Deze is voor pap en mam ♥

Al een tijdje wou ik iets voor jullie doen… maar omdat de goede woorden vaak lastig te vinden zijn en schrijven zo ongeveer mijn tweede natuur is geworden de afgelopen jaren, wil ik een blogpost aan jullie wijden. Ook hebben jullie daar een passend cadeau bij gekregen, die mag je na het lezen van deze post open maken. Jullie hebben vast al een idee en echt een verrassing is het niet meer aangezien het cadeau al een tijdje ingepakt in de kamer staat, maar nu mogen jullie het dan eindelijk openmaken.

Vandaag is het vrijdag 18 mei, ik zit nu bijna een week in Portugal en morgen mogen we voor het eerst weer contact hebben. De eerste week zal vast het pittigst zijn, voor mij, maar ook voor jullie. Deze maand in Portugal is weer een nieuwe kans om dichter bij volledig herstel te komen en meer rust, voor mij en voor jullie.

Door een mega rollercoaster van ellende, verdriet, moeite en negativiteit zijn we de laatste jaren gegaan. M’n eetstoornis slokte zoveel energie op en een paar jaren waren er eigenlijk geen leuke makkelijke momenten. Gelukkig zijn die er wel weer steeds vaker, maar ook nu is de anorexia nog erg aanwezig waardoor er veel thuis en in ons gezin word bepaald door de eetstoornis.

Wat me zo ontzettend heeft geholpen in de strijd tegen m’n eetstoornis is jullie steun. Jullie waren en zíjn er altijd voor me. Jullie hebben nooit de moed verloren terwijl ik hem al zo duidelijk wel kwijt was. Jullie zijn áltijd blijven vechten, terwijl ik zo hard probeerde rust te krijgen door toe te geven. Dit klinkt misschien bizar, maar als jullie mij niet zoveel liefde hadden gegeven (de liefde die ik mezelf niet kon geven), dan was ik er niet meer geweest. Door jullie liefde heb ik toch stapjes kunnen zetten en door jullie liefde wou ik wél blijven vechten. Eerst voor jullie, en later ook meer voor mezelf.  Stap voor stap, hap voor hap. Door jullie liefde, ben ik gaan ervaren hoe het is om ouders te hebben die ontzettend veel van je houden en die (wat er ook gebeurt, letterlijk) altijd achter je blijven staan. Jullie hebben mij mezelf kapot zien maken, sporten, minder eten, afvallen… totdat er niks meer over bleef dan een broodmager lichaam en een doodongelukkig gezicht en geest. Zelf was ik niet zo bezig met m’n eigen dood, maar jullie hebben me verteld dat jullie wisten dat het zomaar afgelopen kon zijn.

Wat ik het allerfijnst vind én het meest bijzondere in de steun die ik van jullie ervaar is dat jullie altijd m’n gezonde kant hebben aangesproken. Jullie probeerden niet in gesprek te komen met m’n eetstoornis die op dat moment voor zo’n 99% in me zat, maar met die 1% waarvan jullie nog wel wisten dat mijn echte ík was. Die ook nog ergens daar in dat lijf zat. Die 1% probeerden jullie continu aan te spreken, te helpen, te relativeren, te steunen… en doordat jullie mijn gezonde kant hebben aangesproken, kreeg die telkens meer de ruimte om te groeien. Jullie bleven in míj geloven, en niet in de anorexia.

Gesprekken aan tafel, me kalmeren na paniekaanvallen, me vasthouden, lange gesprekken in het bos, mee naar therapie, mee de supermarkt in en de paniek onder ogen komen, me ondersteunen in de keuzes omtrent school, werk, therapie en mezelf… jullie zijn er altijd geweest. Jullie hebben me nooit laten vallen, ook niet op de momenten waarop ik mezelf wel liet vallen. Ik wist hoe machteloos jullie je voelden tegenover m’n eetstoornis en ik had me zo kunnen voorstellen dat je me helemaal niet meer als dochter wou met al die problemen. Maar jullie hebben nóóit ook maar iets van afkeer laten blijken, integendeel: jullie hebben me zóveel liefde gegeven, in de gehele tijd.

Gadverdamme, ik wil zo graag van die eetstoornis af zijn. En weer gewoon met het gezin uiteten kunnen gaan, in Limburg een ijsje kunnen halen en lang tafelen zonder angst. Jullie hebben me de hoop gegeven dat dit op gegeven moment ook weer komt. Jullie blijven herhalen dat ik weer ga herstellen en dat helpt me enorm om de hoop niet te verliezen. In deze strijd tegen m’n eetstoornis had ik me óprecht geen betere ouders kunnen wensen. Ik heb jullie altijd al als geweldige ouders ervaren, maar door deze ziekte zijn we nog dichter naar elkaar gegroeid. Gelukkig beginnen er al veel dingen af te brokkelen en is het herstel nu wel echt in gang, maar we zijn er nog niet. Wel gaat het steeds beter en dat is ook weer een fase: zelf verantwoordelijkheid nemen, zelf keuzes maken en meer loskomen van jullie. Wat natuurlijk ook een gezond proces is, maar niet makkelijk. Voor mij niet, maar ook weer voor jullie niet. Je dochter loslaten die eerst zo zwak was en zo duidelijk verzorging nodig had, dat is ook een proces. Ook al weet ik zeker dat we hier ook de balans weer in gaan vinden.

Lieve pap en mam, ik kan niks ander zeggen dan: súper bedankt voor de afgelopen jaren. Ik kan nog wel duizenden voorbeelden van steun erbij halen en daarbij ook duizenden dankwoorden eraan toevoegen, maar ik weet dat dat ook niet de manier is. Toch wou ik iets doen en daardoor heb ik een cadeau gemaakt/gekocht. Ik hoop dat in de tijd dat ik weg ben jullie wat meer rust krijgen en veel van elkaar mogen genieten (want jemig, wat een goed team zijn jullie geweest de afgelopen jaren! Ik vind het echt mooi dat jullie zo stérk zijn samen). Nog één keer dan: echt ontzettend bedankt voor jullie liefde, steun en hoop. Tot over 3 weken en nu is het dan echt tijd om de computer af te sluiten en het cadeau open te maken.

Tot snel, schatten!

Dikke kus,

An

IMG_2071 (2)

Advertenties

And so the adventure begins

And so the adventure begins

Wanneer deze blog online komt, ben ik onderweg naar Portugal. Daar ga ik de klinische boost behandeling van Human Concern volgen: Be-Leef! Dit zal een stukje van de reis worden in mijn herstel. De reis waar ik een tijd naar toe heb gewerkt, en die nu is aangebroken. Een reis om weer verder te komen in herstel. Om verder te komen met mezelf en de anorexia stukje voor stukje aan te gaan en daarna weg te vagen.

Wat ga ik doen?

In een eerdere blog heb ik uitgebreid uitgelegd waarom ik de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern in Portugal ga doen. Zie voor verdere informatie deze blog. Ik ga naar Portugal van 12 mei – 8 juni en verblijf daar samen met therapeuten en een groep cliënten vanuit Human Concern, centrum voor eetstoornissen.

Weken van voorbereiding

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met me voorbereiden voor Portugal. Door middel van opdrachten voor Be-Leef zelf, maar ook om dingen voor de blog, school en thuis af te sluiten. In Portugal zal ik namelijk geen aandacht besteden aan school of de blog aangezien ik 100% voor mezelf daar ga. De enige momenten dat ik contact kan hebben met m’n familie en vrienden is op zaterdag.

Wat gebeurt er met de blog?

Het zal zijn alsof ik niet weg ben, aangezien ik vooruit heb gewerkt. De blog is belangrijk voor me en ik besteed er graag tijd aan. Daarom staat er voor elke week nog minimaal 1 blog online, en wanneer ik terugkom zal ik dit (als het goed is) weer volledig oppakken. Wel betekent dit dat ik niet reageer op e-mails, vanaf 12 juni kan je weer mails terugverwachten.

Deze blog is vooral qua info om te laten weten dat ik dus offline ben en echt een maand volledig weg ben. Super spannend, maar ook een mooie kans waar ik echt voor wil gaan. Ik hoop enorm dat deze reis me een boost gaat geven in mijn eetstoornisbehandeling.

In de tijd dat ik weg ben komt er een programma op de televisie over de eetstoornis: ‘Orthorexia’, Jet van Nieuwkerk neemt je mee in haar zoektocht naar de eetstoornis. Ook ik heb een kleine bijdrage mogen leveren aan het programma, mocht je het leuk vinden om dit te zien, zie dan hieronder de uitzendtijden:

NPO 3, Niet Gezond Meer, Woensdag 23, 30 mei en 6 juni om 21:00

Bij deze dus de info over mijn afwezigheid op de blog in mei en begin juni, ik hoop tot snel en het zou fijn als het in Nederland ook zulk fijn weer is als in Portugal. Veel liefs!

andsotheadventure

Favorieten van april

In de blog van deze week laat ik jullie mijn favorieten van de maand april zien. Dit kunnen producten zijn die ik graag gebruik, maar ook plaats ik vaak favoriete boeken, muziek of iets anders wat me erg bezig hield deze maand. Deze keer dus niet een eetstoornis-post maar meer een lifestyle blog!

April was een maand van veel de zon zien en veel afspraken omtrent Portugal. Best een heftige maand waarin er veel emoties en spanning loskwamen. Maar doordat het zonnetje zich vaak liet zien en de natuur in de bloei kwam, heb ik ook erg kunnen genieten van april. Mijn eerste favoriet is dan ook de natuur die in de bloei kam. Daar kan ik echt intens van genieten. De natuur die weer groen word, de mooie bloemen die opkomen, maar vooral de dieren die weer buiten staan en de vogels die weer aan het zingen zijn.

IMG_2173IMG_2174

Een tijdje geleden heb ik deze vegan, 100% duurzame tas gekocht van matt & nat. De tas is gemaakt van gerecyclede plastic flessen en is super stevig. Hij kost wel wat, maar ik heb hem in de uitverkoop gekocht voor de helft van de prijs, en dat was heel goed te doen. Een linkje naar de tassen vind je hier: matt & nat.

IMG_2205IMG_2206

Mijn haar is door de eetstoornis hard toegetakeld. Het viel erg uit, was broos en glansde niet meer. Nu gaat het al een stuk beter, en dat komt mede door beter eten. Maar ook heb ik deze twee producten gevonden die ik erg fijn vind. Deze ‘wave memoriser‘ van toni&guy zorgt ervoor dat er net even wat meer slag in m’n haar zit en de ‘luxe oil van wella  is echt m’n alltime favorite. Ik heb al zóveel flesjes van deze verslonden. Het maakt m’n haar glanzend en zorgt ervoor dat het minder pluist, verzorgt m’n haar en ruikt heerlijk. Het is wel echt een dure olie, maar je doet er gelukkig erg lang mee.

IMG_2201 (2)IMG_2200 (2)

Doordat de afgelopen weken best pittig waren en ik veel stress heb gehad. Ben ik weer meer op gaan schrijven. Het hielp me enorm om m’n gedachten op papier te zetten en gewoon simpelweg op te schrijven wat ik voelde. Ik heb me voorgenomen om dit boekje altijd op m’n bureau te leggen, zodat ik het direct zie wanneer ik me rot voel. Zo kan ik mezelf ertoe zetten om op te schrijven wat ik kwijt moet.

IMG_2203 (2)

En hoe kan het ook anders? Er zijn ook weer schoenen bijgekomen deze maand… nu is het wel toevallig hoor, want ik had al maanden geen schoenen meer gekocht. Er misten nog een goed paar sneakers (of 2) in m’n kast. Ik heb vooral veel enkellaarsjes met hakken en mooie schoenen, maar wanneer het op praktisch aankwam bleef ik altijd hangen bij m’n all stars, die nu echt wel versleten waren. Dus ik ging op stap en kwam deze 2 paar tegen. Ik ben er erg blij mee en heb ze al enorm veel aangehad! Echt een goeie koop! De bovenste zijn de asics gel lyte III, en de onderste de nike air max thea prm black-gold.

IMG_2184 (2)

IMG_2193

Nog een favoriet van me is yoga. Ik zit er weer helemaal in en doe het de afgelopen maanden eigenlijk elke dag (hier en daar skip ik een dagje omdat ik er dan niet aan toe kwam). Yoga helpt me om stil te staan bij m’n lichaam en meer rust te nemen. Ook houd het me flexibel. Ik vind vooral de flows van Cat Meffan heel fijn, en kwam er onlangs achter dat ze ook een eetstoornis heeft gehad. Deze vrouw is zo’n inspiratiebron, ze heeft al zoveel doorstaan en is ontzettend sterk.  Meer van Cat vind je door op haar foto te klikken:
catmeffan

bron: foto 

Deze maand heb ik het boek van Miriam Lancewood echt verslónden. Wat een geweldig verhaal. Ze vertelt over haar leven in de wildernis met haar man Peter. Hoe ze het drukke stadsleven en de druk van de maatschappij inruilden voor de natuur. Echt een enorme aanrader!

IMG_2202 (2)

Mijn leven in de Wildernis – Miriam Lancewood

En dit waren alweer mijn favorieten van de maand april! Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen/zien en er eventueel wat inspiratie uit hebt gehaald.

Liefs,

Anne Dore

Leven in het hier en nu, dat blijft de key! 

Lieve allemaal,

ik zit met mijn benen in de zon, voor mij uit starend en genieten van 2 heerlijk spelende honden. Vandaag kan ik het weer, genieten! De afgelopen dagen waren zwaar, het leven vloog mij even aan. Ik was onzeker, bang en vooral terneergeslagen.

Over een aantal maanden begint er weer een heel nieuw leven, ik ga naar Nijmegen, weer volledig studeren en ga een huisje zoeken met een vriendin. Iets waar ik super naar uitzie maar wat ik toen even niet kon verdragen. Ik ben zo bang dat ik het niet kan. Bang dat mijn lichaam het niet aankan en ik weer heel hard in mijn depressie terugval. In een van mijn vorige blogs had ik het over vertrouwen hebben, nou dat vertrouwen was ver te zoeken. Ik heb voor mijzelf lang gedacht waar deze angst ineens vandaan kwam, en nu weet ik het.

In de afgelopen weken probeer ik langzaam weer van alles op te pakken, ik ben begonnen met auto rijlessen, sinds een maand heb ik een hele lieve vriend en ga steeds meer sociale activiteiten oppakken. Ik vind het heerlijk om weer wat om handen te hebben en dingen te hebben om naar uit te zien. Maar ergens zit er ook teleurstelling omdat het mij heel veel energie kost. Ik baal gewoon dat hier op geen enkele manier vooruitgang in zit. Altijd overweeg ik maar welke keuzes ik moet maken, ik ben gestopt met mijn studie en weer thuis gaan wonen in de hoop dat ik mij beter zou gaan voelen en gelukkig is dit gebeurt. Maar waarom krijg ik door al deze rust geen extra energie? Ik ben gewoon boos op mijn lichaam omdat het mij tegenhoudt in de dingen die ik wil doen. Mentaal gaat het eindelijk beter, ik heb zin in het leven en wil lekker op pad gaan. Maar als dan blijkt dat je lichaam het niet kan is dat een domper.

Een tijd heb ik gedacht dat ik hier misschien niet zo naar zou moeten luisteren en dat het iets is wat tussen mijn oren zit. Maar al snel bleek dat dit niet de juiste oplossing was, want daar stak de depressie zijn kop weer op en hing ik ’s avonds brakend boven de wc. Ik put mijzelf uit als ik niet naar mijn lichaam luister. Doorgaan geeft dus angst, maar niks doen geeft geen plezier, hallo waar is die middenweg. Soms lijkt die er gewoon niet te zijn. Balans is zo’n toverwoord in dit dilemma. Elke dag zal ik moeten kijken wat mijn lichaam aan kan, en blijkt dit niet veel te zijn dan zal ik dingen af moeten zeggen. Klinkt makkelijk hé als je het zo zegt, nou de praktijk is heel anders.

Als ik afspraken af moet zeggen neemt mijn sociale angststoornis het van mij over, ik voldoe niet meer aan de eisen die mensen voor mij hebben. Ik stel me aan, ben niet leuk, mag er niet zijn en moet alleen maar blij zijn dat ik ergens voor wordt uitgenodigd. Met dat de hele dag in je hoofd is het makkelijker om te zeggen dat je komt en de gevolgen voor lief te nemen, dan te doen wat het beste voor je is en rust te nemen.

Mijn angsten en depressie kwamen dus naar boven omdat ik niet weet wat ik lichamelijk aan ga kunnen en hoe ik het leven op een draagbare manier aan moet pakken. Omdat  ik teveel wou en mijzelf voorbij ben gedenderd. Beetje bij beetje begin ik te begrijpen wat mijn lichaam mij probeert te vertellen en dat is dat ik mijn eigen weg moet zoeken en mij niet zo vast moet houden aan wat ik van mijzelf moet. Maar helaas is dit niet altijd wat ik wil horen, want dat betekend dat ik mensen teleur moet stellen, dat ik mij er bij neer moet leggen dat ik niet zoveel energie heb als leeftijdsgenoten, maar ook dat ik moet gaan leven en genieten van de dingen die ik wel kan op een dag of in een week. Ik wil mijn spontane kant vasthouden en er dagjes op uitgaan of een ijsje eten in het dorp als ik daar de energie voor heb. Leven in het hier en nu, dat blijft de key!

knorretje

Gelukkig heb ik heel veel kleine dingen waar ik heel gelukkig van wordt. Een weekendje Maastricht met vriendinnen, een ijsje eten met mama, winkelen met mijn vriend of een uurtje naar het kotermeer met de honden. Ik ben een gelukkig mens met her en der wat dilemma’s 😉

Liefs Hanneke

Week in mijn leven #12

Deze week neem ik jullie weer mee in een week van mijn leven. Een week van leren, school, veel naar buiten en gezellige momenten met vriendinnen en familie. Maar vooral een week waarin de lente zich laat zien, heerlijk! Deze week begin ik op zaterdag

Zaterdag

Weekend! Heerlijk! Vandaag komen m’n broers en aanhang naar huis om bij te praten en bij ons te eten. Heel fijn om ze weer te zien! M’n moeder maakte deze prachtige vlaai die super lekker was! Ik wandelde ’s middags nog een stuk door het natuurgebied en deed aan yoga voor ze kwamen. Ook maakte ik deze foto samen met m’n moeder toen we in de keuken stonden om het eten voor te bereiden. ’s Avonds hadden we goede gesprekken met elkaar en sloten we de avond af, erg fijn om iedereen weer te zien.

IMG_2129IMG_2144 (2)

Zondag

Zondag, wandeldag! Voor ons teminste wel… al met de paplepel werd het er in gegoten: op zondag de bergschoenen aan, de auto in en dan hop: de natuur in. Toen vond ik het vaak niet zo leuk en had ik geen zin om te gaan, maar tegenwoordig ben ik vaak degene die zegt: ‘Waar gaan we wandelen vandaag?’. Ik nam m’n camera mee en schoot wat plaatjes. ’s Avonds kookte ik, ging ik bezig voor de blog en deed ik aan yoga, een ontspannen zondag!

IMG_2097IMG_2104

Maandag

Vandaag ben ik een dagje vrij en ben ik al vroeg uit de veren om dingen te regelen. Er staan heel wat mails open die ik moet beantwoorden, ik moet wat telefoontjes plegen en wat opdrachten maken. Ik begin de dag met een havermoutje en een yoga-sessie en ga dan aan de slag. ’s Middags maak ik nog een wandeling en zie ik Yoep op de gft-bak zitten, daar maakte ik snel even een foto van. Yoep doet ook aan afval scheiden! 😉 ’s Avonds kook ik en ga ik verder met de opdrachten voor therapie en school. Aan het eind van de dag plof ik lekker op de bank.

IMG_2090

Dinsdag

Dinsdagochtend begon ik met een ritje naar Zwolle, daar had ik ’s ochtends therapie wat erg fijn was. Ik kon m’n hart luchten over de afgelopen twee zware weken. En samen met m’n therapeut kon ik kijken naar de mogelijkheden voor de komende weken voor Beleef: kijken wat haalbaar is. Na therapie had ik afgesproken met een van m’n beste vriendinnetjes. We zien elkaar niet heel vaak omdat we ver van elkaar af wonen, maar het is altijd súper fijn om haar weer te zien! Samen hebben we lekker taart gegeten en geluncht, gewinkeld en bijgekletst.

lotsandmoreweekinmnleven11,2weekinmnleven11

Woensdag

Een dag van afspraken in de planning. Gelukkig kon ik ’s ochtends nog rustig aandoen. Ik maakte wat foto’s in de tuin en trok een lekker zomerse outfit aan. Zo heerlijk dat je nu weer die kleren aankan! Ik maakte een ontbijtje voor mezelf, deed aan yoga en stapte daarna op de fiets richting Emmeloord om de bus naar Zwolle te pakken. Daar had ik een aantal afspraken op school en een systeemgesprek bij Human Concern samen met m’n ouders. Tussen de afspraken op school en het systeemgesprek in ging ik nog even fietsen door de stad. Het was prachtig weer en je zag dat iedereen ervan genoot. Mooi vind ik dat! Na het systeemgesprek gingen m’n ouders en ik nog een hapje eten in Zwolle en ’s avonds deden we rustig aan thuis.

IMG_2170IMG_2175

Donderdag

Bij therapie hadden we besproken dat ik meer ruimte voor mezelf moest nemen. Wanneer de spanning oploopt is m’n valkuil dat ik niet wil voelen en dat ik daardoor m’n hele agenda vol plan: genoeg te doen, geen tijd om te voelen. Daarom moest ik nu wat afspraken afzeggen en dat resulteerde erin dat ik vandaag vrij was. Alsnog wel genoeg te doen, maar wel thuis en ook genoeg momenten waarin ik rust kan nemen. Vandaag was de zon er weer volop en ik heb daar mooi van geprofiteerd door vaak even naar buiten te gaan. M’n dag begon met yoga en daarna ben ik mijn to-do lijst af gaan werken. Fijn, zo’n productief dagje! Ook maakte ik wat foto’s van de tuin, ik kan er niet over uit hoe moet onze tuin nu is! Zoveel groen en bloemen, prachtig!

IMG_2172IMG_2174naarbuitennaarbuiten2

Vrijdag

Vanochtend begon ik de dag goed met de ‘koningsspelen’ op de peuterspeelzaal. We hadden met de peuters koningsontbijt en speelden lekker veel buiten doordat de zon scheen. Het zou mijn laatste keer zijn voordat ik naar Portugal ging en kreeg deze super lieve kaart van m’n collega’s. Gelukkig kom ik na Portugal weer terug, maar dit is toch wel erg lief van ze! ’s Middags fietste ik heerlijk in de zon terug naar huis en lunchte ik met m’n ouders. Ik had nog veel te doen in de middag en ging dus aan de slag, tussendoor at ik ook nog even een schaaltje mango. Super lekker! Echt fijn dat ze nu weer in het seizoen komen. ’s Avonds ging ik nog een stukje wandelen met m’n moeder. Ik sprak toen naar haar uit dat ik best wel veel spanning in m’n lijf had door angst voor de komende weken. Er moet nog veel gebeuren en ik heb nog veel afspraken en dat geeft me stress. Door het te uiten naar m’n ouders merkte ik wel dat het me wat rust gaf.

IMG_2181IMG_2179

Zaterdag

Spontaan stelde mama voor om naar Leeuwarden te gaan vandaag om een dagje te winkelen. Daar zei ik natuurlijk geen ‘nee’ tegen en dus vertrokken we ’s ochtends naar Fryslan. We gaan niet zo vaak naar Leeuwarden omdat Zwolle toch altijd makkelijker is, maar waren erg blij dat we deze keer Leeuwarden hadden gekozen. We zijn beide goed geslaagd en hadden een hele fijne dag samen. Het zonnetje scheen en we hebben een aantal keer lekker op het terras gezeten. Ook kon lekker lunchen niet ontbreken en dit deden we midden op een gracht bij Broodje Bewust. Ik nam daar een meergranen broodje (of nouja, broodje?! Hij was mega!) met huisgemaakte eiersalade, super lekker! Het fijne is dat ik nu gewoon kan kiezen van de kaart wat me echt lekker lijkt i.p.v. wat het meest magere is. Ik zei ook meerdere malen: ‘Ik kan niet kiezen, álles is lekker!’ en dat deed me wel erg goed. ’s Avonds kwamen we beide thuis met een aantal tassen vol nieuwe aankopen. Met o.a. twee paar sneakers kon ik deze keer zeker stellen dat ik goed geslaagd was!

broodjebewustleeuwarden

En dit was mijn weekje alweer! Ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad en wens je alvast een fijn weekend!

Liefs,

Anne Dore

What I Eat in a Day #10

Vandaag neem ik jullie weer mee in mijn eetpatroon. Ik laat zien wat ik zoal eet en wat voor mij helpend is in mijn herstel van anorexia. Op dit moment zit ik in een proces van aankomen en ik hoog elke week mijn eetlijst op. Even een disclaimer: wat voor mij helpt qua voeding hoeft voor jou niet te helpen. Elk lichaam is anders en elk lichaam reageert dus ook weer verschillend op voeding. Dus neem niet zomaar mijn eetpatroon over, maar zie het als inspiratie. 

Ontbijt

En ik begon de dag met mijn oude vertrouwde havermoutje! Ik maak mijn havermout met ongezoete sojamelk (van te veel koemelk krijg ik buikpijn) en gooi er aardbeien, kiwi, rode bessen en later nog wat blauwe bessen doorheen! Super lekker, vullend en een gezond ontbijt. Ook drink ik daar koffie bij met opgeklopte melk.

IMG_0807

IMG_2151

Tussendoor ’s ochtends

Ik ging naar werk bij de peuters en nam een banaan mee en een plak ontbijtkoek. Ik ben op het moment heel erg fan van deze van Peijnenburg, met pure chocola erin: héél lekker! Echt een aanrader! Het is een beetje brownie-achtig, maar dan niet zo heftig. Ook dronk ik bij de peuters een glas water en een kop koffie.

IMG_2150IMG_2148

Lunch

’s Middags ging ik met een van m’n beste vriendinnetje naar Kampen, nog voor haar verjaardag. Ik trakteerde haar op lunch bij Nonna, een tentje waar we allebei nog graag heen wouden. Het was súper lekker! We hadden beide een salade, zij met brie, ik met geitenkaas. En hij was echt mega goed, ze hadden hem goed gevuld en hadden aan de zijkant nog turks brood uit de oven met olijfolie en een soort tomaat en kruiden bovenop: mega lekker! Echt een aanrader om daar te gaan eten als je in Kampen bent. Mijn salade ziet er een beetje uit als een slachtveld, oeps sorry, was al begonnen met eten haha!
elyntjeelyntjeee

Tussendoor ’s middags

Aan het eind van de middag kwam ik terug en maakte ik nog een bakje met kwark en appel voor mezelf. Daarop deed ik een grote dot bramenmousse die m’n vader maakt zomers en dan in de diepvries stopt, heerlijk! Ook dronk ik daarbij koffie met opgeklopte melk.

IMG_2153IMG_2155

Avondeten

’s Avonds at ik alleen en had ik zin in een combi van heel veel dingen. Dus ik dook de keuken in en maakte deze warme maaltijdsalade met o.a. quinoa, noten, vegetarische kip, paprika, aubergine, champignons, eigengemaakte tzatziki en rauwkost. Erg lekker!

IMG_2052

Tussendoor ’s avonds

Dit plaatje kennen jullie inmiddels ook wel. ’s Avonds eet ik vaak wat meer doordat ik probeer aan te komen. Ik eet nu dan ook yoghurt met fruit, een plak bananenbrood, een rijstwafel met pindakaas en een schaaltje met wortels en hummus. Ook drink ik daarbij koffie, lichte verslaving?

IMG_1264

Dit was mijn eetdagboekje voor deze week. Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen/zien en dat je er wat inspiratie uit kan halen.

Liefs,

Anne Dore

Naar de kliniek in Portugal, Be-Leef!

Vorige week heb ik bevestiging gekregen dat ik (mocht er geen bijzonderheden zijn) mee mag in mei om een maand het Be-leef traject te volgen in Portugal. Dit is een klinische boost behandeling waarin je een maand lang uit je omgeving gaat en intensief gaat werken aan je herstel in een kliniek. 

beleef

bron: beleef

Be-Leef? Het gaat toch goed?

Toen mijn therapeute me vertelde dat ze Be-Leef een goede optie voor me zou vinden op dit moment, schrok ik daar in eerste instantie van. Überhaupt had ik nooit gedacht dat ik naar Be-Leef zou kunnen, maar het voelde ook als een schok. ‘Be-Leef? Het gaat toch goed?’ zei ik in eerste instantie. Ik moest het echt even laten bezinken. Toen we het er verder over hadden en ik het er met m’n ouders over had gehad, vielen eigenlijk alle puzzelstukjes op z’n plaats. Alle doelen waar ik mee bezig was in herstel, waren er, ze lagen voor me op tafel, ik wou er mee bezig maar: het lukte niet. Ik kreeg geen beweging in herstel. En als er wel beweging ontstond, was het erg langzaam.

Over het algemeen had ik echt het gevoel dat het beter ging: ik was weer aan het studeren, werkte bij de peuters, sprak weer vaak af met vriendinnen en zag mijn familie weer. Ik deed weer van alles, maar merkte wel dat ik niet zoveel voelde. Op dat moment had ik geen zin om daar naar te luisteren, ik was weer lekker bezig en dat had ik zo gemist! Naarmate ik langer bezig was met school en ook therapie bleef volgen, merkte ik (en m’n therapeut) dat ik m’n gevoel weer op slot ging zetten. Doordat ik zo bezig was met andere dingen doen die al m’n energie kosten, was er geen tijd en ruimte meer om te werken aan mezelf en aan m’n herstel. Voor m’n eetstoornis natuurlijk lekker makkelijk, ik leefde weer lekker in m’n veilige bubbel.

Niet verder komen in herstel

Ik stagneerde in herstel en in gewicht. Ik ging een proces in van aankomen, maar het werkte niet. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik gaf mezelf ook geen ruimte om stil te staan bij wat ik voelde bij het aankomen want ik moest door! Ik had genoeg te doen! School, stage, vriendinnen… léven. Of… was het meer overleven? Ik wóu en wíl zo graag stappen zetten in herstel, maar uiteindelijk kwam ik geen stap verder.

Be-Leef kan me zoveel bieden: uit mijn omgeving, weer meer leren eten en daarbij mijn lichaam accepteren, leren loslaten, leren voelen en vooral leren om stil te staan bij mézelf. Echt voor de volle 100% bezig met mézelf. Zonder school, werk, familie, vriendinnen, de maatschappij, de druk, de spanning, zonder: afleiding. Ik vind het mega spannend, om echt te moeten gaan voelen en mezelf niet meer te kunnen indekken in m’n eetstoornis en m’n veilige bubbel. Daar kan ik niet terugschieten in m’n veilige cocon. Er is nog zoveel angst om die eetstoornis los te laten, ik hoop dat ik in Be-Leef de ruimte vind en de handvatten krijg om dat te leren.

IMG_1910 (2)

Ik wil deze uitdaging heel graag aangaan, en kan nu inzien dat ik echt enorm geluk heb dat ik deze kans krijg. Ik wil hem met beide handen aanpakken en hoop echt dat ik hier stappen verder mee kom in herstel. Om echt de weg weer terug te vinden naar mezelf. De reis, naar jezelf. 

Bedankt Human Concern, dat jullie mij deze kans bieden. Met volle angst vooruit.

Liefs,

Anne Dore