Week in mijn leven #13

Vandaag neem ik jullie weer een weekje mee in m’n leven. Dit is een week die ik al veel eerder heb vastgelegd aangezien ik (als je dit leest) in Portugal zit voor de klinische boost behandeling van Be-Leef! De week die je nu te zien en te lezen krijgt is van 1,5 week voordat ik vertrek richting Portugal. De week begin ik op dinsdag. Enjoy!

Dinsdag

Mijn ochtend begon met ontbijten met m’n ouders, de trein inspringen en zo naar Zwolle reizen. Daar zou ik eerst een uurtje therapie hebben en vervolgens had ik afgesproken om met twee vriendinnen te lunchen in Zwolle. Met een beetje spanning ging ik op de weegschaal staan, ik heb namelijk een gewichtseis voor Portugal en was daar onder gekomen. De afgelopen week had ik dan ook keihard gewerkt om aan te komen en met (een klein beetje) resultaat, ik was gelukkig wel wat aangekomen dus dat voelde goed. Na therapie zat een van m’n vriendinnen waarmee ik zou lunchen al in de wachtkamer te wachten en met een dikke knuffel begroette ze me. Samen met haar en nog een vriendin gingen we lunchen bij de lunchwinkel in Zwolle! Ontzettend leuk en lekker, aanrader! Ik vind het altijd zo fijn om deze twee vriendinnen te zien, ik houd ontzettend veel van ze en ben zo dankbaar voor hun vriendschap! ’s Middags reden de bussen en treinen niet door een staking en m’n moeder haalde me op uit Zwolle, super lief en luxe! ’s Avonds had ik een rustig avondje en heb ik yoga gedaan.

IMG_2259IMG_2266IMG_2270

Woensdag

Woensdagochtend, vrij! Uitslapen! Uitslapen? Nee, niet dus. We krijgen een nieuwe vloer in de woonkamer en m’n vader was alweer vroeg bezig met schuren en dat gaf een enorm kabaal! Dus besloot ik er maar uit te gaan en rustig ontbijt te maken. Na ontbijt deed ik aan yoga, ging ik bezig met wat mails wegwerken en stapte ik op de fiets richting Emmeloord. Daar had ik afgesproken met een vriendin om te lunchen (alweer lunchen, haha!), wat erg gezellig was! Ook schoot ik deze foto van haar. Ze gaf me een cadeautje mee voor Portugal en dat maakte me zo blij, met deze ontzettend mooie tekst met bijpassende cadeau-symbooltjes, echt super lief! Zulke dingen vind ik zo mooi om te krijgen, ze had er echt werk van gemaakt! Aan het eind van de middag kwam ik thuis en ging ik bezig voor de blog. Ook kookte ik gezonde, verse nasi en ’s avonds was ik weer wat tijd kwijt met opdrachten maken voor Portugal. Geeft me ook wel een goed gevoel, om daar zoveel mee bezig te zijn als voorbereiding.

IMG_2299

IMG_2301

Donderdag

Donderdagavond zou ik voor het eerst de groep ontmoeten die meegaat naar Be-Leef! We zouden met elkaar een cliëntenbijeenkomst hebben in Amsterdam van 18:00-21:00, de hele dag was ik er best gespannen voor, maar door rustig aan te doen, te ontspannen door yoga en een stukje te wandelen ging het aardig goed. Aan het eind van de middag ging ik richting Amsterdam en onderweg maakte ik nog een aantal foto’s van prachtige struiken die in de bloei waren. Ik vond het ontzettend spannend om de groep te ontmoeten, maar het voelde daarna wel goed. Mijn ouders haalden me op uit Amsterdam en dat was ontzettend fijn, het gaf me rust en tegelijkertijd kon ik direct m’n verhaal over de avond doen.

IMG_2280IMG_2284

Vrijdag

Op vrijdag sliep ik uit, ontbeet ik rustig en deed ik ’s ochtends aan yoga. Ontzettend fijn om zo de dag te beginnen. M’n gezin gaat op zaterdag een aantal dagen naar Limburg op vakantie, maar ik heb besloten om niet mee te gaan. Het gaf me van te voren alweer ontzettend veel stress en spanning en ik vond het fijner om thuis te blijven en me in alle rust op Portugal voor te bereiden. ’s Middags deed ik boodschappen met m’n moeder en maakte ik verse Franse uiensoep voor het avondeten. We dekten gezellig de tafel en genoten van de maaltijd. M’n broer kwam ook langs om me nog te zien voordat ik naar Portugal ging en dat was ontzettend fijn. ’s Avonds gingen we samen nog een stukje wandelen en hebben we heel fijn met elkaar gepraat, dat was zo waardevol!

IMG_2304 (2)

Zaterdag

’s Ochtends vertrokken m’n ouders richting Zuid-Limburg en nadat ik hun had uitgezwaaid begon ik aan een ontbijtje maken voor mezelf. Ik nam m’n oude vertrouwde havermoutje en ging daarna aan de slag in huis. Ik ruimde een heleboel op, maakte schoon, deed de was en ging bezig met opdrachten. Een lekker productieve dag! De Appie maakte me heel blij aangezien ze én de Tony Chocolonely in de aanbieding hadden én een nieuwe allerhande gids in de schappen lag. Om even uit te rusten ging ik in de zon buiten zitten met een kop koffie, chocola en de nieuwe gids. Echt even een genietmomentje. ’s Avonds maake ik een visvrije (van de vegetarische slager, ik eet geen vlees noch vis) tonijnsalade die heel lekker was!

IMG_2308 (2)IMG_2312 (2)IMG_2317

Zondag

Zondagochtend sliep ik lang uit en daarna ontbeet ik rustig met een muziekje op. Ik vind het altijd super fijn om rustig de zondagochtend in te gaan en na m’n ontbijtje deed ik een lange yogasessie. Het was super lekker weer dit weekend en de korte broek kon aan, heerlijk! Ook wel weer even wennen hoor… maar wel erg fijn om de zon op je huid te voelen! Aan het eind van de middag fietste ik richting Emmeloord, naar het huis van m’n broer en schoonzus. Ik wou hun graag nog even zien voordat ik naar Portugal ging en m’n broer en ik zouden samen koken. We maakten risotto met eekhoorntjesbrood, kastanjechampignons, een gepocheerd eitje en rucola. Méga lekker, echt zo goed gelukt!

risotto 2IMG_2319(2)

Maandag

Maandagochtend stond ik al vroeg op, ging ontbijten en stapte daarna op de fiets naar mijn oma. Ik kocht een bosje bloemen voor haar en ging lekker lang bij haar koffie drinken en kletsen. We zaten lekker buiten op haar balkonnetje met de zon, heerlijk! ’s Middags fietste ik rustig naar huis en werkte aan de laatste blogpost’s die online gingen, daarna kookte ik, deed ik aan yoga en ging ik nog lekker even de zon in. Een heel ontspannen dagje!

oma

Dinsdag

Vanochtend stond ik al vroeg op om richting Zwolle te gaan. Daar zou ik m’n laatste therapie sessie hebben met m’n therapeute voordat ik naar Portugal ga. Super raar, want ik zie haar dan meer dan twee maanden niet aangezien ik daarna de dagbehandeling ga volgen in Amsterdam. Met dubbele gevoelens ging ik daar dan ook weg, maar gelukkig is het maar tijdelijk. Ik heb een ontzettend lieve therapeut en zou haar niet graag missen op het moment. Toen ik in Emmeloord kwam heb ik boodschappen gedaan voor Portugal en daarna ben ik bezig gegaan met spullen selecteren voor m’n koffer. Nog best lastig wat je allemaal meeneemt voor zo’n maand. ’s Avonds kookte ik rustig, deed ik yoga en plofte ik daarna lekker op de bank met een serie.

IMG_2322

Dit was mijn week, ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Deze is voor pap en mam ♥

Al een tijdje wou ik iets voor jullie doen… maar omdat de goede woorden vaak lastig te vinden zijn en schrijven zo ongeveer mijn tweede natuur is geworden de afgelopen jaren, wil ik een blogpost aan jullie wijden. Ook hebben jullie daar een passend cadeau bij gekregen, die mag je na het lezen van deze post open maken. Jullie hebben vast al een idee en echt een verrassing is het niet meer aangezien het cadeau al een tijdje ingepakt in de kamer staat, maar nu mogen jullie het dan eindelijk openmaken.

Vandaag is het vrijdag 18 mei, ik zit nu bijna een week in Portugal en morgen mogen we voor het eerst weer contact hebben. De eerste week zal vast het pittigst zijn, voor mij, maar ook voor jullie. Deze maand in Portugal is weer een nieuwe kans om dichter bij volledig herstel te komen en meer rust, voor mij en voor jullie.

Door een mega rollercoaster van ellende, verdriet, moeite en negativiteit zijn we de laatste jaren gegaan. M’n eetstoornis slokte zoveel energie op en een paar jaren waren er eigenlijk geen leuke makkelijke momenten. Gelukkig zijn die er wel weer steeds vaker, maar ook nu is de anorexia nog erg aanwezig waardoor er veel thuis en in ons gezin word bepaald door de eetstoornis.

Wat me zo ontzettend heeft geholpen in de strijd tegen m’n eetstoornis is jullie steun. Jullie waren en zíjn er altijd voor me. Jullie hebben nooit de moed verloren terwijl ik hem al zo duidelijk wel kwijt was. Jullie zijn áltijd blijven vechten, terwijl ik zo hard probeerde rust te krijgen door toe te geven. Dit klinkt misschien bizar, maar als jullie mij niet zoveel liefde hadden gegeven (de liefde die ik mezelf niet kon geven), dan was ik er niet meer geweest. Door jullie liefde heb ik toch stapjes kunnen zetten en door jullie liefde wou ik wél blijven vechten. Eerst voor jullie, en later ook meer voor mezelf.  Stap voor stap, hap voor hap. Door jullie liefde, ben ik gaan ervaren hoe het is om ouders te hebben die ontzettend veel van je houden en die (wat er ook gebeurt, letterlijk) altijd achter je blijven staan. Jullie hebben mij mezelf kapot zien maken, sporten, minder eten, afvallen… totdat er niks meer over bleef dan een broodmager lichaam en een doodongelukkig gezicht en geest. Zelf was ik niet zo bezig met m’n eigen dood, maar jullie hebben me verteld dat jullie wisten dat het zomaar afgelopen kon zijn.

Wat ik het allerfijnst vind én het meest bijzondere in de steun die ik van jullie ervaar is dat jullie altijd m’n gezonde kant hebben aangesproken. Jullie probeerden niet in gesprek te komen met m’n eetstoornis die op dat moment voor zo’n 99% in me zat, maar met die 1% waarvan jullie nog wel wisten dat mijn echte ík was. Die ook nog ergens daar in dat lijf zat. Die 1% probeerden jullie continu aan te spreken, te helpen, te relativeren, te steunen… en doordat jullie mijn gezonde kant hebben aangesproken, kreeg die telkens meer de ruimte om te groeien. Jullie bleven in míj geloven, en niet in de anorexia.

Gesprekken aan tafel, me kalmeren na paniekaanvallen, me vasthouden, lange gesprekken in het bos, mee naar therapie, mee de supermarkt in en de paniek onder ogen komen, me ondersteunen in de keuzes omtrent school, werk, therapie en mezelf… jullie zijn er altijd geweest. Jullie hebben me nooit laten vallen, ook niet op de momenten waarop ik mezelf wel liet vallen. Ik wist hoe machteloos jullie je voelden tegenover m’n eetstoornis en ik had me zo kunnen voorstellen dat je me helemaal niet meer als dochter wou met al die problemen. Maar jullie hebben nóóit ook maar iets van afkeer laten blijken, integendeel: jullie hebben me zóveel liefde gegeven, in de gehele tijd.

Gadverdamme, ik wil zo graag van die eetstoornis af zijn. En weer gewoon met het gezin uiteten kunnen gaan, in Limburg een ijsje kunnen halen en lang tafelen zonder angst. Jullie hebben me de hoop gegeven dat dit op gegeven moment ook weer komt. Jullie blijven herhalen dat ik weer ga herstellen en dat helpt me enorm om de hoop niet te verliezen. In deze strijd tegen m’n eetstoornis had ik me óprecht geen betere ouders kunnen wensen. Ik heb jullie altijd al als geweldige ouders ervaren, maar door deze ziekte zijn we nog dichter naar elkaar gegroeid. Gelukkig beginnen er al veel dingen af te brokkelen en is het herstel nu wel echt in gang, maar we zijn er nog niet. Wel gaat het steeds beter en dat is ook weer een fase: zelf verantwoordelijkheid nemen, zelf keuzes maken en meer loskomen van jullie. Wat natuurlijk ook een gezond proces is, maar niet makkelijk. Voor mij niet, maar ook weer voor jullie niet. Je dochter loslaten die eerst zo zwak was en zo duidelijk verzorging nodig had, dat is ook een proces. Ook al weet ik zeker dat we hier ook de balans weer in gaan vinden.

Lieve pap en mam, ik kan niks ander zeggen dan: súper bedankt voor de afgelopen jaren. Ik kan nog wel duizenden voorbeelden van steun erbij halen en daarbij ook duizenden dankwoorden eraan toevoegen, maar ik weet dat dat ook niet de manier is. Toch wou ik iets doen en daardoor heb ik een cadeau gemaakt/gekocht. Ik hoop dat in de tijd dat ik weg ben jullie wat meer rust krijgen en veel van elkaar mogen genieten (want jemig, wat een goed team zijn jullie geweest de afgelopen jaren! Ik vind het echt mooi dat jullie zo stérk zijn samen). Nog één keer dan: echt ontzettend bedankt voor jullie liefde, steun en hoop. Tot over 3 weken en nu is het dan echt tijd om de computer af te sluiten en het cadeau open te maken.

Tot snel, schatten!

Dikke kus,

An

IMG_2071 (2)

And so the adventure begins

And so the adventure begins

Wanneer deze blog online komt, ben ik onderweg naar Portugal. Daar ga ik de klinische boost behandeling van Human Concern volgen: Be-Leef! Dit zal een stukje van de reis worden in mijn herstel. De reis waar ik een tijd naar toe heb gewerkt, en die nu is aangebroken. Een reis om weer verder te komen in herstel. Om verder te komen met mezelf en de anorexia stukje voor stukje aan te gaan en daarna weg te vagen.

Wat ga ik doen?

In een eerdere blog heb ik uitgebreid uitgelegd waarom ik de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern in Portugal ga doen. Zie voor verdere informatie deze blog. Ik ga naar Portugal van 12 mei – 8 juni en verblijf daar samen met therapeuten en een groep cliënten vanuit Human Concern, centrum voor eetstoornissen.

Weken van voorbereiding

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met me voorbereiden voor Portugal. Door middel van opdrachten voor Be-Leef zelf, maar ook om dingen voor de blog, school en thuis af te sluiten. In Portugal zal ik namelijk geen aandacht besteden aan school of de blog aangezien ik 100% voor mezelf daar ga. De enige momenten dat ik contact kan hebben met m’n familie en vrienden is op zaterdag.

Wat gebeurt er met de blog?

Het zal zijn alsof ik niet weg ben, aangezien ik vooruit heb gewerkt. De blog is belangrijk voor me en ik besteed er graag tijd aan. Daarom staat er voor elke week nog minimaal 1 blog online, en wanneer ik terugkom zal ik dit (als het goed is) weer volledig oppakken. Wel betekent dit dat ik niet reageer op e-mails, vanaf 12 juni kan je weer mails terugverwachten.

Deze blog is vooral qua info om te laten weten dat ik dus offline ben en echt een maand volledig weg ben. Super spannend, maar ook een mooie kans waar ik echt voor wil gaan. Ik hoop enorm dat deze reis me een boost gaat geven in mijn eetstoornisbehandeling.

In de tijd dat ik weg ben komt er een programma op de televisie over de eetstoornis: ‘Orthorexia’, Jet van Nieuwkerk neemt je mee in haar zoektocht naar de eetstoornis. Ook ik heb een kleine bijdrage mogen leveren aan het programma, mocht je het leuk vinden om dit te zien, zie dan hieronder de uitzendtijden:

NPO 3, Niet Gezond Meer, Woensdag 23, 30 mei en 6 juni om 21:00

Bij deze dus de info over mijn afwezigheid op de blog in mei en begin juni, ik hoop tot snel en het zou fijn als het in Nederland ook zulk fijn weer is als in Portugal. Veel liefs!

andsotheadventure

Genietmoment #5 Dieren

In de serie: ‘Genietmoment’, neem ik jullie mee in genietmomenten van mij waar ik veel positiviteit en motivatie uit haal. Zo hoop ik jou, als lezer wat meer mee te nemen in mijn gedachten over dankbaarheid en genieten. 

Als een klein meisje was ik al dol op dieren. Van een bulldog tot een hert en van een varken tot een parkiet: alle dieren hadden (en hebben) een plekje in mijn hart. Het liefst wou ik een hele dierentuin achter in de tuin, maar dat was toch iets te gek… wel hebben we kippen, een kat, vissen en hadden we altijd konijnen en hebben we parkieten gehad. Ik kreeg bijna mijn vader zo gek om een paard voor me te kopen maar m’n moeder was toch zo verstandig om daar een stokje voor te steken (serieus, anders was dat paard er echt gekomen haha!). Al als een klein meisje rende ik op de grootste honden af en (als het kon) sprong ik zo het liefst in de dierentuin bij de grootste roofdieren naar binnen. Ik was en bén vrij naïef in het denken over mijn veiligheid bij dieren. Ik ga er gewoon vanuit dat ze me niet zullen proberen te doden en op te eten. Mijn grootste droom was altijd om dierenarts te worden, het leek me geweldig om de hele dag in de weer te zijn met dieren, groot en klein. Helaas was ik niet zo’n scheikundig en biologie wonder, maar anders denk ik dat ik die kant op was gegaan. Als iets me dan ook ontzettend blij kan maken en me écht kan laten genieten dan zijn het wel dieren. De lekker zachte vacht van mijn kat Yoep, het gekwetter van de vogels wanneer ik fiets, het zien van een kudde herten die wegrennen in het bos en zelfs de haan die me ’s ochtends wakker maakt door zijn gekakel kan ik écht blij van worden.

IMG_0517IMG_0298

Wat ik zo bijzonder vind aan dieren, is dat ze zo puur zijn. Dieren, hebben geen oordeel en leven puur instinctmatig. Ergens vind ik dit ontzettend jammer want (ook al ontken ik het glas hard) ik zou erg graag een echte band willen opbouwen met m’n kat, en het lijkt me ook erg gezellig om met koeien de wei in te rennen, maar wat zij doen, is puur hun instinct volgen, een band opbouwen en relaties aangaan gevoelsmatig hoort daar niet bij. Toch maakt het ook dat ik dat juist zo mooi vind. Wij als mensen hebben onze aarde echt kapot gemaakt, wij hebben dieren daarvoor ingezet en doen dit nog steeds. Die dieren, hebben daar niet voor gekozen en ondergaan dit vaak met veel lijden en vaak als bestemming: ons bord en onze maag.

IMG_0842

IMG_0826

Een aantal jaren geleden maakte ik de keuze om vegetariër te worden, iets wat eigenlijk heel gemakkelijk ging en waar ik me zo ontzettend goed bij voel. Ik zou het me nu echt niet meer kunnen voorstellen dat ik vlees zou eten en vraag me nog steeds af waarom ik niet eerder vegetariër ben geworden: dit past bij mij, dit is echt wie ik ben! Wanneer ik nu koeien, kippen of varkentjes zie lopen word ik er zo ontzettend blij van, en ben ik ook zó gelukkig dat ze niet meer op m’n bord belanden. Mijn broers en vader maken vaak wel eens een grapje over mijn vegetariër zijn, en denken dat ik wel weer vlees ga eten. Maar ik weet echt zeker dat ik nooit meer een hap dier naar binnen zal krijgen en dat ook nooit meer wil doen. Laatst had ik het er met mijn systeemtherapeut over en die zei ook van: ‘Ik weet zeker, dat als ik jou zou bevelen om vlees te eten, dat je het dan niet zou doen.’ En het klopt ook. Ik denk dat ik nog eerder m’n eigen voet op zou eten dan dat ik weer een dier zou eten. Klinkt voor jou, als vleeseter, waarschijnlijk heel raar. Maar je kan je nu denk ik wel voorstellen hoeveel ik van dieren houd. Ik ben zo dankbaar dat ik de keuze heb gemaakt en heb kunnen maken om vegetariër te worden.

IMG_1142

Tijdens m’n ergste periode van mijn eetstoornis hebben dieren zoveel voor me betekend, het bood me enorm veel troost als Yoep bij me kwam liggen, als ik honden of paarden tegen kwam in het bos die ik kon aaien en ook wanneer ik een random kat tegenkwam op straat, dan was die niet veilig en moest die eerst grondig geknuffeld worden voordat we verder konden. Dieren hebben zoveel voor me betekend (en nog steeds doen ze dat), dat ik niet anders kan dan deze blog er aan te wijden. Zijn dieren voor jou ook belangrijk?

IMG_0815

Liefs,

Anne Dore

 

Gratitude – dankbaarheid

IMG_1533 (2)

‘Let us be grateful to people who make us happy. They are the charming gardeners who make our souls blossom.’ 

Marcel Proust

Sinds mijn ziekte ben ik heel anders in het leven gaan staan. Natuurlijk heeft mijn anorexia me veel negativiteit gebracht, maar hetgeen waar ik wél blij mee ben wat mijn ziekte me heeft gebracht is: stilstaan. Letterlijk stilstaan. Ik kon door mijn zwakke lichaam en zieke geest niks meer en werd letterlijk stilgezet, mijn perfectionisme en drang om altijd maar door te gaan werden even keihard geconfronteerd met dat ik niet meer door kón.

In deze periode ben ik alles in mijn leven veel intenser gaan ervaren. In de laatste jaren ging er veel aan me voorbij omdat ik alleen maar bezig was met leren, presteren en overleven. In de tijd dat ik moest stilstaan begon ik pas écht te ervaren wat er allemaal was. Ik wandelde veel met mijn moeder in de natuur, mediteerde veel, las en begon de kleine dingen enorm te waarderen. Mijn lieve vader die thuis kwam van z’n werk en me een knuffel gaf. Mijn kat die begon te spinnen wanneer ik met mijn vingers door zijn vacht gleed. Mijn geweldige moeder waar ik veel meer in gesprek mee kwam en de enorm hechte band die we hebben gekregen. Mijn lieve vriendinnen, die me steunden en weer andere lieve vriendinnen die zoveel geduld hadden met mijn eetstoornis en op me hebben gewacht tot ik weer kon. Maar vooral merk ik dat ik steeds meer kan genieten van de kleine momenten, en dat dit is gebleven.

Mijn dankbaarheid was jaren eigenlijk niet aanwezig, omdat ik er geen tijd en ruimte voor had. Ik zag niet meer, hoe bijzonder die kleine dingen waren. Die kleine dingen die het leven zó mooi maken. Is je vanochtend die merel opgevallen die aan het fluiten was terwijl je op de fiets naar je werk ging? Of heb je genoten van je ontbijt samen met je familie aan tafel? Heb je een gevoel van dankbaarheid gehad toen je binnen stapte na je werk of school en in een warm huis kwam waar al een geur van het avondeten opkwam en waar je de lach van je broertje/zusje of geliefde hoorde vloeien vanuit de woonkamer? Dit zijn allemaal dingen die we zo vanzelfsprekend vinden. We vinden het zo vanzelfsprekend, hoewel het eigenlijk… hartstikke bijzonder is. Er zijn zoveel mensen die geen eten hebben, geen warm huis, geen familie hebben en geen liefde ervaren. Ik denk er vaak aan, en ga dan na hoe goed ik het heb. Hoe goed wij het hebben. Ik ben enorm dankbaar, en voel dit de laatste tijd heel vaak even heel heftig opkomen in heel m’n lichaam. M’n therapeute vroeg het me te omschrijven en ik kan niks anders zeggen dat ik even helemaal warm word van binnen. Het duurt maar een paar seconde vaak, maar in die paar seconde voel ik me zo ontzettend goed en dankbaar.

‘Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend, dat we vergeten om er dankbaar voor te zijn.’  Cynthia Ozick

IMG_1537 (2)

Als we allemaal wat vaker stilstaan bij hoe mooi het buiten is, hoe goed wij het hebben, hoeveel mooie dingen wij mogen doen en hoeveel liefde wij ontvangen en kunnen geven aan onze omgeving, dan denk ik dat we allemaal gaan inzien dat het leven iets is om dankbaar voor te zijn.

Lief leven, elke dag word ik me weer een beetje meer bewust van je. Lief leven, elke dag leer je me een moment te waarderen van wat ik heb of wat ik doe. Deze momenten schrijf ik nu op en neem ik mee in mijn leven in mijn dankbaarheid pot. Om even stil te staan bij het alles wat me is gegeven. Dankbaar ben ik daarvoor.

Liefs,

Anne Dore

 

Lief lichaam,

In deze blog schrijf ik een brief aan mijn lichaam. Ik zit een poosje in een body positivity society en daar had ook iemand een brief aan haar lichaam geschreven. Dit lijkt me een mooi iets om jullie te laten zien, mezelf meer te motiveren en jullie aan te sporen om het voor jezelf te doen.

Lief lichaam,

Ik wil ten eerste zeggen dat het me spijt dat ik je zo heb uitgehongerd, gepijnigd en gekwetst. Het was totaal niet de goede aanpak en dat weet ik nu, dat klinkt heel gek omdat ik nog steeds af en toe tegen je inga, maar ik weet dat het enorm fout is.

Ik kan pas echt gemeend sorry zeggen als ik hersteld ben en goed weet om te gaan met gebeurtenissen en emoties, maar het kan nu ook al, omdat ik ver ben gekomen.

De aanpak van jou uitputten, uithongeren, uitdrogen, verminken en, eigenlijk, alles heeft je een grote klap gegeven. Ik wil niet meer tegen jou vechten, maar met jou. Samen staan we sterk en dan kunnen we de wereld aan. Zodat we elkaar gaan waarderen, naar elkaar leren luisteren en dat we, hopelijk, elkaar kunnen gaan vertrouwen en houden . Ik ben blij dat ik jou en mezelf de kans heb gegeven om aan te komen en te herstellen. Jij bent bijna helemaal genezen. De lichamelijke klachten, zoals donshaar, lage bloeddruk en hartslag, geen honger, geen conditie en snel pijn in elk deel wat jou jou maakt is zo’n beetje weg. Ik geef jouw/mijn hoofd de ruimte om mezelf te leren kennen en te ontdekken, om te strijden tegen de eetstoornis en om alle belangrijke processen in het lichaam te kunnen stimuleren.

Ik ben je dankbaar voor alles. Je hebt jezelf en mij niet opgegeven toen het allemaal te veel en te zwaar was. Je hebt me motivatie gegeven, laten lopen, spieren en krachten laten krijgen, organen laten herstellen, meer concentratie en energie gegeven, menstruatie teruggegeven, emoties weer laten voelen en vast nog wel meer dingen waar ik nu niet op kom.

IMG_2211Ik wil je laten weten dat ik je begin te waarderen voor de kracht die je bezit. Ik houd ervan dat je mij weer gevoelens laat ervaren die echt zijn, die ik nu kan leren herkennen en ermee kan leren omgaan. Ik houd ervan dat ik nu weer kracht in mijn benen heb, dat ik gewoon kan lopen of fietsen zonder snel moe te worden. Ik houd ervan dat ik niet elke keer bij het opstaan van een bank/stoel/bed enorm duizelig word en misschien val. Ik houd ervan dat mijn lichaam van vroeger terug is en dat ik zelfs wat borsten heb gekregen. Ik houd ervan dat ik echt kan lachen als het nodig is. Ik houd ervan dat ik weer kan lezen/series kijken/praten zonder snel uitgeput te raken. Ik houd ervan dat jouw/mijn haar nu gezonder is. Ik houd ervan dat ik niet bang ben voor al het eten en drinken dat voor mijn neus staat, omdat ik meer vertrouwen in je heb gekregen. Ik houd ervan dat jij mij hebt laten zien dat een mager en uitgeput lichaam niet oké is en dat ik met dit lichaam echt kan leven. Jij hebt mij geholpen de knop om te zetten om te willen genezen en voor jou en mezelf te willen zorgen.  Ik kan nog erg veel leren van jou, maar dat komt langzaam. Mijn hongergevoel is terug. Ik voel het wanneer ik moet eten (ik moet er nog wel naar leren handelen.. Maar daar ben ik hard mee bezig). Ik weet meer wat ik lekker vind en wat niet. Ik weet wanneer en wat ik wil drinken. Ik weet wanneer ik moet stoppen met sporten. Ik weet wanneer ik rustiger moet fietsen of lopen. Ik weet steeds beter wat mijn grenzen zijn.

En nu? Nu ben ik dankzij die grenzen aan het ontdekken wat ontspannen is en hoe het moet. Ik ben, dankzij jou en mijn eigen vooruitgang, opener en socialer geworden.  Ik krijg vertrouwen in jou en ik begrijp je steeds meer. Dankjewel voor alles.

Veel liefs

steven-aitchison-love-yourself-completely-8u2x

Ik zou iedereen aanraden het een keer te doen, ik voel me er veel beter door nu ik dit

heb geschreven. Ik zie wat mijn lichaam voor mij heeft gedaan en wat ik kan doen om het te helpen herstellen. Ik zie de vooruitgang nu die ik heb gemaakt door onder andere deze brief.

Schrijven jullie wel eens een brief naar jezelf of je lichaam? Laat het ons weten. We zijn benieuwd naar hoe jullie het ervaren.

Liefs, Rianne