Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

Advertenties

Eetstoornisherstel duurt 6-10 jaar

‘Maar je ziet er toch weer gezond uit? Dan is je eetstoornis toch over?’ ‘Ben je al een jaar in behandeling? Dan ben je toch alweer bijna hersteld?’ ‘Je lacht weer en gaat weer naar school, dan ben je vast hersteld?’ Dit zijn veel dingen die ik en anderen te horen krijg omtrent eetstoornisherstel. In deze blog vertel ik je meer over de gemiddelde duur van een eetstoornis en van het proces eromheen.

Gemiddeld duurt een eetstoornis 6-10 jaar

Zó lang?! Ja, zo lang… Natuurlijk is dit het gemiddelde. De ene doet er een jaar over, de ander kan na 3 jaar zeggen hersteld te zijn, ook zijn er uitzonderingen die het veel langer hebben dan 10 jaar. Maar de meeste mensen herstellen binnen 6-10 jaar. Dat is best een tijd maar zoals ik al zei: dit is relatief. Iedereen is verschillend en iedereen gaat op een andere manier door het proces heen van herstellen van een eetstoornis. Nu moet je niet denken dat je die 6-10 jaar heel diep in de eetstoornis zit (dit kan wel natuurlijk, ik wil het niet bagatelliseren), er zijn natuurlijk ook jaren waar je gewoon kunt functioneren in de maatschappij, maar waarin er nog steeds ‘restjes’ en dus de laatste punten van de eetstoornis zijn. Hersteld ben je dus nog niet, maar je hebt al wel het grootste stuk gehad.

Je hebt natuurlijk verschillende soorten eetstoornissen en daardoor ook verschil in hoe snel iemand in behandeling gaat/komt. Het kan bij iemand heel snel ontstaan en diegene kan snel in therapie gaan voor de eetstoornis (zoals bij mij, toen ik iets langer dan een jaar een eetstoornis had ging ik in behandeling bij Human Concern), maar het kan ook zijn dat je al jaren rondloopt met een eetstoornis en na een aantal jaar in behandeling gaat. Ieder mens verschilt en ieder mens herstel verschilt: en dat is helemaal oké.

Ieders traject verschilt

De ene gaat eerst een kliniek in, de andere houd het bij een diëtiste en weer een ander gaat in ambulante (=individuele) therapie, of natuurlijk een combi van meerdere dingen. Iedereen trekt zijn/haar eigen pad in herstel. Ook dit pad kan invloed hebben op de duur van je herstel. Als ik naar mezelf kijk zie ik dit ook. Ik ben eerst ambulante therapie in gegaan, toen een tijdje de kliniek in geweest en toen weer ambulant gegaan. Ik had die kilo’s die ik in de kliniek ben aangekomen echt nodig om ambulant verder te komen, als ik die niet had gehad, was ik nu (denk ik) nog niet op dit punt geweest in herstel. Dit hielp dus voor mij, maar voor een ander kan juist i.p.v. een klinische opname juist ambulante therapie helpen, of dagbehandeling.

Onzichtbare eetstoornis

Wanneer iemand er weer ‘gezond en happy’ uitziet, betekent dit nog niet dat iemand dit is. Hoe vaak ik nu wel niet hoor: ‘Maar je bent toch weer aangekomen en je lacht toch weer, betekent dat niet dat je al (bijna) hersteld bent?’ Iets wat me nog steeds best pijn doet, maar wat ik ook wel logisch vind. Ja, ik ben wat aangekomen. Ja, gelukkig kan ik weer lachen af en toe. Maar wat mensen niet zien is het onzichtbare. De eetstoornis die nog steeds keihard in m’n hoofd me telkens tegen spreekt, de ontzettende strijd waarin ik dag op dag in leef. Heel veel meiden en jongens die een eetstoornis hebben komen op gezond gewicht, of hebben een gezond gewicht: maar dit betekent niet dat diegene ook weer gezond is. Er zit nog zoveel meer achter dat alleen een gewicht. Eigenlijk, als je op gezond gewicht zit, dan begint de strijd pas. Want dan moet je dat lichaam gaan accepteren, met een stem in je hoofd die je nog telkens tegen spreekt.

Ook die lach, die mooie glimlach die alweer zo stralend lijkt is een masker van de werkelijkheid. Ik weet zeker dat bijna alle mensen met een eetstoornis of een psychische ziekte/stoornis dit herkennen. Het is zó makkelijk om je gevoel te verbergen achter die lach en te zeggen dat het ‘goed’ gaat. Maar in werkelijkheid zit er zoveel achter, het kan niet ‘zomaar’ weer goed gaan. Je kan niet de (eet)stoornis op een bootje plaatsen en vaarwel zeggen. Het is een proces, een slopend, moeilijk, energie vretend proces waarin je cóntinu moet blijven vechten.

 

blognieuw

bron: afbeelding

Herstel is een proces

Wat zich jaren heeft opgebouwd duurt ook weer jaren voordat het is afgebouwd. Een eetstoornis komt ergens vandaan. Er zitten achterliggende functies zoals trauma’s,karaktereigenschappen, onzekerheid en onverwerkt verleden waaruit de eetstoornis is ontstaan. Een eetstoornis is de coping om met je gevoel om te gaan. Of eigenlijk: om niet met je gevoel om te gaan. Voordat die eetstoornis dus weg zal gaan, voordat je ervan zal herstellen, zal je eerst achter die functies moeten komen. Die functies zal je aan moeten gaan, moeten leren accepteren, moeten verwerken en vooral mee leren werken. Dit is niet iets wat je van de een op de andere dag leert. Je moet jezelf volledig gaan accepteren en dát met een hoofd die dat tegenspreekt. Die functies waar je mee bezig moet, die hebben zich jaren opgebouwd. Het zal dus ook weer jaren duren voordat je ze hebt afgebouwd of mee hebt leren leven.

blognieuw3

bron: afbeelding

Heb je nog vragen over het herstel van een eetstoornis? Neem gerust contact met ons op!

Liefs,

Anne Dore

Exposure therapie

Wanneer je een eetstoornis hebt ga je naarmate je ziekte vordert angsten ontwikkelen voor bepaald eten. Maar niet alleen het eten krijg je angst voor, ook voor afwijkende tijden, nieuwe situaties, onverwachte situaties en nieuwe ontmoetingen. Door exposure therapie (exposure betekent blootstelling) ga je de confrontatie aan met je angst. Je wordt letterlijk en figuurlijk ‘blootgesteld’ aan je angst. Met eetstoornisbehandeling word dit middel ook wel ingezet, vandaag vertel ik jullie hoe ik exposure therapie ben ondergaan en hoe ik dit heb ervaren.

Per persoon en per eetstoornis verschilt het heel erg wat voor angst je hebt en waarvoor. Aangezien ik alleen maar mijn ervaring kan delen, zal ik laten waar mijn angst zit en hoe dit zich uit. Ik ben gediagnosticeerd met de eetstoornis anorexia nervosa, daarbij is mijn compensatie vooral door weinig te eten en veel te bewegen. Ik begon vrij onschuldig en had nog geen angst voor eten en bepaalde producten, maar naarmate mijn eetstoornis heftiger werd ging ik telkens meer voeding uit mijn eetschema verbannen. Het is een tijd zo heftig geweest dat ik álles eng vond. Alleen groente en fruit at ik nog maar, maar dit ook in geringe mate.

Eten

Qua eten lagen (en liggen) mijn angsten vooral bij toegevoegd suiker, koolhydraten en vetten. Denk aan: olie, (room)boter, taart, pizza, alles wat gefrituurd is: patat bijvoorbeeld, chips, chocola, koeken, maar ik kreeg ook een ontzettende angst voor brood, aardappels en volle yoghurt en volle melk producten. Producten die veel energie leverden en je een verzadigd gevoel opleveren. Dit is een kleine greep uit de lijst die voor mij absoluut ondenkbaar waren dat ik die zou eten. Ik heb in de kliniek weer geleerd om dingen te eten van deze lijst, in eerste instantie de normale dingen: brood, melk, aardappels, olie toevoegen bij het koken etc. Maar ook moesten we de confrontatie aangaan met onze angsten: we zijn een keer uiteten geweest waarin je de controle moest loslaten, we zijn een keer naar een snackbar geweest (zie je het al voor je, een groep ‘eetgekkies’ op een rij met een patatje in de hand? Het is echt gebeurt, haha!), maar ook ben ik meerdere malen met vriendinnen uit de kliniek de stad in gegaan om taart te eten en ook waren er verschillende momenten door de week dat we ‘exposure’s’ aan moesten gaan. In het begin dacht ik echt dat ik gek zou worden. Het was dóódeng, ik voelde me zo ontzettend vies en ongelukkig bij het eten van al deze ‘verboden artikelen’. Maar doordat we het bleven doen, elke week weer, ging het wennen. Op gegeven moment, was dat broodje hagelslag niet meer zo lastig en op gegeven moment was dat stukje taart geen probleem meer. Op gegeven moment, dacht ik er zelfs niet meer zoveel over na en ging ik het als ‘gewoon’ zien. Door je angsten continu aan te gaan, merk je dat de angst ervoor uitdooft!

IMG_1657 (2)

Helaas ben ik een aantal keer terug gevallen na de kliniek waarin ik kilo’s ben verloren en weer meer eten ben uit gaan bannen. Gelukkig gaat het steeds beter om weer exposure’s aan te gaan en meer dingen te eten van mijn ‘verboden lijstje’ en inderdaad: ik merk weer: hoe vaker ik het doe, hoe makkelijker het word. Door de exposure techniek kan je gemakkelijk weer op een normale eetlijst komen waarin je weer meer voedingsmiddelen durft te eten en ook gaat inzien dat die angst voor het product verdwijnt.

Angsten omtrent tijd en situaties

Ook kreeg ik ontzettend veel angst voor mensen die langs kwamen, afwijkende tijden waarop we zouden eten en überhaupt het lopen door een winkelstraat en het gaan naar verjaardagen was voor mij echt de hel. Naarmate ik zieker werd hoe erger ik deze angsten ging voelen. Ik durfde niet meer met vriendinnen af te spreken, durfde niet meer naar verjaardagen te gaan, had zelfs al moeite met het lopen door de supermarkt en het ergste was nog: ik durfde mijn broers niet onder ogen te komen. Gedeeltelijk was het ook schaamte, maar gedeeltelijk was het ook een angst van dat ik dan niet meer kon eten en dat ik niet bij anderen durfde te eten. Toen ik me geestelijk weer wat beter ging voelen is dit vanzelf goed gekomen. Inmiddels kan ik weer enorm genieten van mijn vriendinnen, ga ik graag naar mijn broers en vind ik het ook fijn als ze thuis zijn en loop ik zonder probleem door de supermarkt, maar dit heeft wel veel tijd gekost. Door het op gegeven moment weer te gaan proberen: en daarna veel vaker gewoon dóen, ook al durfde ik eigenlijk niet, merkte ik dat mijn angst irrelevant was en dat ik door middel van blijven herhalen en mezelf bloot te stellen aan de angsten het helemaal niet meer eng was.

Natuurlijk heb ik nog steeds angsten, en ga ik daarin ook nog voorzichtig en met veel angst in te werk, maar wel heb ik ervaren dat het echt beter gaat naarmate je de exposure aangaat. Denk ook niet dat in 1x al je angsten weg zullen zijn als je deze exposure aangaat. Maar begin klein: ga eens ergens een taartje eten, ga een keer lunchen met een van je ouders of een vriendin of vraag een vriend of vriendin op de koffie of thee. Begin klein en ga langzaam steeds vaker de angst aan.

Met volle angst vooruit!

Liefs,

Anne Dore