Eetstoornisherstel duurt 6-10 jaar

‘Maar je ziet er toch weer gezond uit? Dan is je eetstoornis toch over?’ ‘Ben je al een jaar in behandeling? Dan ben je toch alweer bijna hersteld?’ ‘Je lacht weer en gaat weer naar school, dan ben je vast hersteld?’ Dit zijn veel dingen die ik en anderen te horen krijg omtrent eetstoornisherstel. In deze blog vertel ik je meer over de gemiddelde duur van een eetstoornis en van het proces eromheen.

Gemiddeld duurt een eetstoornis 6-10 jaar

Zó lang?! Ja, zo lang… Natuurlijk is dit het gemiddelde. De ene doet er een jaar over, de ander kan na 3 jaar zeggen hersteld te zijn, ook zijn er uitzonderingen die het veel langer hebben dan 10 jaar. Maar de meeste mensen herstellen binnen 6-10 jaar. Dat is best een tijd maar zoals ik al zei: dit is relatief. Iedereen is verschillend en iedereen gaat op een andere manier door het proces heen van herstellen van een eetstoornis. Nu moet je niet denken dat je die 6-10 jaar heel diep in de eetstoornis zit (dit kan wel natuurlijk, ik wil het niet bagatelliseren), er zijn natuurlijk ook jaren waar je gewoon kunt functioneren in de maatschappij, maar waarin er nog steeds ‘restjes’ en dus de laatste punten van de eetstoornis zijn. Hersteld ben je dus nog niet, maar je hebt al wel het grootste stuk gehad.

Je hebt natuurlijk verschillende soorten eetstoornissen en daardoor ook verschil in hoe snel iemand in behandeling gaat/komt. Het kan bij iemand heel snel ontstaan en diegene kan snel in therapie gaan voor de eetstoornis (zoals bij mij, toen ik iets langer dan een jaar een eetstoornis had ging ik in behandeling bij Human Concern), maar het kan ook zijn dat je al jaren rondloopt met een eetstoornis en na een aantal jaar in behandeling gaat. Ieder mens verschilt en ieder mens herstel verschilt: en dat is helemaal oké.

Ieders traject verschilt

De ene gaat eerst een kliniek in, de andere houd het bij een diëtiste en weer een ander gaat in ambulante (=individuele) therapie, of natuurlijk een combi van meerdere dingen. Iedereen trekt zijn/haar eigen pad in herstel. Ook dit pad kan invloed hebben op de duur van je herstel. Als ik naar mezelf kijk zie ik dit ook. Ik ben eerst ambulante therapie in gegaan, toen een tijdje de kliniek in geweest en toen weer ambulant gegaan. Ik had die kilo’s die ik in de kliniek ben aangekomen echt nodig om ambulant verder te komen, als ik die niet had gehad, was ik nu (denk ik) nog niet op dit punt geweest in herstel. Dit hielp dus voor mij, maar voor een ander kan juist i.p.v. een klinische opname juist ambulante therapie helpen, of dagbehandeling.

Onzichtbare eetstoornis

Wanneer iemand er weer ‘gezond en happy’ uitziet, betekent dit nog niet dat iemand dit is. Hoe vaak ik nu wel niet hoor: ‘Maar je bent toch weer aangekomen en je lacht toch weer, betekent dat niet dat je al (bijna) hersteld bent?’ Iets wat me nog steeds best pijn doet, maar wat ik ook wel logisch vind. Ja, ik ben wat aangekomen. Ja, gelukkig kan ik weer lachen af en toe. Maar wat mensen niet zien is het onzichtbare. De eetstoornis die nog steeds keihard in m’n hoofd me telkens tegen spreekt, de ontzettende strijd waarin ik dag op dag in leef. Heel veel meiden en jongens die een eetstoornis hebben komen op gezond gewicht, of hebben een gezond gewicht: maar dit betekent niet dat diegene ook weer gezond is. Er zit nog zoveel meer achter dat alleen een gewicht. Eigenlijk, als je op gezond gewicht zit, dan begint de strijd pas. Want dan moet je dat lichaam gaan accepteren, met een stem in je hoofd die je nog telkens tegen spreekt.

Ook die lach, die mooie glimlach die alweer zo stralend lijkt is een masker van de werkelijkheid. Ik weet zeker dat bijna alle mensen met een eetstoornis of een psychische ziekte/stoornis dit herkennen. Het is zó makkelijk om je gevoel te verbergen achter die lach en te zeggen dat het ‘goed’ gaat. Maar in werkelijkheid zit er zoveel achter, het kan niet ‘zomaar’ weer goed gaan. Je kan niet de (eet)stoornis op een bootje plaatsen en vaarwel zeggen. Het is een proces, een slopend, moeilijk, energie vretend proces waarin je cóntinu moet blijven vechten.

 

blognieuw

bron: afbeelding

Herstel is een proces

Wat zich jaren heeft opgebouwd duurt ook weer jaren voordat het is afgebouwd. Een eetstoornis komt ergens vandaan. Er zitten achterliggende functies zoals trauma’s,karaktereigenschappen, onzekerheid en onverwerkt verleden waaruit de eetstoornis is ontstaan. Een eetstoornis is de coping om met je gevoel om te gaan. Of eigenlijk: om niet met je gevoel om te gaan. Voordat die eetstoornis dus weg zal gaan, voordat je ervan zal herstellen, zal je eerst achter die functies moeten komen. Die functies zal je aan moeten gaan, moeten leren accepteren, moeten verwerken en vooral mee leren werken. Dit is niet iets wat je van de een op de andere dag leert. Je moet jezelf volledig gaan accepteren en dát met een hoofd die dat tegenspreekt. Die functies waar je mee bezig moet, die hebben zich jaren opgebouwd. Het zal dus ook weer jaren duren voordat je ze hebt afgebouwd of mee hebt leren leven.

blognieuw3

bron: afbeelding

Heb je nog vragen over het herstel van een eetstoornis? Neem gerust contact met ons op!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Deze is voor pap en mam ♥

Al een tijdje wou ik iets voor jullie doen… maar omdat de goede woorden vaak lastig te vinden zijn en schrijven zo ongeveer mijn tweede natuur is geworden de afgelopen jaren, wil ik een blogpost aan jullie wijden. Ook hebben jullie daar een passend cadeau bij gekregen, die mag je na het lezen van deze post open maken. Jullie hebben vast al een idee en echt een verrassing is het niet meer aangezien het cadeau al een tijdje ingepakt in de kamer staat, maar nu mogen jullie het dan eindelijk openmaken.

Vandaag is het vrijdag 18 mei, ik zit nu bijna een week in Portugal en morgen mogen we voor het eerst weer contact hebben. De eerste week zal vast het pittigst zijn, voor mij, maar ook voor jullie. Deze maand in Portugal is weer een nieuwe kans om dichter bij volledig herstel te komen en meer rust, voor mij en voor jullie.

Door een mega rollercoaster van ellende, verdriet, moeite en negativiteit zijn we de laatste jaren gegaan. M’n eetstoornis slokte zoveel energie op en een paar jaren waren er eigenlijk geen leuke makkelijke momenten. Gelukkig zijn die er wel weer steeds vaker, maar ook nu is de anorexia nog erg aanwezig waardoor er veel thuis en in ons gezin word bepaald door de eetstoornis.

Wat me zo ontzettend heeft geholpen in de strijd tegen m’n eetstoornis is jullie steun. Jullie waren en zíjn er altijd voor me. Jullie hebben nooit de moed verloren terwijl ik hem al zo duidelijk wel kwijt was. Jullie zijn áltijd blijven vechten, terwijl ik zo hard probeerde rust te krijgen door toe te geven. Dit klinkt misschien bizar, maar als jullie mij niet zoveel liefde hadden gegeven (de liefde die ik mezelf niet kon geven), dan was ik er niet meer geweest. Door jullie liefde heb ik toch stapjes kunnen zetten en door jullie liefde wou ik wél blijven vechten. Eerst voor jullie, en later ook meer voor mezelf.  Stap voor stap, hap voor hap. Door jullie liefde, ben ik gaan ervaren hoe het is om ouders te hebben die ontzettend veel van je houden en die (wat er ook gebeurt, letterlijk) altijd achter je blijven staan. Jullie hebben mij mezelf kapot zien maken, sporten, minder eten, afvallen… totdat er niks meer over bleef dan een broodmager lichaam en een doodongelukkig gezicht en geest. Zelf was ik niet zo bezig met m’n eigen dood, maar jullie hebben me verteld dat jullie wisten dat het zomaar afgelopen kon zijn.

Wat ik het allerfijnst vind én het meest bijzondere in de steun die ik van jullie ervaar is dat jullie altijd m’n gezonde kant hebben aangesproken. Jullie probeerden niet in gesprek te komen met m’n eetstoornis die op dat moment voor zo’n 99% in me zat, maar met die 1% waarvan jullie nog wel wisten dat mijn echte ík was. Die ook nog ergens daar in dat lijf zat. Die 1% probeerden jullie continu aan te spreken, te helpen, te relativeren, te steunen… en doordat jullie mijn gezonde kant hebben aangesproken, kreeg die telkens meer de ruimte om te groeien. Jullie bleven in míj geloven, en niet in de anorexia.

Gesprekken aan tafel, me kalmeren na paniekaanvallen, me vasthouden, lange gesprekken in het bos, mee naar therapie, mee de supermarkt in en de paniek onder ogen komen, me ondersteunen in de keuzes omtrent school, werk, therapie en mezelf… jullie zijn er altijd geweest. Jullie hebben me nooit laten vallen, ook niet op de momenten waarop ik mezelf wel liet vallen. Ik wist hoe machteloos jullie je voelden tegenover m’n eetstoornis en ik had me zo kunnen voorstellen dat je me helemaal niet meer als dochter wou met al die problemen. Maar jullie hebben nóóit ook maar iets van afkeer laten blijken, integendeel: jullie hebben me zóveel liefde gegeven, in de gehele tijd.

Gadverdamme, ik wil zo graag van die eetstoornis af zijn. En weer gewoon met het gezin uiteten kunnen gaan, in Limburg een ijsje kunnen halen en lang tafelen zonder angst. Jullie hebben me de hoop gegeven dat dit op gegeven moment ook weer komt. Jullie blijven herhalen dat ik weer ga herstellen en dat helpt me enorm om de hoop niet te verliezen. In deze strijd tegen m’n eetstoornis had ik me óprecht geen betere ouders kunnen wensen. Ik heb jullie altijd al als geweldige ouders ervaren, maar door deze ziekte zijn we nog dichter naar elkaar gegroeid. Gelukkig beginnen er al veel dingen af te brokkelen en is het herstel nu wel echt in gang, maar we zijn er nog niet. Wel gaat het steeds beter en dat is ook weer een fase: zelf verantwoordelijkheid nemen, zelf keuzes maken en meer loskomen van jullie. Wat natuurlijk ook een gezond proces is, maar niet makkelijk. Voor mij niet, maar ook weer voor jullie niet. Je dochter loslaten die eerst zo zwak was en zo duidelijk verzorging nodig had, dat is ook een proces. Ook al weet ik zeker dat we hier ook de balans weer in gaan vinden.

Lieve pap en mam, ik kan niks ander zeggen dan: súper bedankt voor de afgelopen jaren. Ik kan nog wel duizenden voorbeelden van steun erbij halen en daarbij ook duizenden dankwoorden eraan toevoegen, maar ik weet dat dat ook niet de manier is. Toch wou ik iets doen en daardoor heb ik een cadeau gemaakt/gekocht. Ik hoop dat in de tijd dat ik weg ben jullie wat meer rust krijgen en veel van elkaar mogen genieten (want jemig, wat een goed team zijn jullie geweest de afgelopen jaren! Ik vind het echt mooi dat jullie zo stérk zijn samen). Nog één keer dan: echt ontzettend bedankt voor jullie liefde, steun en hoop. Tot over 3 weken en nu is het dan echt tijd om de computer af te sluiten en het cadeau open te maken.

Tot snel, schatten!

Dikke kus,

An

IMG_2071 (2)

Favorieten van april

In de blog van deze week laat ik jullie mijn favorieten van de maand april zien. Dit kunnen producten zijn die ik graag gebruik, maar ook plaats ik vaak favoriete boeken, muziek of iets anders wat me erg bezig hield deze maand. Deze keer dus niet een eetstoornis-post maar meer een lifestyle blog!

April was een maand van veel de zon zien en veel afspraken omtrent Portugal. Best een heftige maand waarin er veel emoties en spanning loskwamen. Maar doordat het zonnetje zich vaak liet zien en de natuur in de bloei kwam, heb ik ook erg kunnen genieten van april. Mijn eerste favoriet is dan ook de natuur die in de bloei kam. Daar kan ik echt intens van genieten. De natuur die weer groen word, de mooie bloemen die opkomen, maar vooral de dieren die weer buiten staan en de vogels die weer aan het zingen zijn.

IMG_2173IMG_2174

Een tijdje geleden heb ik deze vegan, 100% duurzame tas gekocht van matt & nat. De tas is gemaakt van gerecyclede plastic flessen en is super stevig. Hij kost wel wat, maar ik heb hem in de uitverkoop gekocht voor de helft van de prijs, en dat was heel goed te doen. Een linkje naar de tassen vind je hier: matt & nat.

IMG_2205IMG_2206

Mijn haar is door de eetstoornis hard toegetakeld. Het viel erg uit, was broos en glansde niet meer. Nu gaat het al een stuk beter, en dat komt mede door beter eten. Maar ook heb ik deze twee producten gevonden die ik erg fijn vind. Deze ‘wave memoriser‘ van toni&guy zorgt ervoor dat er net even wat meer slag in m’n haar zit en de ‘luxe oil van wella  is echt m’n alltime favorite. Ik heb al zóveel flesjes van deze verslonden. Het maakt m’n haar glanzend en zorgt ervoor dat het minder pluist, verzorgt m’n haar en ruikt heerlijk. Het is wel echt een dure olie, maar je doet er gelukkig erg lang mee.

IMG_2201 (2)IMG_2200 (2)

Doordat de afgelopen weken best pittig waren en ik veel stress heb gehad. Ben ik weer meer op gaan schrijven. Het hielp me enorm om m’n gedachten op papier te zetten en gewoon simpelweg op te schrijven wat ik voelde. Ik heb me voorgenomen om dit boekje altijd op m’n bureau te leggen, zodat ik het direct zie wanneer ik me rot voel. Zo kan ik mezelf ertoe zetten om op te schrijven wat ik kwijt moet.

IMG_2203 (2)

En hoe kan het ook anders? Er zijn ook weer schoenen bijgekomen deze maand… nu is het wel toevallig hoor, want ik had al maanden geen schoenen meer gekocht. Er misten nog een goed paar sneakers (of 2) in m’n kast. Ik heb vooral veel enkellaarsjes met hakken en mooie schoenen, maar wanneer het op praktisch aankwam bleef ik altijd hangen bij m’n all stars, die nu echt wel versleten waren. Dus ik ging op stap en kwam deze 2 paar tegen. Ik ben er erg blij mee en heb ze al enorm veel aangehad! Echt een goeie koop! De bovenste zijn de asics gel lyte III, en de onderste de nike air max thea prm black-gold.

IMG_2184 (2)

IMG_2193

Nog een favoriet van me is yoga. Ik zit er weer helemaal in en doe het de afgelopen maanden eigenlijk elke dag (hier en daar skip ik een dagje omdat ik er dan niet aan toe kwam). Yoga helpt me om stil te staan bij m’n lichaam en meer rust te nemen. Ook houd het me flexibel. Ik vind vooral de flows van Cat Meffan heel fijn, en kwam er onlangs achter dat ze ook een eetstoornis heeft gehad. Deze vrouw is zo’n inspiratiebron, ze heeft al zoveel doorstaan en is ontzettend sterk.  Meer van Cat vind je door op haar foto te klikken:
catmeffan

bron: foto 

Deze maand heb ik het boek van Miriam Lancewood echt verslónden. Wat een geweldig verhaal. Ze vertelt over haar leven in de wildernis met haar man Peter. Hoe ze het drukke stadsleven en de druk van de maatschappij inruilden voor de natuur. Echt een enorme aanrader!

IMG_2202 (2)

Mijn leven in de Wildernis – Miriam Lancewood

En dit waren alweer mijn favorieten van de maand april! Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen/zien en er eventueel wat inspiratie uit hebt gehaald.

Liefs,

Anne Dore

Week in mijn leven #12

Deze week neem ik jullie weer mee in een week van mijn leven. Een week van leren, school, veel naar buiten en gezellige momenten met vriendinnen en familie. Maar vooral een week waarin de lente zich laat zien, heerlijk! Deze week begin ik op zaterdag

Zaterdag

Weekend! Heerlijk! Vandaag komen m’n broers en aanhang naar huis om bij te praten en bij ons te eten. Heel fijn om ze weer te zien! M’n moeder maakte deze prachtige vlaai die super lekker was! Ik wandelde ’s middags nog een stuk door het natuurgebied en deed aan yoga voor ze kwamen. Ook maakte ik deze foto samen met m’n moeder toen we in de keuken stonden om het eten voor te bereiden. ’s Avonds hadden we goede gesprekken met elkaar en sloten we de avond af, erg fijn om iedereen weer te zien.

IMG_2129IMG_2144 (2)

Zondag

Zondag, wandeldag! Voor ons teminste wel… al met de paplepel werd het er in gegoten: op zondag de bergschoenen aan, de auto in en dan hop: de natuur in. Toen vond ik het vaak niet zo leuk en had ik geen zin om te gaan, maar tegenwoordig ben ik vaak degene die zegt: ‘Waar gaan we wandelen vandaag?’. Ik nam m’n camera mee en schoot wat plaatjes. ’s Avonds kookte ik, ging ik bezig voor de blog en deed ik aan yoga, een ontspannen zondag!

IMG_2097IMG_2104

Maandag

Vandaag ben ik een dagje vrij en ben ik al vroeg uit de veren om dingen te regelen. Er staan heel wat mails open die ik moet beantwoorden, ik moet wat telefoontjes plegen en wat opdrachten maken. Ik begin de dag met een havermoutje en een yoga-sessie en ga dan aan de slag. ’s Middags maak ik nog een wandeling en zie ik Yoep op de gft-bak zitten, daar maakte ik snel even een foto van. Yoep doet ook aan afval scheiden! 😉 ’s Avonds kook ik en ga ik verder met de opdrachten voor therapie en school. Aan het eind van de dag plof ik lekker op de bank.

IMG_2090

Dinsdag

Dinsdagochtend begon ik met een ritje naar Zwolle, daar had ik ’s ochtends therapie wat erg fijn was. Ik kon m’n hart luchten over de afgelopen twee zware weken. En samen met m’n therapeut kon ik kijken naar de mogelijkheden voor de komende weken voor Beleef: kijken wat haalbaar is. Na therapie had ik afgesproken met een van m’n beste vriendinnetjes. We zien elkaar niet heel vaak omdat we ver van elkaar af wonen, maar het is altijd súper fijn om haar weer te zien! Samen hebben we lekker taart gegeten en geluncht, gewinkeld en bijgekletst.

lotsandmoreweekinmnleven11,2weekinmnleven11

Woensdag

Een dag van afspraken in de planning. Gelukkig kon ik ’s ochtends nog rustig aandoen. Ik maakte wat foto’s in de tuin en trok een lekker zomerse outfit aan. Zo heerlijk dat je nu weer die kleren aankan! Ik maakte een ontbijtje voor mezelf, deed aan yoga en stapte daarna op de fiets richting Emmeloord om de bus naar Zwolle te pakken. Daar had ik een aantal afspraken op school en een systeemgesprek bij Human Concern samen met m’n ouders. Tussen de afspraken op school en het systeemgesprek in ging ik nog even fietsen door de stad. Het was prachtig weer en je zag dat iedereen ervan genoot. Mooi vind ik dat! Na het systeemgesprek gingen m’n ouders en ik nog een hapje eten in Zwolle en ’s avonds deden we rustig aan thuis.

IMG_2170IMG_2175

Donderdag

Bij therapie hadden we besproken dat ik meer ruimte voor mezelf moest nemen. Wanneer de spanning oploopt is m’n valkuil dat ik niet wil voelen en dat ik daardoor m’n hele agenda vol plan: genoeg te doen, geen tijd om te voelen. Daarom moest ik nu wat afspraken afzeggen en dat resulteerde erin dat ik vandaag vrij was. Alsnog wel genoeg te doen, maar wel thuis en ook genoeg momenten waarin ik rust kan nemen. Vandaag was de zon er weer volop en ik heb daar mooi van geprofiteerd door vaak even naar buiten te gaan. M’n dag begon met yoga en daarna ben ik mijn to-do lijst af gaan werken. Fijn, zo’n productief dagje! Ook maakte ik wat foto’s van de tuin, ik kan er niet over uit hoe moet onze tuin nu is! Zoveel groen en bloemen, prachtig!

IMG_2172IMG_2174naarbuitennaarbuiten2

Vrijdag

Vanochtend begon ik de dag goed met de ‘koningsspelen’ op de peuterspeelzaal. We hadden met de peuters koningsontbijt en speelden lekker veel buiten doordat de zon scheen. Het zou mijn laatste keer zijn voordat ik naar Portugal ging en kreeg deze super lieve kaart van m’n collega’s. Gelukkig kom ik na Portugal weer terug, maar dit is toch wel erg lief van ze! ’s Middags fietste ik heerlijk in de zon terug naar huis en lunchte ik met m’n ouders. Ik had nog veel te doen in de middag en ging dus aan de slag, tussendoor at ik ook nog even een schaaltje mango. Super lekker! Echt fijn dat ze nu weer in het seizoen komen. ’s Avonds ging ik nog een stukje wandelen met m’n moeder. Ik sprak toen naar haar uit dat ik best wel veel spanning in m’n lijf had door angst voor de komende weken. Er moet nog veel gebeuren en ik heb nog veel afspraken en dat geeft me stress. Door het te uiten naar m’n ouders merkte ik wel dat het me wat rust gaf.

IMG_2181IMG_2179

Zaterdag

Spontaan stelde mama voor om naar Leeuwarden te gaan vandaag om een dagje te winkelen. Daar zei ik natuurlijk geen ‘nee’ tegen en dus vertrokken we ’s ochtends naar Fryslan. We gaan niet zo vaak naar Leeuwarden omdat Zwolle toch altijd makkelijker is, maar waren erg blij dat we deze keer Leeuwarden hadden gekozen. We zijn beide goed geslaagd en hadden een hele fijne dag samen. Het zonnetje scheen en we hebben een aantal keer lekker op het terras gezeten. Ook kon lekker lunchen niet ontbreken en dit deden we midden op een gracht bij Broodje Bewust. Ik nam daar een meergranen broodje (of nouja, broodje?! Hij was mega!) met huisgemaakte eiersalade, super lekker! Het fijne is dat ik nu gewoon kan kiezen van de kaart wat me echt lekker lijkt i.p.v. wat het meest magere is. Ik zei ook meerdere malen: ‘Ik kan niet kiezen, álles is lekker!’ en dat deed me wel erg goed. ’s Avonds kwamen we beide thuis met een aantal tassen vol nieuwe aankopen. Met o.a. twee paar sneakers kon ik deze keer zeker stellen dat ik goed geslaagd was!

broodjebewustleeuwarden

En dit was mijn weekje alweer! Ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad en wens je alvast een fijn weekend!

Liefs,

Anne Dore

Naar de kliniek in Portugal, Be-Leef!

Vorige week heb ik bevestiging gekregen dat ik (mocht er geen bijzonderheden zijn) mee mag in mei om een maand het Be-leef traject te volgen in Portugal. Dit is een klinische boost behandeling waarin je een maand lang uit je omgeving gaat en intensief gaat werken aan je herstel in een kliniek. 

beleef

bron: beleef

Be-Leef? Het gaat toch goed?

Toen mijn therapeute me vertelde dat ze Be-Leef een goede optie voor me zou vinden op dit moment, schrok ik daar in eerste instantie van. Überhaupt had ik nooit gedacht dat ik naar Be-Leef zou kunnen, maar het voelde ook als een schok. ‘Be-Leef? Het gaat toch goed?’ zei ik in eerste instantie. Ik moest het echt even laten bezinken. Toen we het er verder over hadden en ik het er met m’n ouders over had gehad, vielen eigenlijk alle puzzelstukjes op z’n plaats. Alle doelen waar ik mee bezig was in herstel, waren er, ze lagen voor me op tafel, ik wou er mee bezig maar: het lukte niet. Ik kreeg geen beweging in herstel. En als er wel beweging ontstond, was het erg langzaam.

Over het algemeen had ik echt het gevoel dat het beter ging: ik was weer aan het studeren, werkte bij de peuters, sprak weer vaak af met vriendinnen en zag mijn familie weer. Ik deed weer van alles, maar merkte wel dat ik niet zoveel voelde. Op dat moment had ik geen zin om daar naar te luisteren, ik was weer lekker bezig en dat had ik zo gemist! Naarmate ik langer bezig was met school en ook therapie bleef volgen, merkte ik (en m’n therapeut) dat ik m’n gevoel weer op slot ging zetten. Doordat ik zo bezig was met andere dingen doen die al m’n energie kosten, was er geen tijd en ruimte meer om te werken aan mezelf en aan m’n herstel. Voor m’n eetstoornis natuurlijk lekker makkelijk, ik leefde weer lekker in m’n veilige bubbel.

Niet verder komen in herstel

Ik stagneerde in herstel en in gewicht. Ik ging een proces in van aankomen, maar het werkte niet. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik gaf mezelf ook geen ruimte om stil te staan bij wat ik voelde bij het aankomen want ik moest door! Ik had genoeg te doen! School, stage, vriendinnen… léven. Of… was het meer overleven? Ik wóu en wíl zo graag stappen zetten in herstel, maar uiteindelijk kwam ik geen stap verder.

Be-Leef kan me zoveel bieden: uit mijn omgeving, weer meer leren eten en daarbij mijn lichaam accepteren, leren loslaten, leren voelen en vooral leren om stil te staan bij mézelf. Echt voor de volle 100% bezig met mézelf. Zonder school, werk, familie, vriendinnen, de maatschappij, de druk, de spanning, zonder: afleiding. Ik vind het mega spannend, om echt te moeten gaan voelen en mezelf niet meer te kunnen indekken in m’n eetstoornis en m’n veilige bubbel. Daar kan ik niet terugschieten in m’n veilige cocon. Er is nog zoveel angst om die eetstoornis los te laten, ik hoop dat ik in Be-Leef de ruimte vind en de handvatten krijg om dat te leren.

IMG_1910 (2)

Ik wil deze uitdaging heel graag aangaan, en kan nu inzien dat ik echt enorm geluk heb dat ik deze kans krijg. Ik wil hem met beide handen aanpakken en hoop echt dat ik hier stappen verder mee kom in herstel. Om echt de weg weer terug te vinden naar mezelf. De reis, naar jezelf. 

Bedankt Human Concern, dat jullie mij deze kans bieden. Met volle angst vooruit.

Liefs,

Anne Dore

 

Yoga

The Goal of Yoga: the yoga pose is not the goal. Becoming flexible or standing on your hands is not the goal. 

The Goal is to create space where you were once stuck. To unveil layers of protection you’ve built around your heart. To appreciate your body and become aware of the mind and the noise it creates. To make peace with who you are. The goal is to love,… well, you. 

Shift your focus and your heart will grow. – Rachel Brathen (bron)

IMG_2083 (2)

Yoga… ik heb het gevoel dat je er tegenwoordig niet meer omheen kan. Je word dood gegooid met foto’s van yogi’s die weer hun nieuwe ‘poses’ showen op instagram, en ook in de winkels zie je: yoga-thee, speciale yoga leggings en natuurlijk de verscheidenheid aan yoga-matten en yoga-gear is ook niet te missen. De ene vind het zweverig, de andere die zweert erbij: maar yoga is hip en happening. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel verschillende yoga matten heb en dat ik ook heel wat yogi’s volg op instagram, maar toch ben ik me heel bewust van de essentie van yoga.

Deze blog wil ik niet wijden aan het ontstaan of de essentie van yoga, in deze blog wil ik delen hoe yoga mij helpt in herstel van mijn eetstoornis en hoe ik ermee ben begonnen. Wil je meer informatie weten over het ontstaan van yoga of überhaupt meer weten over het onderwerp zelf? Dan kan je een kijkje nemen op de blog van: happywithyoga, hier gaan ze er verder op in.

Hoe ik ben begonnen met yoga

Ik startte met yoga nadat ik een documentaire had gezien over het ontstaan, ik raakte geïnteresseerd in de geschiedenis ervan en vond inspiratie in de verschillende soorten, maar vooral ook het idee achter yoga: je ziel, geest en lichaam in verbinding met elkaar. Inmiddels doe ik zo’n 4 jaar aan yoga, met aan het begin tussenstops waarin ik weer eens een maand niks deed, waarna ik het weer op pakte. Nu, doe ik het eigenlijk elke dag. Soms flows van drie kwartier, andere keren maar even 10 minuten om stil te staan bij m’n lichaam en m’n gevoel.

Yoga en een eetstoornis

Door mijn eetstoornis heb ik lang mijn gevoel uitgezet. Ik voelde m’n lichaam niet meer aan en wóu dat ook niet. Wanneer ik pijn had, ging ik door. Wanneer ik moe was, ging ik door. Wanneer ik afviel en niks at, ging ik door. Alles op automatisme, gevoel op 0. Nog steeds is dat een grote valkuil maar ik leer telkens meer. Yoga heeft letterlijk een scherp punt bij me hier aangekaart. Doordat ik elke dag yoga doe, sta ik elke dag even stil bij wat m’n lichaam doet. Een moment van de ruimte nemen voor mezelf en de rust vinden in m’n lichaam, waardoor de energie naar alle vezels van m’n lichaam kan vloeien. Door yoga ben ik weer gaan voelen hoe m’n lichaam echt is: nog mager, broos, pijnlijk en vooral: kwetsbaar. Ik leer telkens meer voorzichtig om te gaan en met elke pose probeer ik lief te zijn voor m’n lichaam in plaats van het te blijven pushen. Ook merk ik elke dag verschil in hoe mijn lichaam is: de ene dag sterk en fijn, de andere dag zwaar en energieloos: het is beide oké, het mag er beide zijn.

IMG_2077 (2)

Yoga en mijn gevoel

Door yoga ben ik dus echt een stuk terug gekomen bij m’n gevoel, en door yoga kan ik ook m’n gevoel aanwakkeren. Maar ook helpt het me in stressvolle situaties een moment van rust en kalmte in te plannen. Doordat ik m’n lichaam nu beter aanvoel, merk ik ook wanneer ik moe ben, wanneer ik geen energie meer heb en zelfs wanneer de paniek opkomt: dit zijn allemaal dingen, die ik bijvoorbeeld een jaar geleden echt niet kón voelen. Yoga (en meditatie) zorgt ervoor dat ik langzaam meer grip krijg op mijn gevoel en dat ik kan aarden in mijn lichaam.

Geen intensieve sport, wel yoga

Mijn compensatie van m’n eetstoornis bestaat voor het grootste deel uit bewegen. Nu ik niet meer naar de sportschool ga, heb ik m’n grootste achterdeur ingeklapt: wat natuurlijk erg goed is. Gelukkig kan ik nog wel heerlijk wandelen in het bos, fietsen én aan yoga doen. De tijd die ik nu niet meer in de sportschool besteed, besteed ik nu door ruimte te creëren voor het luisteren naar mijn lichaam. Yoga helpt me daarbij. Momenten van de yoga mat pakken, rust nemen en flows doen.

Zweverig?

Dat yoga zweverig is, heb ik eigenlijk niet zo gemerkt. Het is denk ik maar hoe je er tegen aan kijkt en hoe je er mee bezig bent. Ik doe flows van o.a. YOGATX, Cat Meffan en Yoga with Adriene en Yoga with Candace, nou daar is niet zoveel zweverigs aan. Als je meer aandacht aan je lichaam en geest wil geven en meer ontspanning wil voelen in je lichaam, dan zou ik yoga je zeker aanraden. Wees niet bang om te beginnen: er zijn zóveel mensen die aan yoga doen en het ook niet zo goed kunnen (waaronder ik, ik ben echt géén expert!). Het gaat veel meer om je eigen grenzen aangeven, kijken hoe jij die dag in je geest en lichaam zit en hoe je een moment rust wil pakken voor jezelf en aandacht geeft aan je lichaam.

Misschien was deze blog wel helemaal niks voor jou en denk je: ‘Nou, yoga ga ik écht niet doen!’ en dat is ook helemaal prima. Ik wou dit graag delen omdat het mij enorm helpt om stil te staan bij m’n gevoel. Van m’n hoofd naar m’n hart. Namaste.

Liefs,

Anne Dore

yoga