Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

Advertenties

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia: wanneer je een ziekelijke obsessie hebt met gezond eten, je voedingsinname compleet gezond moet zijn én je (naar jouw mening) ‘ongezond’ voedsel afwijst, is er een grote kans dat je leid aan/of symptomen hebt van orthorexia nervosa. In deze blog vertel ik je wat de stoornis inhoud, hoe ik het heb ervaren en wat je er tegen kan doen.

orthorexia

bron: afbeelding

Mijn ervaring met orthorexia

Mijn eetstoornis anorexia, is niet ontstaan vanuit het niets. Ik wou me wat beter in mijn lijf voelen en wat minder bezig zijn met school en besloot me aan te melden voor de sportschool. Al snel trainde ik meerdere keren per week en ik merkte hoe mijn lichaam strakker werd en dat mijn uithoudingsvermogen beter werd. Aan het begin lette ik nog niet op mijn gewicht en voeding maar al snel kreeg ik positieve reacties van anderen. ‘Wat zie je er mooi uit, ben je afgevallen?’ of ‘Wauw, wat ben je slank!’ was wat ik veel te horen kreeg. Het gaf me een boost en ik begon te merken dat ik echt goed was in sporten en dat ik telkens langer kon trainen. Om mezelf nog meer te verbeteren en een ‘healthy, fit body’ te krijgen, ging ik ook naar mijn voedingspatroon kijken. Ik begon telkens meer voeding uit te sluiten aangezien het niet ‘gezond’ was. Vetten, suikers en de meeste koolhydraten bande ik uit mijn voedingspatroon en ik ging er telkens een stap verder in. Hoe meer er uit mijn voedingspatroon weg ging, en hoe minder ik ging eten, daarentegen ging ik niet minder sporten. Het tegenovergestelde zelfs: ik sportte me helemaal kapot. Ik ging telkens méér sporten en op gegeven moment werd het zo heftig dat ik er afspraken voor af zei met familie en vrienden en dat ik in paniek raakte als ik een dag níet kon sporten. Mijn orthorexia ontwikkelde zich telkens meer, en op gegeven moment ontwikkelde het zich door naar anorexia. Niet een ‘gezond’ lijf en gezonde voeding waren meer belangrijk: maar afvallen, bijna niet meer eten en controle houden kregen de eerste prioriteit. En zo sloeg mijn orthorexia om in de eetstoornis anorexia.

orthorexia2bron: foto

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia wordt niet erkend als een echte eetstoornis. Echter denk ik dat het hebben van orthorexia wel door kan schieten in een échte eetstoornis: anorexia. Ik zelf ben daar het levende bewijs van. Ik denk dat we sterk onderschatten wat orthorexia is en kan doen met iemands leven. Het sluipt erin en ontwikkelt zich en wanneer het zich te ver ontwikkelt kan het naar een ‘erkende’ eetstoornis doorschieten. Door de hele ‘fit hype’ en alle ‘fitgirls en fitboys’ op instagram en andere social media platforms krijgen we een tal van ideeën en richtlijnen op ons bord geschoven van wat een ‘fit lijf’ en een ‘fitte levensstijl en voedingspatroon’ is. We voelen ons aangetrokken tot deze ‘fitte’ mensen en willen het liefst er net zoals zij uitzien en gaan daardoor hun nadoen. Opzich hartstikke logisch, die mooie instagram foto’s van een gespierd lijf of een ‘clean’ maaltijd zien er ook hartstikke aantrekkelijk uit. Maar we moeten ons afvragen of het niet te ver gaat. Door deze hype’s en de kwetsbaarheid van de mens (en daarbij vooral jongeren die nu erg op deze trend ingaan) zien we niet meer in wat nog ‘gezond’ is en pushen we onszelf de verkeerde kant op: wat kan resulteren in een eetstoornis. Natuurlijk, gezond eten is hartstikke belangrijk. Maar in zo’n mate bezig zijn met gezond eten dat het je hele leven beheerst is óngezond.

Wat kan je doen?

Wanneer je vermoed dat iemand in je omgeving orthorexia heeft of obsessief met gezondheid en voeding bezig is, dan zou je het hier samen over kunnen hebben. Je zou de symptomen van orthorexia langs kunnen gaan, en eventueel hulp kunnen zoeken bij de huisarts en/of diëtiste. Wanneer je orthorexia hebt is het al moeilijk om weer in een écht gezond ritme en levensstijl te komen, maar wanneer iemand echt doorschiet naar bijvoorbeeld anorexia: dan ben je nog verder van huis. Lees je dit en herken je veel van jezelf in mijn verhaal: ga dan delen wat je voelt en zoek hulp. Het is echt niet normaal wanneer je hele leven word bepaald door gezonde voeding en sport. Het leven kan zoveel leuker zijn wanneer je een gezonde relatie hebt met voeding (waarin je ook ‘ongezonde’ dingen weer mag eten van jezelf), maar ook weer kan genieten van je omgeving, je werk en jezelf.

Orthorexia is niet iets kleins waar we ons geen zorgen hoeven maken. Orthorexia is al een stoornis opzich, en heeft grote gevolgen voor iemands gezondheid: lichamelijk en geestelijk. Heb je nog vragen over dit verschijnsel of wil je graag contact zoeken? Je kan me altijd mailen via het kopje: contact.

Liefs,

Anne Dore

Terug naar de kliniek?

In deze blog vertel ik over mijn gedachten een tijdje terug. Over mijn gedachten om terug de kliniek in te gaan om aan te komen. Ik heb erg getwijfeld of ik het überhaupt zou gaan delen, maar heb er toch voor gekozen om het in vorm van een blog aan het licht te laten komen. Aangezien er misschien meerdere zijn die met deze twijfels en keuzes zitten. 

Al maanden probeer ik het weer: aankomen. Na een aantal kilo’s te zijn afgevallen bij een terugval is het me niet weer gelukt om aan te komen. Hoewel ik wel door ben gegaan met doen wat ik allemaal deed: studeren, werken, sporten, therapie, bloggen en afspreken met vriendinnen. Dit ging een tijd aardig goed, maar ik merkte dat m’n lichaam op begon te raken en dat m’n energie erg laag was. Ik kreeg het weer constant koud, kon me niet goed concentreren en begon weer pijn te krijgen. En elke week bleef het getal op de weegschaal maar dalen… hoewel ik juist afspraken had gemaakt om weer in gewicht omhoog te gaan!

In enorme tweestrijd en met veel frustratie ging ik timmeren aan de weg omhoog qua gewicht. Wat extra eten, veel angst en spanning voelen en blijkbaar: het extra eten toch weer weg compenseren, in zo’n grote mate dat ik er zelfs van af viel. Het getal op de weegschaal ging niet omhoog, maar omlaag… Ik kwam op een punt dat ik in de sportschool op de weegschaal bij mijn trainer even keihard geconfronteerd werd met mijn gewicht. Ik schrok er enorm van en het voelde letterlijk alsof alles om me heen wegviel en ik regelrecht tuimelde in een zwart gat en er niet meer uit kon klimmen. Het was een gewicht waar ik al tijden niet meer op had gezeten, maar vooral was het een gewicht waarvan ik wist dat ik daarmee niet alles kon doen wat ik wíl doen en waar ik mee bezig ben.

Met veel angst, gedachten en tranen ben ik de dag door gegaan en heb ik uitgesproken naar mijn gezin waar ik al een tijdje over nadacht maar wat ik al die tijd vooral nog heel diep weg probeerde te stoppen: ‘Ik kan dit niet alleen… het lukt me niet om aan te komen. Misschien moet ik maar weer terug naar de kliniek om weer in gewicht te stijgen.’

Ik schrok van mijn eigen woorden. Ik had niet gedacht dat ik dit óóit nog zou denken, laat staan uitspreken en er bijna zeker van zijn dat dit echt weer moest. De week erop sprak ik het ook uit naar m’n therapeute en die vroeg me waarom ik niet eerder had verteld dat ik hier zo mee worstelde. Ik was zo bang, dat als ik mijn angst en ideeën over teruggaan naar de kliniek uit zou spreken dat het echt zou worden. Dat mijn gedachten een regelrechte functie zouden krijgen en dat het dan écht werd. Ik was bang dat alles wat ik had opgebouwd: school, de peuters, sport en therapie, dat ik het weg moest gooien. Ik vertelde haar dat het me niet lukte om zelf aan te komen, dat ik het probeerde maar dat m’n eetstoornis te groot was. Gelukkig, begon zij te relativeren wat ik al wist: ik kon dit wél, ik had dit al eerder gedaan. En ik wist ook, dat de kliniek me alleen even vol zou proppen, en me daarna weer buiten de deur zou zetten en ik de kilo’s die ik zou aankomen daar waarschijnlijk toch weer zou afvallen. Mijn therapeute en mijn ouders lieten me inzien dat ik dit wél kan, dat ik al veel vaker heb laten zien dat ík sterker ben dan mijn eetstoornis en dat ík ga herstellen van deze rot ziekte.

En toen ging het knopje om, ik voelde het direct en herkende het: ík kan dit. Samen met haar en mijn diëtiste maakte ik een nieuw plan en wat denk je? Het gaat goed. Ik ben nu al een tijdje bezig en kom langzaam aan. Ja, het gaat met vallen en opstaan, maar ik merk continu dat ik dit kan. Door m’n gevoel er te laten zijn, te delen hoe het voelt om weer dit proces in te gaan én dicht bij mezelf hier in te blijven lukt me het. Zo zie je maar dat even keihard worden geconfronteerd met je ziekte en je gedachten delen je weer een stukje verder kunnen brengen.

terugnaardekliniek

Ook kan ik nu inzien dat ik even helemaal ben wakker geschut. KLINIEK? WAT? Alleen al het idee dat ik daar weer heen zou moeten! Ik ben al veel verder geweest in gewicht en mijn cognitie daarbij, no way dat ik dat ga laten verpesten door nu weer m’n eetstoornis te geloven en de kliniek in te gaan. Door die wake-upcall en het vertrouwen van mijn omgeving in míj en niet in mijn eetstoornis kwam ik weer een stukje verder en kon ik het knopje omzetten: let’s go!

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

Gratitude – dankbaarheid

IMG_1533 (2)

‘Let us be grateful to people who make us happy. They are the charming gardeners who make our souls blossom.’ 

Marcel Proust

Sinds mijn ziekte ben ik heel anders in het leven gaan staan. Natuurlijk heeft mijn anorexia me veel negativiteit gebracht, maar hetgeen waar ik wél blij mee ben wat mijn ziekte me heeft gebracht is: stilstaan. Letterlijk stilstaan. Ik kon door mijn zwakke lichaam en zieke geest niks meer en werd letterlijk stilgezet, mijn perfectionisme en drang om altijd maar door te gaan werden even keihard geconfronteerd met dat ik niet meer door kón.

In deze periode ben ik alles in mijn leven veel intenser gaan ervaren. In de laatste jaren ging er veel aan me voorbij omdat ik alleen maar bezig was met leren, presteren en overleven. In de tijd dat ik moest stilstaan begon ik pas écht te ervaren wat er allemaal was. Ik wandelde veel met mijn moeder in de natuur, mediteerde veel, las en begon de kleine dingen enorm te waarderen. Mijn lieve vader die thuis kwam van z’n werk en me een knuffel gaf. Mijn kat die begon te spinnen wanneer ik met mijn vingers door zijn vacht gleed. Mijn geweldige moeder waar ik veel meer in gesprek mee kwam en de enorm hechte band die we hebben gekregen. Mijn lieve vriendinnen, die me steunden en weer andere lieve vriendinnen die zoveel geduld hadden met mijn eetstoornis en op me hebben gewacht tot ik weer kon. Maar vooral merk ik dat ik steeds meer kan genieten van de kleine momenten, en dat dit is gebleven.

Mijn dankbaarheid was jaren eigenlijk niet aanwezig, omdat ik er geen tijd en ruimte voor had. Ik zag niet meer, hoe bijzonder die kleine dingen waren. Die kleine dingen die het leven zó mooi maken. Is je vanochtend die merel opgevallen die aan het fluiten was terwijl je op de fiets naar je werk ging? Of heb je genoten van je ontbijt samen met je familie aan tafel? Heb je een gevoel van dankbaarheid gehad toen je binnen stapte na je werk of school en in een warm huis kwam waar al een geur van het avondeten opkwam en waar je de lach van je broertje/zusje of geliefde hoorde vloeien vanuit de woonkamer? Dit zijn allemaal dingen die we zo vanzelfsprekend vinden. We vinden het zo vanzelfsprekend, hoewel het eigenlijk… hartstikke bijzonder is. Er zijn zoveel mensen die geen eten hebben, geen warm huis, geen familie hebben en geen liefde ervaren. Ik denk er vaak aan, en ga dan na hoe goed ik het heb. Hoe goed wij het hebben. Ik ben enorm dankbaar, en voel dit de laatste tijd heel vaak even heel heftig opkomen in heel m’n lichaam. M’n therapeute vroeg het me te omschrijven en ik kan niks anders zeggen dat ik even helemaal warm word van binnen. Het duurt maar een paar seconde vaak, maar in die paar seconde voel ik me zo ontzettend goed en dankbaar.

‘Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend, dat we vergeten om er dankbaar voor te zijn.’  Cynthia Ozick

IMG_1537 (2)

Als we allemaal wat vaker stilstaan bij hoe mooi het buiten is, hoe goed wij het hebben, hoeveel mooie dingen wij mogen doen en hoeveel liefde wij ontvangen en kunnen geven aan onze omgeving, dan denk ik dat we allemaal gaan inzien dat het leven iets is om dankbaar voor te zijn.

Lief leven, elke dag word ik me weer een beetje meer bewust van je. Lief leven, elke dag leer je me een moment te waarderen van wat ik heb of wat ik doe. Deze momenten schrijf ik nu op en neem ik mee in mijn leven in mijn dankbaarheid pot. Om even stil te staan bij het alles wat me is gegeven. Dankbaar ben ik daarvoor.

Liefs,

Anne Dore

 

Week in mijn leven #7

Deze week mag ik jullie weer een week meenemen in mijn leven! Deze week is een gewone schoolweek, maar daarom juist ook wel leuk om te zien wat ik nou precies allemaal doe in het normale dagelijkse leven. Ik zal je alvast vertellen: het meeste ben ik bezig voor school of op school, toch heb ik ook deze week weer mooie dankbare momenten gehad waarop ik me goed voelde. Deze week begin ik op zaterdag. Enjoy!

pf

Zaterdag

Met goeie moed opende ik mijn gordijnen en ik zag dat er rijp aan de bomen zat. Het had gevroren, niks vermoedend en er verder niet over nadenkend stapte ik op mijn fiets richting de sportschool. Zo’n 400 meter ging het prima met fietsen en ik had nergens last van. Ik neuriede lekker mee met de muziek en zou net de bocht omgaan en BAM. Ik lag. Op de grond. Zo’n 5 meter van mijn fiets af. Ik voelde direct pijn aan m’n been en was vooral erg geschrokken. Op dat moment realiseerde ik me pas dat het hartstikke glad was, en toen ik opstond en m’n fiets overeind hees merkte ik dat de grond echt mega glad was onder me. Eigen schuld, dikke bult. Letterlijk dan ook, want m’n been zit lekker onder de blauwe plekken. De sportschool stelde ik maar even uit. Wel ben ik ’s middags nog even gaan wandelen met m’n moeder in het bos. Ik voelde m’n been wel, maar had gelukkig niks gebroken of gekneust en kon daardoor gewoon bewegen.

IMG_1212

Zondag

’s Ochtends werd ik wakker en ik had wel pijn in m’n been, maar het was gelukkig niet zo erg als waar ik bang voor was. Ik besloot dus gewoon te gaan sporten en dat was een heerlijk begin van de zondag. ’s Middags ging ik met vriendinnen lunchen bij een restaurant in ons stadje en daar at ik een super lekkere salade met pompoen, geitenkaas en brood. Verder heb ik de zondag besteed aan lessen voorbereiden voor school: veel lezen en samenvatten.

IMG_1299

Maandag

Een nieuwe schoolweek begint en mijn eerste hoorcollege is pas om 2 uur ’s middags! Bof ik even. Dat betekent: uitslapen en rustig aandoen. Jammer dat ik toch altijd nog vrij vroeg wakker word. Ik maak nog een kort wandelingetje ’s ochtends en vertrek dan richting Zwolle. Ik heb in Zwolle een fiets staan en dat vind ik zo ontzettend fijn, niet alleen kan ik makkelijk van het station naar school en terug, maar ook voor therapie kan ik makkelijk heen en weer fietsen op deze manier: ideaal! En stiekem vind ik het ook ontzettend leuk omdat ik zo lekker mensen kan kijken die naar hun werk/school gaan. Aan het eind van de middag is het ook altijd super gezellig nu het al gaat schemeren en alle lichtjes aangaan in de stad. Heel cosy! In de fietsenstalling op school kwam ik deze quote tegen, een dubbel gevoel, iets om over na te denken?

24312463_1341277349334441_7850148125014518199_n.jpg

Dinsdag

Wij deden dit jaar niks aan Sinterklaas met ons gezin maar maandagavond maakte ik met m’n moeder nog even een wandelingetje bij ons huis. Voor de grap zei ik toen: ‘En, mag ik nog m’n schoen zetten?’ en toen zei ze: ‘Ja.’ We hadden het er de week daarvoor al voor de grap over gehad en ik was dus nogal verrast dat ze het meende. Dinsdagochtend zaten er dus 2 pakjes in m’n schoen gepropt, en daar zaten deze twee lekkere geurtjes in! Dankuwel Sinterklaasje!

IMG_1305

’s Middags ging ik richting school en had ik therapie. Mijn therapeut is weer terug na haar revalidatie en ik vind het zo fijn om weer bij haar terecht te kunnen. Ik had ook een hele fijne vervanger, maar je eigen therapeut voelt toch erg vertrouwd. We gaan ook weer nieuwe doelen opstellen voor de komende tijd om gerichter bezig te gaan met herstel en dat maakt me heel blij. Ik zag Rianne ook nog even bij Human Concern en vond het zo fijn om haar weer even te zien en haar te kunnen knuffelen, pas toen besefte ik me hoe erg ik m’n vriendinnen uit de kliniek mis en hoe intens blij ik ben dat ik nog contact met ze heb. Terug in de trein overviel een dankbaarheid gevoel me. Ik voelde me zo ontzettend dankbaar voor alle geweldige lieve mensen die ik om me heen heb, en voor alle dingen die ik nu doe. Ik werd er even helemaal door opgezogen en kon zo van het moment genieten. Ik hoop dat jij dit af en toe ook ervaart.

Woensdag

Woensdagochtend vertrok ik eerst richting de sportschool, ik was vrij vandaag en nam die gelegenheid even mooi aan om te sporten. Na een fijne training fietste ik terug naar huis waar ik bezig ging voor de blog, voor school, had ik een belangrijk telefoongesprek (waarover later meer) en heb ik boodschappen gedaan en gekookt. Een hele productieve dag waarop ik me weer erg goed voelde. Ook bestond deze dag uit veel knuffelen met mijn lieve kat Yoep.

24293967_1341277352667774_1108860139397607163_n.jpg

IMG_1293IMG_1294

Donderdag

Vanochtend ging ik alweer vroeg met de bus richting school. Ik was rond 2 uur weer thuis en ben toen bezig gegaan voor school, voor de blog en ik heb gekookt. Een lekker productief dagje voor mij, maar een beetje saai voor jullie. Ik heb ook geen bijzondere foto’s geschoten, want het meeste wat ik deze dag zag was de binnenkant van mijn agenda en boeken.

IMG_1321

Vrijdag

Mijn vrijdagochtend begon ik in de sportschool waar ik een afspraak had met een trainer. Aangezien ik veel cardio doe en weer wat lager in gewicht zit, wil ik graag wat hulp bij het sporten. Ik wil weer gaan aankomen en heb samen met de trainer van de sportschool een nieuw schema opgesteld. Ik heb er veel vertrouwen in en krijg motivatie om weer aan te komen en daarbij mag ik telkens meer in de sportschool ‘doen’ en met telkens meer gewicht ‘trainen’ dus het is een win-win situatie voor mij! ’s Middags was ik voornamelijk bezig voor school om een nieuwe planning te maken en ging ik koken. ’s Avonds deed ik aan yoga en maakten we ons huis kerst-proof met de kerstboom! Oh Christmas days..!

IMG_1374IMG_1327

Zaterdag

Mijn zaterdag stond in het teken van veel familie visite. ’s Ochtends maakte ik een wandeling en een van m’n broers kwam langs. We lunchten gezellig met elkaar en ’s middags maakten we nog een wandelingetje in het bos. ’s Middags ben ik voornamelijk bezig geweest voor school en heb ik gekookt samen met mijn moeder voor mijn twee andere broers (en schoonzus) die ’s avonds kwamen eten. Ik heb vandaag eigenlijk geen foto’s gemaakt doordat ik veel met familie samen was. Wel staken we gezellig kaarsjes aan en daar maakte ik een fotootje van.

IMG_1371

Dit was mijn weekje, ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad en dat je zin hebt in de komende week. En voor nu alvast: fijn weekend, maak er een mooie van, met alle mooie mensen om je heen!

Liefs,

Anne Dore