje heb ik nog met hem een stukje taart gegeten. Ik kan nog meer zeggen, maar die mensen waren onder andere een deel van het omslaan van mijn knop. Samen met een paar lieve klasgenootjes.

quotes-about-fight-for-your-lifeOndertussen ging het nog steeds niet goed. Het gewicht was nu mijn controle. Ik moest en zou op dat startgewicht zitten en het liefst eronder. Er boven was niet oké en eronder was voor Human Concern niet oké. Zo ging dat het hele traject door. Na de examens veranderde er iets. Ik merkte dat mijn lichaam energie te kort had. Het begon niet goed te reageren. Ik begon zomaar uit het niets te trillen, ik kreeg vaak pijnscheuten in mijn borstkas en ik werd snel duizelig. Ik wist toen, dat ik te ver was gegaan. Ik wilde niet meer met mijn eten en gewicht rommelen, ik wilde niet dat mijn lichaam onbetrouwbaar werd, ik wilde leven en niet overleven. Ik vertelde het mijn therapeutes en samen zochten we naar oplossingen. Ik kon niet zelf eten of aankomen, daar was ik nog niet sterk genoeg voor, ik had hulp nodig. We kwamen terecht bij Amarum en PsyQ, deze twee klinieken waren redelijk dichtbij mijn huis en ze waren goed aangeschreven. PsyQ had de kortst wachtlijst. Uiteindelijk ben ik bij PsyQ ‘aangenomen’ en werd ik 7 september 2016 opgenomen in Groningen.

PsyQ, de beste keus van mijn leven.

Voor de opname was ik opgelucht. Ik mocht weer eten, ik zou beter worden, ik zou een nieuw leven krijgen, ik hoef het niet alleen te doen. Het was zeker spannend. Al die nieuwe gezichten en regels, maar ik had er, stiekem, wel zin in. Een nieuw en spannend avontuur. download

Toen kwam de eerste dag en ik vond het helemaal niet meer zo leuk. Ik was bang en ik wilde weg, ik wilde weer terugvallen en verzuipen in de eetstoornis. Ik ben het toch aangegaan.

Er waren een bepaald aantal dingen waar je rekening mee moest houden:

  1. Als je BMI onder een bepaalde grens zat moest je in de rolstoel worden vervoerd. Je mocht niet naar buiten om te lopen, als je dat wilde moest je in de rolstoel vervoerd worden.
  2. De eerste drie weekenden moest je contact opnemen met de bereikbaarheidsdienst. Via de mail of Whatsapp op bepaalde momenten. Best wel handig hoor dat Whatsapp.
  3. De eerste 6 weken mocht je niet alleen naar buiten, je moest iemand meehebben.
  4. In de eerste weken zou je opbouwen naar de Algemene Voedingslijst (AGV). Die opbouw werd vastgesteld met behulp van de diëtiste en de arts. Sommigen moesten in één week opbouwen en anderen weer in 3 week. Het ligt geheel aan je lichamelijke toestand.
  5. Je bent verplicht aanwezig te zijn bij elke maaltijd, als je wegging moest je dat melden en afspraken maken over hoe je die maaltijd zou gaan doen. Als de maaltijd niet lukte was dat je eigen verantwoordelijkheid, maar je werd wel aan tafel gehouden en er werd aan je gevraagd waarom je niet wilde en wat de functie ervan was.

 

Nou er waren echt nog wel meer dingen waar je rekening mee zou moeten/kunnen houden, maar die weet ik niet allemaal meer precies.

Ik had met mezelf en mijn therapeute van Human Concern afgesproken, dat als ik opgenomen zou worden en ik zou echt willen genezen, dat ik eerlijk zou zijn. Zo ben ik ook de opname ingegaan. Ik zou eerlijk zijn, ik wilde niet meer liegen, want dat had ik lang genoeg gedaan. Ik hielp mezelf er niet verder mee.

Ik ben zo eerlijk mogelijk geweest tijdens de opname, soms was de eetstoornis wel aanwezig en heb ik gelogen, maar later vertelde ik wel de waarheid.

Die behandeling was soms behoorlijk pittig, maar het heeft me goed gedaan.

In het begin van de behandeling was mijn gewicht te laag en moest ik in de rolstoel. Ik durfde niet te eten, maar ik ben het toch gaan doen. Zelfs in de weekenden at ik een goede hoeveelheid. Dit was zo bijzonder, want daarvoor had ik het nog nooit gedaan, niet in Smilde en ook niet toen ik bij HC zat. Dit eten zorgde wel voor enige stres, maar het gewicht ging omhoog. Je zou zeggen dat dat goed is, wat het ook is. Maar voor de eetstoornis was het niet goed. Mijn lichaam kwam zo veel en zo snel aan dat mijn hoofd niet meeging. Ik bleef maar bij dat lage gewicht hangen met mijn hoofd. Ik heb het meerdere keren tijdens cognitief gedeeld en ik heb ook een aantal inzichten gekregen wat wel enigszins hielp. Maar het ging nog niet zoals ik dat zou willen. Dit heeft er wel eens voor gezorgd dat ik andere manieren van compenseren op ging zoeken of dat ik iets stoms deed, maar ik ben er vrij snel mee gestopt nadat ik alles had verteld.

Ook mijn onzekerheid ben ik aan gaan pakken, ik wilde mezelf zijn. Ik ben in de groep gaan vragen, tijdens cognitief of weekendvoorbespreking, of mijn gedachtes die ik invulde waar waren. Meestal was dit niet het geval. Ik heb meerdere keren gehoord dat ik een leuke en mooie meid ben, maar dat ik soms ook wel eens dingen mocht veranderen, zoals die onzekerheid. Zelfs een socio kwam er mee aanzetten dat ik Lef had. Nou daar moest ik hard om lachen, en nu ik er weer aan denk moet ik glimlachen.

Ik ging me langzamerhand beter voelen. Dit komt denk ik omdat ik expres mezelf een beetje uit die isolatie heb geduwd en omdat er zulke lieve meiden waren met wie ik erg goed contact had. We hadden het regelmatig over hoe het zou zijn als we uit de kliniek zouden komen, wat we konden en waar we dankbaar voor zouden zijn. Vele wandelingen gemaakt, veel lol gehad, samen gehuild, elkaar helpen en steunen, bij elkaar slapen, samen de stad in, uitdagingen aangaan en winkelen. Hé Anne Dore en K? 😉

Het was dus niet alleen zwaar, maar ik heb er ook echt plezier gehad. De socio’s waren ontzettend lief en soms ook niet uit te staan, maar ze hebben me geholpen.

Mijn omslag kwam echt toen ik naar een meeloopdag ging in Zwolle. Ik moest die dag zelfstandig eten.  ’s Ochtends moest ik voor het eerst alleen in de trein eten, ik had met mijn mentor afgesproken dat ik zou kijken naar de ‘normale’ mensen in de trein. Dus dat heb ik gedaan. Het viel me op dat iedereen gewoon wat at als hij/zij trek had. Ook op school viel me dat op: een tenger meisje kocht in een pauze gewoon chocolade melk en m&m’s. Ik dacht toen van: ‘Waarom ook niet? Het is heel normaal en je wordt er niet dik van.’ Die dag heeft me heel erg geholpen.

Vanaf die dag ging het steeds beter. Ik voelde me beter, mijn humeur werd beter, mijn lichaamsbeeld werd niet meer zo sterk vervormd, ik kon weer dingen aanhoren die ik eerst niet kon aanhoren en nog wel meer. Ik groeide opeens heel erg snel qua persoonlijkheid. Ik werd meer de ‘nieuwe’ en ‘echte’ Rianne. Doordat alles in een keer veranderde en beter ging ben ik een maand eerder met ontslag gegaan.

Ik heb gehuild bij het afscheid, ik heb er een goede tijd gehad en ik zou iedereen missen, maar ik zou wel met de meiden contact houden. Ik zou verder gaan in mijn herstel en dat gebeurt weer bij Human Concern.

 

Liefs, Rianne

Borderline Persoonlijkheidsstoornis

 

DEFINITIE: Borderline is een persoonlijkheidsstoornis. Het is een psychische aandoening die gepaard gaat met onder andere angst, depressiviteit en in de war zijn. De stoornis wordt gekenmerkt door sterke schommelingen in stemming, emoties en gedrag.

In de maatschappij wordt het steeds meer geaccepteerd om te praten en open te zijn over psychische problematiek, maar op borderline blijft dit stigma hangen. Deze gedachtegang dat mensen met borderline allemaal het zelfde zijn. En dat iedereen met dit probleem voldoet aan de exacte definitie van het probleem. Laat mij dit hiermee voor eens en voor altijd ontkrachten:

Ik ben Eva en ik heb Borderline. Maar ik ben niet gemeen. Maar ik ben niet ontevreden over alles in de wereld. Maar ik ben niet psychotisch. Maar ik ben niet depressief. Maar ik ben niet gevaarlijk. Maar ik ben niet gek.

Ik ben Eva en ik heb Borderline. En ja, ik ben neurotisch. En ja, ik ben soms angstig en in de war. En ja, ik gebruik medicijnen. En ja, Ik kan niet goed omgaan met veranderingen. En ja, ik heb emotieregulatie problemen. En ja, ik heb littekens op mijn lijf door automutileren.

Ik ben Eva en ik heb borderline. Maar ik BEN niet mijn diagnose. Ik ben Eva, en ik ga volgend jaar een theateropleiding doen in Zwolle. En ik ben afhankelijk van muziek. En ik hou van dansen als niemand kijkt. En ik wil later kinderen. En ik lust geen boter op mijn brood. En ik drink water met een rietje. En ik heb 10 verschillende soorten shampoo in mijn badkamer. En ik volg Buzzfeed op youtube. En ik heb borderline. 100%

Duidelijk toch?inner demons

Kleine Gelukjes

Ik schrijf dit artikel in een net schoongemaakte kamer, met een beker chocomelk erbij, gewoon omdat dat best een keer mag! De laatste weken waren best zwaar. Zoals sommigen van jullie weten ben ik een tijdje opgenomen binnen een kliniek in Assen, vandaar dat ik ook een tijd niet geblogt heb. Over de rede zal ik later deze week nog een artikel schrijven   Maar ik heb net het geweldige nieuws gehad dat ik binnenkort naar huis mag! Dus daarom wil ik van dit artikel iets leuks en fijns maken! Dus bij deze: Een lange lange lijst vol met kleine geluksmomentjes ❤
Babyfoto’s 

De geur van pas gemaaid gras

Met een fleece-dekentje op de bank hangen

De voetjes van een kitten

Adem die naar pepermunt ruikt

Disneyfilms

Ijskoud water op een warme dag

Marriage equality in Amerika

Die vierkante snoepjes in een zak Engelse drop

Je nieuwe favoriete nummer vinden, en het duizend keer achter elkaar luisteren

Wanneer een peuter je hand vast pakt, of een baby die alleen je pink wil

Het geluid van niks. Helemaal niks

Een knuffel van iemand van wie je houdt

Vers gebakken koekjes

Musicals

Je USB stick in één keer goed inpluggen

Wanneer de schaar perfect door een stuk inpakpapier gaat

Een foto in een fotolijstje doen

Je BH uitdoen na een lange dag ( We doen het allemaal, en het is geweldig, geef maar toe.)

Een bankrekening met meer geld dan je had verwacht

Ranja met een rietje

De Macarena doen met een grote groep

Thee met honing

MIJN MAMA. ECHT WAAR!

Een goede wifi-verbinding

Kerstlichtjes

Een heet bad met een bathbomb van LUSH

Een foute weersvoorspelling, en dus toch zon hebben ( Lookin’ at you Piet!)

Bruidsjurken kijken op Pinterest

Ed Sheeran!

Per ongeluk in slaap vallen in de bus, en net voor de juiste halte wakker worden

Als een kat op je schoot in slaap valt

Een telefoonbatterij op 100%

Zo hard lachen dat je er buikpijn van krijgt

Eindelijk kunnen plassen wanneer je heel nodig moest

Bubbeltjesplastic

Een goed gesprek met iemand die je mist

Net gelakte teennagels

Een selfie maken waar je echt super mooi opstaat

Sterremunt thee

Slapen in een net verschoond bed waarvan de lakens naar wasverzachter ruiken

Trampolines

Het geluid van vogeltjes in de ochtend

Een hele goede serie kijken (ik raad Once Upon A Time aan, echt heel goed!)

Een tosti met ketchup

De naam Maartje, echt zo mooi! (Ik ken geen Maartje’s dus ik mag dit zeggen XD)

Een douche nemen in de vroege ochtend, wanneer de waterdruk en temperatuur nog helemaal goed is. ( ik woon op een groep, dus na 14:00 sta je geheid onder een pisstraaltje te bikkelen)

Een fixe huilbui hebben, en je daarna beter voelen

Post 

Harry f**king Potter

Sprookjes voorlezen aan kleine meisjes 

Onverwachtse cadeautjes

Kaas

Het woord kaas

De combinatie van kaas en ananas

Een vers broodje met kaas

Eigenlijk alles wat met kaas te maken heeft

Een bank waar je zo lekker in wegzakt

Geurkaarsjes van de Xenos

Hoi zeggen tegen een vreemde en een hoi terugkrijgen in plaats van zo’n lullig knikje

Een pukkel uitknijpen (grossely satisfying) 

Ontbijt op bed (ookal moet je het voor jezelf maken)

Slapen met een open raam

Een wesp doodslaan (muhahahaha)

Spijbelen van school en er mee weg komen

‘s nachts een heel goed idee hebben, en heb de volgende ochtend niet vergeten zijn!

Een artikel schrijven waar je oprecht heel blij van wordt 😉
Dit soort dingen maken het leven leuk, en deze lijst had nog 3 keer zo lang kunnen zijn! Dus voel je vrij om hem aan te vullen in de reacties zodat we de gelukjes door kunnen zetten!!
Liefs Eva

Life update: Bergbeklimmen

Het gaat op dit moment best wel wisselend met me. Er is heel veel gebeurd de afgelopen tijd.

Ik was voor de vorige life update begonnen met werken. Ik heb dat een paar weken vol kunnen houden, maar ik heb toch ontslag genomen. Ik heb voor mezelf gekozen, het werd me namelijk toch wat te veel en te zwaar. Het is erg raar om voor mezelf op te komen, want dat heb ik nooit echt gedaan. Sinds ik ontslag heb genomen voel ik me wel veel beter en ben ik ook veel rustiger. Ik kan in rust aan mezelf werken en bezig gaan met leuke dingen. Ik heb mijn best gedaan, ik heb het geprobeerd, maar het lukte niet. Ik weet dat voor nu en ik probeer het later wel weer.

We hebben met therapie mijn behandelplan gemaakt. We hebben een paar afspraken gemaakt. Onder andere dat ik maar 1x in de twee week ga wegen. Ik heb dit zelf aangegeven, omdat ik niet meer wil vastzitten aan die elke week wegen. Ik heb ook een tekening gemaakt over hoe de eetstoornis zich uit bij mij en wat de eetstoornis zegt tegen mij, ik ben er wel een beetje trots op en ik ga die binnenkort denk ik even online zetten met uitleg. Tenslotte heb ik een uitdagingenlijst gemaakt van eten en mijn eetregels. Achter elke eetuitdaging heb ik een cijfer gezet en nu pak ik elke week 1 uitdaging die ik die week ga doen.

bergbeklimmen

Grote berg

Ik begin te merken dat mijn eetstoornis weer trekt. Ik krijg weer moeilijkheden met het eten, mijn gewicht, mijn lichaam en mijn gedachtes. Ik heb hier vooral last van als ik alleen of thuis ben. Zodra ik bij mijn vriend of vriendinnen ben is het oké, dan kan het wel weer, maar er is wel wat achterin mijn hoofd aanwezig. Ik vind het erg storend. Het ging ook een beetje mis een paar weekjes geleden. Ik had therapie en toen was ik een beetje aangekomen (lees: schommeling), ik zat boven een bepaald getal en dat mocht gewoon niet. Dat was niet oké. Ik heb gehuild, ik werd zo erg boos op mijn lichaam, ik schaamde me voor mijn dikke buik en benen en ik ging plannetjes verzinnen. Daardoor was die therapiesessie ook een rommeltje. Ik gooide alles eruit wat er mis was. Zoals het slecht slapen, mijn hoofd die overstroomt van gedachtes, de eetstoornis die trekt, de problemen met mezelf en met het eten en ga zo maar door. Uiteindelijk heb ik therapie wel oké kunnen afsluiten, maar die eetstoornis was nog steeds erg actief. In de trein heb ik geappt met mijn vriend en een paar vriendinnen. Ik kon mijn tranen nog inhouden, maar ik was zo kwaad en verdrietig en bang. Ik probeerde mezelf weer te motiveren die enorme berg te beklimmen. Ze hebben me allemaal gesteund en proberen alles te relativeren. Dus toen ik thuis kwam kon ik gelukkig wel doorgaan met eten. Ik heb die avond nog alles met Anne Dore uitgescholden. Dan wordt het zo raar of onzinnig dat je gewoon keihard moet lachen, het lucht zo erg op. Ik doe het wel vaker met andere vriendinnen. Gewoon alles afzeiken wat fout is, het is grappig en het lucht op. Ik heb me daardoor de volgende dag gemotiveerd kunnen motiveren en ik ben stug doorgeklommen. Jeetje, wat is dat zwaar. Tegen die eetstoornis ingaan en toch blijven eten, jezelf kleden in kleding die JIJ leuk vind en ook nog sociaal actief blijven. Het resultaat? Ik voel me nu goed! Ik slaap goed, ik ben, nu ik dit schrijf, al drie dagen achterelkaar vrolijk en kan lachen, eten gaat goed en ik ga uitdagingen aan. Ik spreek vaak met vriendinnen via de app, facebook, we bellen of spreken af. Ik ben zelfs met een van mijn beste vriendinnen brieven aan het schrijven. Misschien primitief, maar ik vind het zo leuk om dat er in te houden. Ook tussen mijn vriend en mij gaat het super. Daar ben ik erg blij om. Ik ben bijvoorbeeld laatst ook uit eten geweest, ik ben naar de hp expo geweest, ik pak mijn hobby’s fotografie en tekenen weer op en ik heb zelfs een interview gedaan met een studente.

Op dit moment gaat het wel goed, ik kan echt nog veel stappen zetten, want ik ben er nog lang niet. Maar ik ben hard aan het strijden.

Heel veel liefs,

Rianne

Samen sta je sterk

Een gevecht tegen een mentale ziekte is erg zwaar. Het voelt als een enorme veldslag en je ziet eigenlijk geen licht aan het einde van de tunnel. Een gevecht kun je niet alleen. Wie kun je betrekken? Wat kun je doen? Ik geef wat tips die ik heb ingezet en die me op dit moment helpen. Dit is trouwens wat ik veel meemaak in mijn wereldje rondom me, dus als het niet voor jou geld is dat oké. Ik maak natuurlijk niet alles mee.

Heel veel mensen willen alles zelf doen, ze willen vooral niemand tot last zijn, want ze zijn, volgens henzelf, een last voor iedereen. Het is echt een invulgedachte. Wat is een invulgedachte? Even korte uitleg: jij hebt een bepaald oordeel over jezelf en dan denk je dat anderen dat ook over je denken. Dit is meestal helemaal niet waar. Vraag het maar na, dan zul je zien dat je hoofd je alleen maar rare dingen aanpraat.

Wie kun je betrekken?

Het beste wat je kunt doen is je familie, gezin, vrienden, vriendinnen en therapeuten erbij betrekken. Je familie en gezin staan dichtbij en die weten hoe je bent, hoe jij je gedraagt en soms ook wat je denkt of wat voor handelingen volgen op bepaalde blikken. Je kan ze hele persoonlijke dingen vertellen die binnen de muren blijven.

Als je bijvoorbeeld erg depressief bent, een paniekaanval hebt, enz. dan zijn de mensen die thuis zijn het dichtste bij en die kunnen je dan het beste helpen. Die kennen je het beste en weten, misschien, beter hoe ze moeten handelen zodat je er uit kan komen. Je kan tegen ze schreeuwen, deuren in hun gezicht gooien of iets keihard op de grond gooien, ze zullen altijd van je houden. Je bent hun dochter/zoon/nicht/neef en je zult altijd in het hart blijven van je familie en gezin.

Als ik depressief ben roep ik meestal mijn moeder of zusje, die troost me, luistert naar me, relativeert mijn gedachtes en zorgt er voor dat ik er uit kom.

Als je niet thuis bent en er gebeurt iets kun je ook naar je vrienden en vriendinnen gaan. Als het goed is heb je een aantal goede vrienden/vriendinnen waar je alles mee kan delen, die je willen steunen door dik en dun,die je laten lachen en samen met je huilen. Je hoeft niet alles te laten zien, ze hoeven niet alles te weten, maar ze weten echt wel dat er iets is. Je hebt een schouder om op te huilen, iemand om tegenaan te zeuren of iemand om afleiding van te krijgen. Het voordeel is ook: je vrienden/vriendinnen zijn er niet voor niets. Ze geven om je om wie en hoe je bent, je hoeft niets te verbergen. Hierdoor wordt jullie band ook sterker, je gaat elkaar namelijk steeds beter leren kennen.

cb67687c6a3515b9fbffc6a6b107bcc4Zelf heb ik een aantal erg goede vrienden en  vriendinnen gemaakt op de middelbare school, in de klinieken en het buitenleven. Hier haal ik mijn kracht uit. Ze staan voor me klaar, dat laten ze duidelijk merken. Ik mag bij ze huilen, lachen, gillen, gek doen, zeuren. Gewoon mezelf zijn. Ik kan ze alles vertellen ze luisteren dan en proberen het wat te relativeren. Ja, niemand snapt het. Maar ze willen het wel begrijpen.

Therapeuten zijn erg fijn om alles mee te delen als je ze hebt, omdat zij een geheimhoudingsplicht hebben. Er gaat niets uit de mond van de therapeuten naar buiten, tenzij het zorgwekkend is of jij er toestemming voor hebt gegeven. Met sommige therapeuten kun je zelfs een band opbouwen en dat werkt ook helpend, want ze gaan je meer begrijpen en dingen aan je zien die je eigenlijk niet wil vertellen, maar die je lichaam wel verteld.

Wat kun je doen?

Het is beter niet alleen uitdagingen aan te gaan in het begin van je herstel. Het is wel goed dat je het alleen aangaat! Ik zeg  alleen dat het niet zo verstandig is, vooral in het begin niet. Waarom? Dat wezen in jouw hoofd speelt tijdens die uitdagingen nog heel erg op de voorgrond, soms wel zo erg dat je hem/haar niet kan controleren en dus ernaar gaat luisteren. Dit kan er naar leiden dat je bijvoorbeeld jezelf pijn doet, gaat compenseren, eten/niet eten of aan het einde denkt, omdat jouw monster het fout vind wat je doet. Je moet boeten van hem/haar. Doe daarom het liefst in het begin samen met lotgenoten uitdagingen. Die weten, ongeveer, hoe het in je hoofd gaat, jullie kunnen elkaar er doorheen helpen door te relativeren, elkaar aan te moedigen, afleiding te geven en zelfs elkaar proberen tegen te houden van plannen. Je staat samen sterk.

Later in je herstel kun je de uitdagingen langzaam alleen proberen te doen of zelfs met je familie/gezien/vrienden/vriendinnen. Het is erg belangrijk dat jouw omstanders weten hoe het met je gaat, wat ze kunnen doen, hoe ze je er doorheen kunnen slepen en afleiding kunnen bieden. Waarom is het belangrijk? Omdat je anders jouw monster houdt in het bijzijn van de dichtbijstaande mensen. Ga samen naar de stad, ga de angst voor mensen aan, koop kleren die je leuk vind, ga iets uitdagends eten, draag een t-shirtje of strakke broek, ga naar de plek waar jouw angst licht getriggerd wordt en ga het samen aan. Je kan kijken hoe de ‘normale’ mensen zijn in deze situatie en dan kan je misschien leren wat voor jou werkt.

Ik ben bijvoorbeeld een keer ’s ochtends met de trein naar een meeloopdag gegaan. Ik moest mijn ontbijt in de trein doen. Toen ik keek wat andere mensen aten en hoe ze erbij zaten werd ik al wat zelfverzekerder en kon ik ook mijn ontbijt in de trein eten.

Ik spreek regelmatig af met vriendinnen en dan gaan we samen uitdagingen aan, bijvoorbeeld Eva en Anne Dore, dan voel je je niet alleen en heb je een steunpilaar bij je.

samen sta je sterk

Dit gaat weer erg zweverig klinken, maar praat erover hoe je je voelt, wat je ervaart, wat je denkt en wat je wilt doen. Dit helpt echt. Door te praten krijg jij alles op een rijtje en ga je jezelf beter begrijpen door de feedback en vragen die je krijgt.

Als je in een slechte bui bent? Ga met iemand praten en ga vervolgens alles afzeiken. Alles wat je niet oké vindt, zoals een verkeersbord dat omgedraaid staat, een bus die niet de juiste route rijdt of een peuk die op de grond ligt terwijl hij er niet hoort. Als je het samen doet komen er op een gegeven moment echt onzinnige dingen uit en ga je er keihard omlachen. Je lacht dan alles even weg en de grootste last valt van je schouders.

Dit zijn een paar belangrijke tips van mij die mij erg hebben geholpen. Hoe gaan jullie het gevecht aan?

Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.

Veel liefs, Rianne

Baantje en een eetstoornis

Als je midden in je eetstoornis zit is een baantje soms een goed idee, maar helaas niet altijd. Ik vertel je hier wat er is gebeurd in het begin en nu en hoe ik het heb ervaren.

In 2014 ging ik voor het eerst oppassen, dit was echt een geweldig plan voor mijn eetstoornis. Van mijn moeder naar het huis toe was ongeveer een kwartiertje (hard) fietsen en vanaf mijn vaders huis was het maar een paar meter. Ik moest redelijk vaak voor het ontbijt daar komen zodat ik er was zodra het kind wakker werd. Ik moest daar dus ontbijten. ‘Ontbijten? Wat is dat?’ vroeg mijn eetstoornis. Ja, dat werd heel erg weinig en tot de lunch at ik verder niks meer. En als ik dan van mamma haar huis naar het oppasadres fietste moest ik van mamma in ieder geval wat eten, want ik was zo dun en ik at zo weinig. Ik kreeg een cracker mee en de rest moest ik maar daar eten. Die cracker? Die ging de bosjes in. Dat voelde zo fantastisch. Ik kwam onder het eten uit. Geweldig!

Andere dagen kwam ik er ook wel eens rond 10 uur. Met het kind spelen en wandelen, af en toe schoonmaken, ja dat was het wel. Mijn energie was onder nul. Ik wilde slapen, maar ik moest op het kind letten. Als ik thuis kwam stortte ik in op bed, ik was op en kon eindelijk slapen. Ik heb het ook niet lang kunnen doen, want ik kwam in het ziekenhuis terecht.

In 2015, toen ik uit de kliniek kwam en bij Human Concern in therapie zat, ben ik als vrijwilliger gaan werken bij de wereldwinkel. Ooooh, wat was dat lastig. Er gebeurde op de dagen dat ik werkte haast niks. Ik zat grootendeels alleen maar, want er kwam bijna niemand. Ik praatte wat, maar dat was erg lastig. Ik was de jongste en werkte met oudere vrouwen. Hele lieve vrouwen, maar die snapten mijn situatie totáál niet en probeerden het, voor mijn gevoel, ook niet te begrijpen. Ze hadden het erg vaak over minder eten en afvallen en daar zit ik tussen met mijn eetstoornis. Het triggerde mij enorm. Waarom mogen zij wel afvallen en ik niet? Ik moet ook minder gaan eten. Etc. Ik ben op een gegeven moment gestopt met daar mijn tussendoortje te eten, omdat ik er toch commentaar op kreeg. Ik at het wel thuis. Ik wilde wat doen, even werken, even afleiding hebben. Dus ik keek altijd uit naar het moment dat we alles even gingen afnemen en schoonmaken. En daarna kon ik gelukkig weer naar huis. Ik ben er op een gegeven moment gestopt omdat ik naar een andere kliniek ging. En eerlijk gezegd vond ik het  erg fijn om daar weg te gaan. Even wat anders aan mijn hoofd en geen triggers of mensen die zeggen dat je meer moet eten en moet aankomen.

Dus ja, die eetstoornis doet wel wat met je hoofd. Steeds maar trucjes vinden om je terug te krijgen.

En nu heb ik een officieel baantje. Ik werk als serveerster in een restaurantje. Dat doet me goed! Ik zit minder in mijn eetstoornis en doe het werk omdat ik het leuk vind. Ik ben veel onder de mensen, ik heb contact en ik help ze, ik kan de hele tijd wat doen en heel weinig denktijd over mezelf. Het lastige is wel dat er in de horeca niet veel tijd is om te eten. Dus elke keer als ik daar ben kan ik lang niet genoeg eten en drinken. Ik mag ook niet uitgebreid avondeten omdat je klaar moet staan voor de klanten en je collega’s. Dus kijken wat ik kan eten. Ik probeer wel wat voor het werken te eten en de dagen zo in te plannen dat ik daarna nog tijd heb om te eten.

De eerste werkdag daar was voor mijn eetstoornis erg fijn en dat had ik door. Ik ben continu aan het werk en aan het lopen. Je staat eigenlijk niet stil. Ik heb ook nooit echt een baantje gehad dus ik wist niet hoe het zat met de pauzes en het eten. Dus ik heb die tijd op werk niks gegeten en gedronken. Toen ik in de auto zat merkte ik mijn eetstoornis op. Die was erg actief, ze zei dat ik dit aan moest houden. Elke week een paar keer werken, dan zo min mogelijk eten en dan afvallen. Daar trap ik niet in monster. Ik heb toen nog wat eten gepakt om er tegenin te gaan. Dan voel ik me wel erg sterk!

Ik heb het met mijn baas besproken en mag echt wel wat eten, als het maar wat makkelijks is. Dus ik heb de tweede dag wel wat gegeten en van te voren ook nog wat extra’s. Dat voelt al veel fijner. Dan trekt de eetstoornis ook minder omdat ik gewoon wat eet en bij mezelf blijf.

Ik ga nog even kijken hoe het verder gaat de komende tijd, als mijn gewicht daalt of als mijn eetstoornis meer gaat trekken ga ik er stoppen, want ik wil niet meer dat mijn eetstoornis wint.

Ik heb toch maar ontslag genomen, ik heb er dan wel niet lang gewerkt, maar mijn eetstoornis vind het te leuk. Afgelopen Hemelvaart was het lekker warm, dat betekent dus dat het druk is. Ik ben de hele tijd in de weer geweest. Veel gelopen, aangevuld, afgeruimd en schoongemaakt. Ik had gewoon geen tijd om te lunchen of mijn middag tussendoortje te doen. Mijn lichaam kan ook niet zo goed tegen de warmte dus ik voelde me al snel slecht. Ik gebruikte een eetstoornistrucje om mijn lichaam te negeren en door te kunnen gaan. En daarbij kreeg ik ook nog veel informatie naar me toe gegooid, omdat ik veel moet leren. Mijn hoofd is al ontzettend vol, dat het regelmatig overstroomt en dat ik gek word, door alles wat er gebeurd in mijn persoonlijke leven, dus kon ik niks opslaan. Ik kreeg hoofdpijn en ik kan het gewoon niet aan. Mijn lichaam ook niet. Dus ik heb een net berichtje gestuurd naar mijn baas en het is geregeld. Ik ben gestopt met werken en dus heb ik meer tijd om te werken aan mezelf en uit te rusten totdat ik naar school kan.

Conclusie: Luister naar de echte JIJ, kom voor jezelf op en laat dat stomme monster niet winnen. Je zal jezelf uiteindelijk dankbaar zijn.

 

Veel liefs, Rianne