And so the adventure begins

And so the adventure begins

Wanneer deze blog online komt, ben ik onderweg naar Portugal. Daar ga ik de klinische boost behandeling van Human Concern volgen: Be-Leef! Dit zal een stukje van de reis worden in mijn herstel. De reis waar ik een tijd naar toe heb gewerkt, en die nu is aangebroken. Een reis om weer verder te komen in herstel. Om verder te komen met mezelf en de anorexia stukje voor stukje aan te gaan en daarna weg te vagen.

Wat ga ik doen?

In een eerdere blog heb ik uitgebreid uitgelegd waarom ik de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern in Portugal ga doen. Zie voor verdere informatie deze blog. Ik ga naar Portugal van 12 mei – 8 juni en verblijf daar samen met therapeuten en een groep cliënten vanuit Human Concern, centrum voor eetstoornissen.

Weken van voorbereiding

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met me voorbereiden voor Portugal. Door middel van opdrachten voor Be-Leef zelf, maar ook om dingen voor de blog, school en thuis af te sluiten. In Portugal zal ik namelijk geen aandacht besteden aan school of de blog aangezien ik 100% voor mezelf daar ga. De enige momenten dat ik contact kan hebben met m’n familie en vrienden is op zaterdag.

Wat gebeurt er met de blog?

Het zal zijn alsof ik niet weg ben, aangezien ik vooruit heb gewerkt. De blog is belangrijk voor me en ik besteed er graag tijd aan. Daarom staat er voor elke week nog minimaal 1 blog online, en wanneer ik terugkom zal ik dit (als het goed is) weer volledig oppakken. Wel betekent dit dat ik niet reageer op e-mails, vanaf 12 juni kan je weer mails terugverwachten.

Deze blog is vooral qua info om te laten weten dat ik dus offline ben en echt een maand volledig weg ben. Super spannend, maar ook een mooie kans waar ik echt voor wil gaan. Ik hoop enorm dat deze reis me een boost gaat geven in mijn eetstoornisbehandeling.

In de tijd dat ik weg ben komt er een programma op de televisie over de eetstoornis: ‘Orthorexia’, Jet van Nieuwkerk neemt je mee in haar zoektocht naar de eetstoornis. Ook ik heb een kleine bijdrage mogen leveren aan het programma, mocht je het leuk vinden om dit te zien, zie dan hieronder de uitzendtijden:

NPO 3, Niet Gezond Meer, Woensdag 23, 30 mei en 6 juni om 21:00

Bij deze dus de info over mijn afwezigheid op de blog in mei en begin juni, ik hoop tot snel en het zou fijn als het in Nederland ook zulk fijn weer is als in Portugal. Veel liefs!

andsotheadventure

Advertenties

Naar de kliniek in Portugal, Be-Leef!

Vorige week heb ik bevestiging gekregen dat ik (mocht er geen bijzonderheden zijn) mee mag in mei om een maand het Be-leef traject te volgen in Portugal. Dit is een klinische boost behandeling waarin je een maand lang uit je omgeving gaat en intensief gaat werken aan je herstel in een kliniek. 

beleef

bron: beleef

Be-Leef? Het gaat toch goed?

Toen mijn therapeute me vertelde dat ze Be-Leef een goede optie voor me zou vinden op dit moment, schrok ik daar in eerste instantie van. Überhaupt had ik nooit gedacht dat ik naar Be-Leef zou kunnen, maar het voelde ook als een schok. ‘Be-Leef? Het gaat toch goed?’ zei ik in eerste instantie. Ik moest het echt even laten bezinken. Toen we het er verder over hadden en ik het er met m’n ouders over had gehad, vielen eigenlijk alle puzzelstukjes op z’n plaats. Alle doelen waar ik mee bezig was in herstel, waren er, ze lagen voor me op tafel, ik wou er mee bezig maar: het lukte niet. Ik kreeg geen beweging in herstel. En als er wel beweging ontstond, was het erg langzaam.

Over het algemeen had ik echt het gevoel dat het beter ging: ik was weer aan het studeren, werkte bij de peuters, sprak weer vaak af met vriendinnen en zag mijn familie weer. Ik deed weer van alles, maar merkte wel dat ik niet zoveel voelde. Op dat moment had ik geen zin om daar naar te luisteren, ik was weer lekker bezig en dat had ik zo gemist! Naarmate ik langer bezig was met school en ook therapie bleef volgen, merkte ik (en m’n therapeut) dat ik m’n gevoel weer op slot ging zetten. Doordat ik zo bezig was met andere dingen doen die al m’n energie kosten, was er geen tijd en ruimte meer om te werken aan mezelf en aan m’n herstel. Voor m’n eetstoornis natuurlijk lekker makkelijk, ik leefde weer lekker in m’n veilige bubbel.

Niet verder komen in herstel

Ik stagneerde in herstel en in gewicht. Ik ging een proces in van aankomen, maar het werkte niet. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik gaf mezelf ook geen ruimte om stil te staan bij wat ik voelde bij het aankomen want ik moest door! Ik had genoeg te doen! School, stage, vriendinnen… léven. Of… was het meer overleven? Ik wóu en wíl zo graag stappen zetten in herstel, maar uiteindelijk kwam ik geen stap verder.

Be-Leef kan me zoveel bieden: uit mijn omgeving, weer meer leren eten en daarbij mijn lichaam accepteren, leren loslaten, leren voelen en vooral leren om stil te staan bij mézelf. Echt voor de volle 100% bezig met mézelf. Zonder school, werk, familie, vriendinnen, de maatschappij, de druk, de spanning, zonder: afleiding. Ik vind het mega spannend, om echt te moeten gaan voelen en mezelf niet meer te kunnen indekken in m’n eetstoornis en m’n veilige bubbel. Daar kan ik niet terugschieten in m’n veilige cocon. Er is nog zoveel angst om die eetstoornis los te laten, ik hoop dat ik in Be-Leef de ruimte vind en de handvatten krijg om dat te leren.

IMG_1910 (2)

Ik wil deze uitdaging heel graag aangaan, en kan nu inzien dat ik echt enorm geluk heb dat ik deze kans krijg. Ik wil hem met beide handen aanpakken en hoop echt dat ik hier stappen verder mee kom in herstel. Om echt de weg weer terug te vinden naar mezelf. De reis, naar jezelf. 

Bedankt Human Concern, dat jullie mij deze kans bieden. Met volle angst vooruit.

Liefs,

Anne Dore

 

Exposure therapie

Wanneer je een eetstoornis hebt ga je naarmate je ziekte vordert angsten ontwikkelen voor bepaald eten. Maar niet alleen het eten krijg je angst voor, ook voor afwijkende tijden, nieuwe situaties, onverwachte situaties en nieuwe ontmoetingen. Door exposure therapie (exposure betekent blootstelling) ga je de confrontatie aan met je angst. Je wordt letterlijk en figuurlijk ‘blootgesteld’ aan je angst. Met eetstoornisbehandeling word dit middel ook wel ingezet, vandaag vertel ik jullie hoe ik exposure therapie ben ondergaan en hoe ik dit heb ervaren.

Per persoon en per eetstoornis verschilt het heel erg wat voor angst je hebt en waarvoor. Aangezien ik alleen maar mijn ervaring kan delen, zal ik laten waar mijn angst zit en hoe dit zich uit. Ik ben gediagnosticeerd met de eetstoornis anorexia nervosa, daarbij is mijn compensatie vooral door weinig te eten en veel te bewegen. Ik begon vrij onschuldig en had nog geen angst voor eten en bepaalde producten, maar naarmate mijn eetstoornis heftiger werd ging ik telkens meer voeding uit mijn eetschema verbannen. Het is een tijd zo heftig geweest dat ik álles eng vond. Alleen groente en fruit at ik nog maar, maar dit ook in geringe mate.

Eten

Qua eten lagen (en liggen) mijn angsten vooral bij toegevoegd suiker, koolhydraten en vetten. Denk aan: olie, (room)boter, taart, pizza, alles wat gefrituurd is: patat bijvoorbeeld, chips, chocola, koeken, maar ik kreeg ook een ontzettende angst voor brood, aardappels en volle yoghurt en volle melk producten. Producten die veel energie leverden en je een verzadigd gevoel opleveren. Dit is een kleine greep uit de lijst die voor mij absoluut ondenkbaar waren dat ik die zou eten. Ik heb in de kliniek weer geleerd om dingen te eten van deze lijst, in eerste instantie de normale dingen: brood, melk, aardappels, olie toevoegen bij het koken etc. Maar ook moesten we de confrontatie aangaan met onze angsten: we zijn een keer uiteten geweest waarin je de controle moest loslaten, we zijn een keer naar een snackbar geweest (zie je het al voor je, een groep ‘eetgekkies’ op een rij met een patatje in de hand? Het is echt gebeurt, haha!), maar ook ben ik meerdere malen met vriendinnen uit de kliniek de stad in gegaan om taart te eten en ook waren er verschillende momenten door de week dat we ‘exposure’s’ aan moesten gaan. In het begin dacht ik echt dat ik gek zou worden. Het was dóódeng, ik voelde me zo ontzettend vies en ongelukkig bij het eten van al deze ‘verboden artikelen’. Maar doordat we het bleven doen, elke week weer, ging het wennen. Op gegeven moment, was dat broodje hagelslag niet meer zo lastig en op gegeven moment was dat stukje taart geen probleem meer. Op gegeven moment, dacht ik er zelfs niet meer zoveel over na en ging ik het als ‘gewoon’ zien. Door je angsten continu aan te gaan, merk je dat de angst ervoor uitdooft!

IMG_1657 (2)

Helaas ben ik een aantal keer terug gevallen na de kliniek waarin ik kilo’s ben verloren en weer meer eten ben uit gaan bannen. Gelukkig gaat het steeds beter om weer exposure’s aan te gaan en meer dingen te eten van mijn ‘verboden lijstje’ en inderdaad: ik merk weer: hoe vaker ik het doe, hoe makkelijker het word. Door de exposure techniek kan je gemakkelijk weer op een normale eetlijst komen waarin je weer meer voedingsmiddelen durft te eten en ook gaat inzien dat die angst voor het product verdwijnt.

Angsten omtrent tijd en situaties

Ook kreeg ik ontzettend veel angst voor mensen die langs kwamen, afwijkende tijden waarop we zouden eten en überhaupt het lopen door een winkelstraat en het gaan naar verjaardagen was voor mij echt de hel. Naarmate ik zieker werd hoe erger ik deze angsten ging voelen. Ik durfde niet meer met vriendinnen af te spreken, durfde niet meer naar verjaardagen te gaan, had zelfs al moeite met het lopen door de supermarkt en het ergste was nog: ik durfde mijn broers niet onder ogen te komen. Gedeeltelijk was het ook schaamte, maar gedeeltelijk was het ook een angst van dat ik dan niet meer kon eten en dat ik niet bij anderen durfde te eten. Toen ik me geestelijk weer wat beter ging voelen is dit vanzelf goed gekomen. Inmiddels kan ik weer enorm genieten van mijn vriendinnen, ga ik graag naar mijn broers en vind ik het ook fijn als ze thuis zijn en loop ik zonder probleem door de supermarkt, maar dit heeft wel veel tijd gekost. Door het op gegeven moment weer te gaan proberen: en daarna veel vaker gewoon dóen, ook al durfde ik eigenlijk niet, merkte ik dat mijn angst irrelevant was en dat ik door middel van blijven herhalen en mezelf bloot te stellen aan de angsten het helemaal niet meer eng was.

Natuurlijk heb ik nog steeds angsten, en ga ik daarin ook nog voorzichtig en met veel angst in te werk, maar wel heb ik ervaren dat het echt beter gaat naarmate je de exposure aangaat. Denk ook niet dat in 1x al je angsten weg zullen zijn als je deze exposure aangaat. Maar begin klein: ga eens ergens een taartje eten, ga een keer lunchen met een van je ouders of een vriendin of vraag een vriend of vriendin op de koffie of thee. Begin klein en ga langzaam steeds vaker de angst aan.

Met volle angst vooruit!

Liefs,

Anne Dore

Terug naar de kliniek?

In deze blog vertel ik over mijn gedachten een tijdje terug. Over mijn gedachten om terug de kliniek in te gaan om aan te komen. Ik heb erg getwijfeld of ik het überhaupt zou gaan delen, maar heb er toch voor gekozen om het in vorm van een blog aan het licht te laten komen. Aangezien er misschien meerdere zijn die met deze twijfels en keuzes zitten. 

Al maanden probeer ik het weer: aankomen. Na een aantal kilo’s te zijn afgevallen bij een terugval is het me niet weer gelukt om aan te komen. Hoewel ik wel door ben gegaan met doen wat ik allemaal deed: studeren, werken, sporten, therapie, bloggen en afspreken met vriendinnen. Dit ging een tijd aardig goed, maar ik merkte dat m’n lichaam op begon te raken en dat m’n energie erg laag was. Ik kreeg het weer constant koud, kon me niet goed concentreren en begon weer pijn te krijgen. En elke week bleef het getal op de weegschaal maar dalen… hoewel ik juist afspraken had gemaakt om weer in gewicht omhoog te gaan!

In enorme tweestrijd en met veel frustratie ging ik timmeren aan de weg omhoog qua gewicht. Wat extra eten, veel angst en spanning voelen en blijkbaar: het extra eten toch weer weg compenseren, in zo’n grote mate dat ik er zelfs van af viel. Het getal op de weegschaal ging niet omhoog, maar omlaag… Ik kwam op een punt dat ik in de sportschool op de weegschaal bij mijn trainer even keihard geconfronteerd werd met mijn gewicht. Ik schrok er enorm van en het voelde letterlijk alsof alles om me heen wegviel en ik regelrecht tuimelde in een zwart gat en er niet meer uit kon klimmen. Het was een gewicht waar ik al tijden niet meer op had gezeten, maar vooral was het een gewicht waarvan ik wist dat ik daarmee niet alles kon doen wat ik wíl doen en waar ik mee bezig ben.

Met veel angst, gedachten en tranen ben ik de dag door gegaan en heb ik uitgesproken naar mijn gezin waar ik al een tijdje over nadacht maar wat ik al die tijd vooral nog heel diep weg probeerde te stoppen: ‘Ik kan dit niet alleen… het lukt me niet om aan te komen. Misschien moet ik maar weer terug naar de kliniek om weer in gewicht te stijgen.’

Ik schrok van mijn eigen woorden. Ik had niet gedacht dat ik dit óóit nog zou denken, laat staan uitspreken en er bijna zeker van zijn dat dit echt weer moest. De week erop sprak ik het ook uit naar m’n therapeute en die vroeg me waarom ik niet eerder had verteld dat ik hier zo mee worstelde. Ik was zo bang, dat als ik mijn angst en ideeën over teruggaan naar de kliniek uit zou spreken dat het echt zou worden. Dat mijn gedachten een regelrechte functie zouden krijgen en dat het dan écht werd. Ik was bang dat alles wat ik had opgebouwd: school, de peuters, sport en therapie, dat ik het weg moest gooien. Ik vertelde haar dat het me niet lukte om zelf aan te komen, dat ik het probeerde maar dat m’n eetstoornis te groot was. Gelukkig, begon zij te relativeren wat ik al wist: ik kon dit wél, ik had dit al eerder gedaan. En ik wist ook, dat de kliniek me alleen even vol zou proppen, en me daarna weer buiten de deur zou zetten en ik de kilo’s die ik zou aankomen daar waarschijnlijk toch weer zou afvallen. Mijn therapeute en mijn ouders lieten me inzien dat ik dit wél kan, dat ik al veel vaker heb laten zien dat ík sterker ben dan mijn eetstoornis en dat ík ga herstellen van deze rot ziekte.

En toen ging het knopje om, ik voelde het direct en herkende het: ík kan dit. Samen met haar en mijn diëtiste maakte ik een nieuw plan en wat denk je? Het gaat goed. Ik ben nu al een tijdje bezig en kom langzaam aan. Ja, het gaat met vallen en opstaan, maar ik merk continu dat ik dit kan. Door m’n gevoel er te laten zijn, te delen hoe het voelt om weer dit proces in te gaan én dicht bij mezelf hier in te blijven lukt me het. Zo zie je maar dat even keihard worden geconfronteerd met je ziekte en je gedachten delen je weer een stukje verder kunnen brengen.

terugnaardekliniek

Ook kan ik nu inzien dat ik even helemaal ben wakker geschut. KLINIEK? WAT? Alleen al het idee dat ik daar weer heen zou moeten! Ik ben al veel verder geweest in gewicht en mijn cognitie daarbij, no way dat ik dat ga laten verpesten door nu weer m’n eetstoornis te geloven en de kliniek in te gaan. Door die wake-upcall en het vertrouwen van mijn omgeving in míj en niet in mijn eetstoornis kwam ik weer een stukje verder en kon ik het knopje omzetten: let’s go!

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

Wat wil ik?

Ik ga in deze blog verder op Anne Dore haar blog van 1 december 2017.

Ik heb ook last van prestatiedrang, faalangst en perfectionisme. Dit zijn een paar triggers van mijn eetstoornis geweest. Ik worstel er nog steeds mee en door alle druk van mezelf en de maatschappij houd ik het vast.

Ik hoorde vaak, toen ik op de middelbare school zat, dat wij Nederlanders in een 6-jes cultuur leven, maar dit gold (en geld) niet voor mij. Ik kon en kan niet tevreden zijn met een 6, waarom anderen dan wel? Ik legde mezelf op dat ik hoger dan een 7 moest halen en het liefst cum laude moest slagen. Ik had niet last van de prestatiemaatschappij, maar ik had last van mezelf, mijn eigen moeten. Ik moest prestatie uitstralen, ik moest bewijzen dat ik het kon en dat ik slimmer was dan iedereen dacht en verwachtte.

255772_226748647353757_149296375098985_863603_1647245_nIn combinatie met het bovenstaande en het willen zorgen voor iedereen vergat ik mezelf. Deed ik, net als Anne Dore, mijn oogkleppen op en ging door. Mijn focus lag op het zorgen voor anderen, goede cijfers halen en cum laude slagen. Gelukkig worden of ontspanning krijgen stond niet in mijn planning.

Toen ik in de eetstoornis belandde lag mijn focus nog steeds op dezelfde dingen. Ik moest blijven leren en ik moest gaan voor het in één keer halen van mijn diploma. Het lukte echter niet en ik was er kapot van. Ik kreeg telkens met therapie te horen dat mijn gezondheid voor ging, zelfs mijn docenten zeiden dat.

Toen ik havo 5 voor de tweede keer deed moest en zou ik het halen. Het spijt me dat ik het zeg, maar sommige docenten hadden door mijn eigen prestatiedrang en het halen van hoge cijfers, een hoge verwachting van mij. Ik kreeg na het krijgen van mijn cijferlijst van de examens te horen dat ik het wel iets beter had kunnen doen met de examens van Natuurkunde en Duits. Meneer heeft me proberen over te halen om natuurkunde te herkansen, maar ik wilde het niet. Ik had genoeg van de stres en ik had mijn diploma nu al behaald. Ik zou het beter kunnen hebben gedaan, maar ik wist ergens dat dat niet verstandig was. Doordat twee docenten dat tegen me zeiden kreeg ik wel wat last van de prestatiecultuur, maar dat ging snel voorbij.

Toen kwam het bewust zelfgekozen tussenjaar. Ik voelde me ontzettend rot dat ik een tussenjaar had genomen, want dan was ik nutteloos. Ik kon niet werken door mijn lichamelijke conditie en school was er niet. Toen kreeg ik ook wel eens de vraag: ‘Wat doe je nu voor opleiding?’ Ja, ik deed niks. Ik had een tussenjaar om aan mezelf te werken en elke keer zei ik dat weer. Sommigen reageerden erg positief en anderen reageerden vanuit onbegrip. Ik voelde de druk om toch werk te zoeken of naar school te gaan, maar ik wist dat dat niet verstandig was.

Nu ik op het hbo zit merk ik dat er meerdere mensen tussenjaren hebben genomen om aan zichzelf te werken of ze hebben meerdere studies geprobeerd, maar die waren niet gelukt. Ik ben niet de enige die niet in een keer door is gegaan vanuit de middelbare. De maatschappij veranderd doordat er aan alles meer aandacht wordt besteed.

Ik heb de eerste toetsweek gehad en ik zit nu in het tweede blok. Ik merkte al in het eerste blok dat ik nog steeds aan oude patronen vasthoud. Ik moet goede cijfers halen, ik moet bewijzen dat ik het kan, ik moet studeren, ik moet gaan werken, ik moet goed kunnen plannen, ik moet voor anderen zorgen. Deze moeten zijn niet alleen van mezelf, maar die drukken ook een beetje op mijn schouders door de maatschappij en van andere mensen.

Maar wat wil ik?

  • Ik wil voor mezelf leren zorgen.
  • Ik wil mezelf niet vergeten.
  • Ik wil leren om lagere cijfers te accepteren.
  • Ik wil leren dat ik het rustig aan mag doen met school.
  • Ik wil leren rust pakken.
  • Ik wil mezelf dingen kunnen gunnen.
  • Ik wil kiezen voor mijn gezondheid, want dat gaat voor.

Diploma halen en werken kan later altijd nog, maar je hebt maar één leven.

ca21b300f827919cd59786af077cabec--dutch-quotes-quotes-lief-leven

Zoals een vriendin van mij zei: ‘Het ligt niet aan motivatie, het ligt aan m’n focus. Als mijn motivatie is dat ik naar Rome wil dan moet ik mijn focus leggen op een route uitzoeken, vliegtickets boeken, een hotel regelen enz. Maar als ik al die dingen ga zoeken op Londen dan kunnen er nog 1000 wegen naar Rome zijn maar dan kom ik er niet. Wat ik bedoel te zeggen is dat mijn motivatie vrijwel niet veranderd (soms komt er wat bij en soms gaat er wat af) maar mijn focus op die motivatie wel. Als ik wil herstellen moet ik niet m’n focus blijven leggen op bijv. afvallen of een x aantal kcal eten per dag of m’n kcal allemaal blijven tellen. Dan moet mijn focus liggen op moeilijke gesprekken aangaan en anderen betrekken als ik het lastig heb!
En dat is lastig, maar ik wil naar Rome dus al ga ik kruipend, Ik zal er komen.’

Alles is voor iedereen anders, de maatschappij voelt voor iedereen anders, iedereen heeft andere methodes, ga zo maar door.

Het is belangrijk dat jij die van jou vind. Wat past en hoort bij jou? En nog belangrijker: wat wil jij?

 

Veel liefs, Rianne

Opnames deel 3: PsyQ

Vandaag weer een extra blogje. Dit keer over mijn eerste behandeling bij HC en, hopelijk, laatste opname. Weer een waarschuwing vooraf: dit bevat ook heftige delen van mijn leven met een eetstoornis. Lees het niet als je er erg gevoelig voor bent.

Vooraf

Na Smilde ben ik overgegaan naar Human Concern in Zwolle. Ik heb daar ongeveer een jaar gezeten. In dat jaar heb ik wel veel gedaan, maar ik kwam niet vooruit. Ik heb daar van september ’15 tot december’15, denk ik, in de startgroep gezeten. Dit kwam doordat ik een te laag gewicht had. Ik moest eerst iets aankomen tot een bepaald startgewicht die vastgesteld stond tijdens de intake (ik was immers weer afgevallen in de tussentijd), voordat ik over mocht naar het ambulante traject. Het duurde lang en ik wilde graag hulp hebben. Ik kreeg op een gegeven moment een therapeute aangewezen die ik mocht zien, ondanks dat ik in de startgroep zat, ze zou me helpen met het eten en aankomen. Ze heeft me geholpen en het is gelukt. Ik ben die paar kleine kilo’s aangekomen, maar er zat iets totaal niet goed in mijn hoofd. De eetstoornis trok nog steeds enorm erg, ik mocht niet herstellen, ik had haar nodig, maar ik wilde een heel klein beetje wel herstellen. Helaas drong dat nog niet echt tot me door. Ik heb ongeveer dat halve jaar wel therapie gehad, maar er kwam nooit echt veel binnen. We zijn wel achter dingen gekomen die ik niet wist.

Ik bleef ondertussen doorgaan in havo 5, die moest ik weer overnieuw doen. Ik vermoed dat dat me ook heeft vertraagd in herstel. Ik moest doorgaan met leren, ik moest perfecte cijfers halen zonder hulp, ik mocht niet opgeven, ik moest in een keer slagen, etc. etc. Ik heb dat jaar veel steun gehad van mijn enorm lieve docenten. Ik heb vaker van mijn scheikunde docent te horen gekregen dat ik wel moest slagen, als ik niet zou slagen zou niemand dat doen. Ook in herstel zou ik slagen volgens hem. Dat is me nog steeds bijgebleven. Mijn mentor probeerde en probeert me te begrijpen, maar dat lukt hem nog steeds niet. Ik heb enorm veel steun aan hem gehad en zelfs bij de diploma-uitreiking van mijn zusje heb ik nog met hem een stukje taart gegeten. Ik kan nog meer zeggen, maar die mensen waren onder andere een deel van het omslaan van mijn knop. Samen met een paar lieve klasgenootjes.

quotes-about-fight-for-your-lifeOndertussen ging het nog steeds niet goed. Het gewicht was nu mijn controle. Ik moest en zou op dat startgewicht zitten en het liefst eronder. Er boven was niet oké en eronder was voor Human Concern niet oké. Zo ging dat het hele traject door. Na de examens veranderde er iets. Ik merkte dat mijn lichaam energie te kort had. Het begon niet goed te reageren. Ik begon zomaar uit het niets te trillen, ik kreeg vaak pijnscheuten in mijn borstkas en ik werd snel duizelig. Ik wist toen, dat ik te ver was gegaan. Ik wilde niet meer met mijn eten en gewicht rommelen, ik wilde niet dat mijn lichaam onbetrouwbaar werd, ik wilde leven en niet overleven. Ik vertelde het mijn therapeutes en samen zochten we naar oplossingen. Ik kon niet zelf eten of aankomen, daar was ik nog niet sterk genoeg voor, ik had hulp nodig. We kwamen terecht bij Amarum en PsyQ, deze twee klinieken waren redelijk dichtbij mijn huis en ze waren goed aangeschreven. PsyQ had de kortst wachtlijst. Uiteindelijk ben ik bij PsyQ ‘aangenomen’ en werd ik 7 september 2016 opgenomen in Groningen.

PsyQ, de beste keus van mijn leven.

Voor de opname was ik opgelucht. Ik mocht weer eten, ik zou beter worden, ik zou een nieuw leven krijgen, ik hoef het niet alleen te doen. Het was zeker spannend. Al die nieuwe gezichten en regels, maar ik had er, stiekem, wel zin in. Een nieuw en spannend avontuur. download

Toen kwam de eerste dag en ik vond het helemaal niet meer zo leuk. Ik was bang en ik wilde weg, ik wilde weer terugvallen en verzuipen in de eetstoornis. Ik ben het toch aangegaan.

Er waren een bepaald aantal dingen waar je rekening mee moest houden:

  1. Als je BMI onder een bepaalde grens zat moest je in de rolstoel worden vervoerd. Je mocht niet naar buiten om te lopen, als je dat wilde moest je in de rolstoel vervoerd worden.
  2. De eerste drie weekenden moest je contact opnemen met de bereikbaarheidsdienst. Via de mail of Whatsapp op bepaalde momenten. Best wel handig hoor dat Whatsapp.
  3. De eerste 6 weken mocht je niet alleen naar buiten, je moest iemand meehebben.
  4. In de eerste weken zou je opbouwen naar de Algemene Voedingslijst (AGV). Die opbouw werd vastgesteld met behulp van de diëtiste en de arts. Sommigen moesten in één week opbouwen en anderen weer in 3 week. Het ligt geheel aan je lichamelijke toestand.
  5. Je bent verplicht aanwezig te zijn bij elke maaltijd, als je wegging moest je dat melden en afspraken maken over hoe je die maaltijd zou gaan doen. Als de maaltijd niet lukte was dat je eigen verantwoordelijkheid, maar je werd wel aan tafel gehouden en er werd aan je gevraagd waarom je niet wilde en wat de functie ervan was.

 

Nou er waren echt nog wel meer dingen waar je rekening mee zou moeten/kunnen houden, maar die weet ik niet allemaal meer precies.

Ik had met mezelf en mijn therapeute van Human Concern afgesproken, dat als ik opgenomen zou worden en ik zou echt willen genezen, dat ik eerlijk zou zijn. Zo ben ik ook de opname ingegaan. Ik zou eerlijk zijn, ik wilde niet meer liegen, want dat had ik lang genoeg gedaan. Ik hielp mezelf er niet verder mee.

Ik ben zo eerlijk mogelijk geweest tijdens de opname, soms was de eetstoornis wel aanwezig en heb ik gelogen, maar later vertelde ik wel de waarheid.

Die behandeling was soms behoorlijk pittig, maar het heeft me goed gedaan.

In het begin van de behandeling was mijn gewicht te laag en moest ik in de rolstoel. Ik durfde niet te eten, maar ik ben het toch gaan doen. Zelfs in de weekenden at ik een goede hoeveelheid. Dit was zo bijzonder, want daarvoor had ik het nog nooit gedaan, niet in Smilde en ook niet toen ik bij HC zat. Dit eten zorgde wel voor enige stres, maar het gewicht ging omhoog. Je zou zeggen dat dat goed is, wat het ook is. Maar voor de eetstoornis was het niet goed. Mijn lichaam kwam zo veel en zo snel aan dat mijn hoofd niet meeging. Ik bleef maar bij dat lage gewicht hangen met mijn hoofd. Ik heb het meerdere keren tijdens cognitief gedeeld en ik heb ook een aantal inzichten gekregen wat wel enigszins hielp. Maar het ging nog niet zoals ik dat zou willen. Dit heeft er wel eens voor gezorgd dat ik andere manieren van compenseren op ging zoeken of dat ik iets stoms deed, maar ik ben er vrij snel mee gestopt nadat ik alles had verteld.

Ook mijn onzekerheid ben ik aan gaan pakken, ik wilde mezelf zijn. Ik ben in de groep gaan vragen, tijdens cognitief of weekendvoorbespreking, of mijn gedachtes die ik invulde waar waren. Meestal was dit niet het geval. Ik heb meerdere keren gehoord dat ik een leuke en mooie meid ben, maar dat ik soms ook wel eens dingen mocht veranderen, zoals die onzekerheid. Zelfs een socio kwam er mee aanzetten dat ik Lef had. Nou daar moest ik hard om lachen, en nu ik er weer aan denk moet ik glimlachen.

Ik ging me langzamerhand beter voelen. Dit komt denk ik omdat ik expres mezelf een beetje uit die isolatie heb geduwd en omdat er zulke lieve meiden waren met wie ik erg goed contact had. We hadden het regelmatig over hoe het zou zijn als we uit de kliniek zouden komen, wat we konden en waar we dankbaar voor zouden zijn. Vele wandelingen gemaakt, veel lol gehad, samen gehuild, elkaar helpen en steunen, bij elkaar slapen, samen de stad in, uitdagingen aangaan en winkelen. Hé Anne Dore en K? 😉

Het was dus niet alleen zwaar, maar ik heb er ook echt plezier gehad. De socio’s waren ontzettend lief en soms ook niet uit te staan, maar ze hebben me geholpen.

Mijn omslag kwam echt toen ik naar een meeloopdag ging in Zwolle. Ik moest die dag zelfstandig eten.  ’s Ochtends moest ik voor het eerst alleen in de trein eten, ik had met mijn mentor afgesproken dat ik zou kijken naar de ‘normale’ mensen in de trein. Dus dat heb ik gedaan. Het viel me op dat iedereen gewoon wat at als hij/zij trek had. Ook op school viel me dat op: een tenger meisje kocht in een pauze gewoon chocolade melk en m&m’s. Ik dacht toen van: ‘Waarom ook niet? Het is heel normaal en je wordt er niet dik van.’ Die dag heeft me heel erg geholpen.

Vanaf die dag ging het steeds beter. Ik voelde me beter, mijn humeur werd beter, mijn lichaamsbeeld werd niet meer zo sterk vervormd, ik kon weer dingen aanhoren die ik eerst niet kon aanhoren en nog wel meer. Ik groeide opeens heel erg snel qua persoonlijkheid. Ik werd meer de ‘nieuwe’ en ‘echte’ Rianne. Doordat alles in een keer veranderde en beter ging ben ik een maand eerder met ontslag gegaan.

Ik heb gehuild bij het afscheid, ik heb er een goede tijd gehad en ik zou iedereen missen, maar ik zou wel met de meiden contact houden. Ik zou verder gaan in mijn herstel en dat gebeurt weer bij Human Concern.

 

Liefs, Rianne

Terugblik op mijn 19e levensjaar

De dag dat ik 19 werd op 25 augustus 2016, was ik ziek. Niet als een griepje of een verkoudheid, maar lichamelijk en geestelijk ziek. Mijn anorexia had de leiding genomen en had me zo klein gemaakt ( letterlijk en figuurlijk ) dat ik niks meer kon, durfde en wou. Nu is het 26 augustus 2017 en ik ben gister 20 geworden. In deze blog neem ik jullie mee met een terugblik naar mijn afgelopen jaar met anorexia. Let op: er kunnen foto’s voorbijkomen die je als trigger kan zien, mocht je hier gevoelig voor zijn: klik dan nu weg.

19, het zou een leeftijd moeten zijn waar je de bloemetjes buiten zou moeten zetten. Studeren, op kamers eventueel, feestjes en vooral nog onbezorgd door het leven gaan. Niets was minder waar, ik werd 19 en voelde er niks bij. Geen fijn verjaardag-gevoel, ik wou geen mensen zien en had totaal niet de drang om het te vieren. Vriendinnen en mijn gezin vroegen of ze langs konden komen. ‘Dat kan ik niet, ik kan het niet aan.’ zei ik dan tegen mijn moeder in paniek, die me probeerde te sussen en het mijn omgeving vertelde. En het was waar, ik kon het echt niet aan. Paniekaanvallen namen de overhand en bij het idee dat er mensen kwamen voor mij, om míjn verjaardag te vieren, vond ik ondragelijk. Ik voelde me verschrikkelijk en wou het liefst die hele dag de grond in verdwijnen. Ik zat volledig in negativiteit en voelde totaal geen geluksgevoel meer. Wat ik wel voelde was een enorme bewegingsdrang, pijn aan mijn gewrichten en angst, angst voor eten, angst voor mijn omgeving en angst voor aankomen.

IMG_4148.JPG

ana.jpg

Mijn 19e levensjaar begon met wachten, wachten op een plek in de eetstoorniskliniek PsyQ in Groningen. Ik had de keuze gemaakt voor de kliniek in de zomervakantie, vlak voor mijn verjaardag. Maar helaas, wachtlijsten duren lang en ik voelde me telkens ellendiger. Toen ik in oktober eindelijk werd opgenomen was gelukkig mijn anti-depressiva aangeslagen en voelde ik me daardoor iets beter. In de kliniek leerde ik weer eten en kwam een aantal kilo’s aan, dit zorgde ervoor dat mijn hoofd wat helderder werd en dat ik weer ruimte kreeg in mijn hoofd voor andere dingen; nadenken over de toekomst. Ik gaf de controle uit handen in de kliniek en dat hielp me, ik kon wel proberen onder mijn eetlijst uit te komen maar wat hielp dat me? Dan zat ik daar nog langer en zou ik toegeven aan mijn anorexia. Doordat het goed ging wou ik snel terug naar Human Concern, mijn achterliggende functies van mijn eetstoornis kwamen omhoog en ik wou daar mee bezig bij mijn therapeut van Human Concern. Daarom maakte ik de keuze voor een snel traject in de kliniek, wat uiteindelijk lastig was. Ik vond het lastig om afscheid te nemen, ik heb zo ontzettend veel lieve vriendinnen daar gekregen.

IMG_4937

In november kwam ik uit de kliniek en het ging vrij goed de eerste weken, ik rolde de decembermaand vrij rustig door en vond het fijn om mijn gezin veel te zien en mijn vriendinnen. Ik had een lichte terugval in het begin van december maar had er grip op en kreeg de controle weer terug.

In januari ging het mis, ik kreeg een terugval en viel een paar kilo af, ik was moe, teleurgesteld in mezelf en voelde me schuldig. Zie je, het gaat toch echt niet zo goed. En dat is mijn schuld, ik kan de anorexia niet onder controle houden. Ik voelde me schuldig tegenover mijn ouders en therapeuten, hoewel dat natuurlijk onzin was. Gelukkig kwam ik door middel van therapie vanzelf weer boven de terugval uit, en kwam ik weer terug bij mezelf. We stabiliseerden even in gewicht, zodat ik even op adem kon komen en stil kon blijven staan bij wat ik nu had en hoe ik nu verder wou. Ik kreeg wat meer lucht, nam een diepe teug zuurstof en ging toen ook verder met mijn doelen voor de toekomst. Ik vertelde dat ik toch echt wou beginnen met studeren in september, dat ik weer wou gaan sporten en meer invulling wou hebben. Ik dacht dat als ik ritme kreeg, ik mijn anorexia wat meer los kon laten. Mijn therapeut en ouders stemden hier mee in en we maakten een doelenplan. Ik begon met sporten, voelde me hierdoor goed in mijn vel en ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik belandde bij de peuterspeelzaal en heb daar een halfjaar met ontzettend veel plezier gewerkt.

Ik maakte concrete doelen, ging open dagen bezoeken en schreef me in voor Social Work bij een hbo in Zwolle, ook maakten we plannen voor de zomervakantie van 2017: bergwandelen in de Franse Alpen bij Guillestre. Dit waren 2 zulke duidelijke doelen voor mij die me enorm veel energie gaven, ik kreeg weer een drive om de goede kant op te gaan en besloot samen met mijn diëtiste en therapeut om weer het aankomproces in te gaan, alles op mijn tempo en met een aangepaste eetlijst en bewegingsafspraken. Eind februari/ begin maart begon ik met het aankomproces.

Als een soort cadeautje ging ik samen met een van mijn beste vriendinnen op citytrip naar Parijs, ik had hier ontzettend veel zin in en merkte dat ik echt weer kon genieten in Parijs. Het was heel fijn om dit samen met een vriendin te kunnen doen en even weg te zijn van mijn vertrouwde omgeving.

paris.jpg

Ik zat al een tijdje na te denken om een blog te beginnen over mijn ervaringen met een eetstoornis. Maar om dat nou helemaal alleen te doen, dat leek me toch niet zo’n goed plan. Ik deelde dit met een vriendin uit de kliniek ( Rianne ), en ook zij was erg enthousiast. Met Hanneke en Eva erbij waren we compleet en begonnen de blog, vooral voor onszelf in eerste instantie maar we zijn al enorm ver gekomen en groeien nog steeds. Ontzettend bijzonder om hier aan te mogen werken!

logo1

Begin mei ging ik op vakantie naar zuid-Limburg en dat ging niet goed, ik had verwacht dat het allemaal heel makkelijk zou gaan aangezien ik me goed voelde, het eten goed ging en ik mijn beweging ‘onder controle’ had, maar niets bleek minder waar. Het ging slecht met eten, ik bewoog te veel en voelde me depressief. Het was een domper, voor mij en mijn gezin dat het toch nog zo slecht met me ging. Thuis was ik een tijd erg emotioneel en ik merkte dat er weer opnieuw vertrouwen moest groeien tussen mij en m’n ouders. Ik had weer laten zien dat ik er geen controle over had. Door therapie kwam ik weer verder en mijn therapeut en diëtiste hielpen me om weer verder te komen, het ‘ritme’ weer op te pakken en dat lukte.

Vanaf mei groeide de site in een paar maanden telkens meer en ik zat in een lekkere ‘flow’ met werk, sport, de blog en afspraken met vriendinnen. Ik genoot intens van het werken met de kleine peuters en haalde er veel energie uit. Mijn gewicht ging langzaam wat omhoog en de zomervakantie kwam telkens dichterbij. Vlak voor de zomervakantie had ik het nog druk, er moest veel worden vooruit gewerkt voor de blog, afscheid genomen bij werk, de vakantie moest worden voorbereid en ik had nog opnames en veel afspraken met vriendinnen staan. Ik kreeg wat stress maar liet de eetstoornis er geen macht over krijgen.

En eind juli gingen we dan eindelijk, op naar de Franse Alpen. Het was een fijne vakantie die ik als goed heb ervaren maar waar ik ook mezelf weer ben tegengekomen. Wil je meer over deze vakantie weten? Check dan even deze blog over mijn vakantie.

Souliers 5

Nu ben ik terug van vakantie, ga ik bijna beginnen met studeren, ben ik 20 geworden en heb ik ontzettend veel lieve mensen om me heen waar ik veel van houd en met wie ik weer samen kan zijn. Mijn eetstoornis heeft me afgelopen jaar veel afgenomen, maar ik heb mezelf ook grotendeels weer teruggevonden, nieuwe dingen gedaan, nieuwe mega lieve mensen ontmoet in de kliniek die ik voor geen goud meer wil missen uit mijn leven. Ook heeft afgelopen jaar me laten zien dat herstel mogelijk is, dat je met kleine stapjes vooruitkomt en dat de eetstoornis je niet beheerst. Ik heb geleerd weer op te krabbelen na tegenslagen en dat delen wat je voelt het belangrijkste is in herstel. Maar wat ik vooral afgelopen jaar heb geleerd is stilstaan bij kleine dingen, durven te delen en dankbaar te zijn. Voor lieve mensen om me heen, voor de natuur, voor therapie, voor mijn lichaam en voor mijn gezonde deel. Hopelijk mag die in mijn 20e levensjaar nog meer groeien en mag ik met kleine stapjes verder komen in mijn herstel.

Ik ben dankbaar voor hoe ver ik nu al ben gekomen en wat ik allemaal heb mogen leren afgelopen jaar.

Ik ben dankbaar voor mijn lichaam die het niet heeft opgegeven en voor mijn geest die door heeft gevecht en die nog steeds in gevecht is met mijn eetstoornis.

Ik ben dankbaar voor mijn geweldige ouders, broers en mijn lieve vriendinnen die altijd voor me klaar staan en die zelf allemaal unieke bijzondere mensen zijn.

Ik ben dankbaar dat ik toch koos voor het leven in plaats van overleven.

Liefs,

Anne Dore