Eetstoornisherstel duurt 6-10 jaar

‘Maar je ziet er toch weer gezond uit? Dan is je eetstoornis toch over?’ ‘Ben je al een jaar in behandeling? Dan ben je toch alweer bijna hersteld?’ ‘Je lacht weer en gaat weer naar school, dan ben je vast hersteld?’ Dit zijn veel dingen die ik en anderen te horen krijg omtrent eetstoornisherstel. In deze blog vertel ik je meer over de gemiddelde duur van een eetstoornis en van het proces eromheen.

Gemiddeld duurt een eetstoornis 6-10 jaar

Zó lang?! Ja, zo lang… Natuurlijk is dit het gemiddelde. De ene doet er een jaar over, de ander kan na 3 jaar zeggen hersteld te zijn, ook zijn er uitzonderingen die het veel langer hebben dan 10 jaar. Maar de meeste mensen herstellen binnen 6-10 jaar. Dat is best een tijd maar zoals ik al zei: dit is relatief. Iedereen is verschillend en iedereen gaat op een andere manier door het proces heen van herstellen van een eetstoornis. Nu moet je niet denken dat je die 6-10 jaar heel diep in de eetstoornis zit (dit kan wel natuurlijk, ik wil het niet bagatelliseren), er zijn natuurlijk ook jaren waar je gewoon kunt functioneren in de maatschappij, maar waarin er nog steeds ‘restjes’ en dus de laatste punten van de eetstoornis zijn. Hersteld ben je dus nog niet, maar je hebt al wel het grootste stuk gehad.

Je hebt natuurlijk verschillende soorten eetstoornissen en daardoor ook verschil in hoe snel iemand in behandeling gaat/komt. Het kan bij iemand heel snel ontstaan en diegene kan snel in therapie gaan voor de eetstoornis (zoals bij mij, toen ik iets langer dan een jaar een eetstoornis had ging ik in behandeling bij Human Concern), maar het kan ook zijn dat je al jaren rondloopt met een eetstoornis en na een aantal jaar in behandeling gaat. Ieder mens verschilt en ieder mens herstel verschilt: en dat is helemaal oké.

Ieders traject verschilt

De ene gaat eerst een kliniek in, de andere houd het bij een diëtiste en weer een ander gaat in ambulante (=individuele) therapie, of natuurlijk een combi van meerdere dingen. Iedereen trekt zijn/haar eigen pad in herstel. Ook dit pad kan invloed hebben op de duur van je herstel. Als ik naar mezelf kijk zie ik dit ook. Ik ben eerst ambulante therapie in gegaan, toen een tijdje de kliniek in geweest en toen weer ambulant gegaan. Ik had die kilo’s die ik in de kliniek ben aangekomen echt nodig om ambulant verder te komen, als ik die niet had gehad, was ik nu (denk ik) nog niet op dit punt geweest in herstel. Dit hielp dus voor mij, maar voor een ander kan juist i.p.v. een klinische opname juist ambulante therapie helpen, of dagbehandeling.

Onzichtbare eetstoornis

Wanneer iemand er weer ‘gezond en happy’ uitziet, betekent dit nog niet dat iemand dit is. Hoe vaak ik nu wel niet hoor: ‘Maar je bent toch weer aangekomen en je lacht toch weer, betekent dat niet dat je al (bijna) hersteld bent?’ Iets wat me nog steeds best pijn doet, maar wat ik ook wel logisch vind. Ja, ik ben wat aangekomen. Ja, gelukkig kan ik weer lachen af en toe. Maar wat mensen niet zien is het onzichtbare. De eetstoornis die nog steeds keihard in m’n hoofd me telkens tegen spreekt, de ontzettende strijd waarin ik dag op dag in leef. Heel veel meiden en jongens die een eetstoornis hebben komen op gezond gewicht, of hebben een gezond gewicht: maar dit betekent niet dat diegene ook weer gezond is. Er zit nog zoveel meer achter dat alleen een gewicht. Eigenlijk, als je op gezond gewicht zit, dan begint de strijd pas. Want dan moet je dat lichaam gaan accepteren, met een stem in je hoofd die je nog telkens tegen spreekt.

Ook die lach, die mooie glimlach die alweer zo stralend lijkt is een masker van de werkelijkheid. Ik weet zeker dat bijna alle mensen met een eetstoornis of een psychische ziekte/stoornis dit herkennen. Het is zó makkelijk om je gevoel te verbergen achter die lach en te zeggen dat het ‘goed’ gaat. Maar in werkelijkheid zit er zoveel achter, het kan niet ‘zomaar’ weer goed gaan. Je kan niet de (eet)stoornis op een bootje plaatsen en vaarwel zeggen. Het is een proces, een slopend, moeilijk, energie vretend proces waarin je cóntinu moet blijven vechten.

 

blognieuw

bron: afbeelding

Herstel is een proces

Wat zich jaren heeft opgebouwd duurt ook weer jaren voordat het is afgebouwd. Een eetstoornis komt ergens vandaan. Er zitten achterliggende functies zoals trauma’s,karaktereigenschappen, onzekerheid en onverwerkt verleden waaruit de eetstoornis is ontstaan. Een eetstoornis is de coping om met je gevoel om te gaan. Of eigenlijk: om niet met je gevoel om te gaan. Voordat die eetstoornis dus weg zal gaan, voordat je ervan zal herstellen, zal je eerst achter die functies moeten komen. Die functies zal je aan moeten gaan, moeten leren accepteren, moeten verwerken en vooral mee leren werken. Dit is niet iets wat je van de een op de andere dag leert. Je moet jezelf volledig gaan accepteren en dát met een hoofd die dat tegenspreekt. Die functies waar je mee bezig moet, die hebben zich jaren opgebouwd. Het zal dus ook weer jaren duren voordat je ze hebt afgebouwd of mee hebt leren leven.

blognieuw3

bron: afbeelding

Heb je nog vragen over het herstel van een eetstoornis? Neem gerust contact met ons op!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Yoga

The Goal of Yoga: the yoga pose is not the goal. Becoming flexible or standing on your hands is not the goal. 

The Goal is to create space where you were once stuck. To unveil layers of protection you’ve built around your heart. To appreciate your body and become aware of the mind and the noise it creates. To make peace with who you are. The goal is to love,… well, you. 

Shift your focus and your heart will grow. – Rachel Brathen (bron)

IMG_2083 (2)

Yoga… ik heb het gevoel dat je er tegenwoordig niet meer omheen kan. Je word dood gegooid met foto’s van yogi’s die weer hun nieuwe ‘poses’ showen op instagram, en ook in de winkels zie je: yoga-thee, speciale yoga leggings en natuurlijk de verscheidenheid aan yoga-matten en yoga-gear is ook niet te missen. De ene vind het zweverig, de andere die zweert erbij: maar yoga is hip en happening. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel verschillende yoga matten heb en dat ik ook heel wat yogi’s volg op instagram, maar toch ben ik me heel bewust van de essentie van yoga.

Deze blog wil ik niet wijden aan het ontstaan of de essentie van yoga, in deze blog wil ik delen hoe yoga mij helpt in herstel van mijn eetstoornis en hoe ik ermee ben begonnen. Wil je meer informatie weten over het ontstaan van yoga of überhaupt meer weten over het onderwerp zelf? Dan kan je een kijkje nemen op de blog van: happywithyoga, hier gaan ze er verder op in.

Hoe ik ben begonnen met yoga

Ik startte met yoga nadat ik een documentaire had gezien over het ontstaan, ik raakte geïnteresseerd in de geschiedenis ervan en vond inspiratie in de verschillende soorten, maar vooral ook het idee achter yoga: je ziel, geest en lichaam in verbinding met elkaar. Inmiddels doe ik zo’n 4 jaar aan yoga, met aan het begin tussenstops waarin ik weer eens een maand niks deed, waarna ik het weer op pakte. Nu, doe ik het eigenlijk elke dag. Soms flows van drie kwartier, andere keren maar even 10 minuten om stil te staan bij m’n lichaam en m’n gevoel.

Yoga en een eetstoornis

Door mijn eetstoornis heb ik lang mijn gevoel uitgezet. Ik voelde m’n lichaam niet meer aan en wóu dat ook niet. Wanneer ik pijn had, ging ik door. Wanneer ik moe was, ging ik door. Wanneer ik afviel en niks at, ging ik door. Alles op automatisme, gevoel op 0. Nog steeds is dat een grote valkuil maar ik leer telkens meer. Yoga heeft letterlijk een scherp punt bij me hier aangekaart. Doordat ik elke dag yoga doe, sta ik elke dag even stil bij wat m’n lichaam doet. Een moment van de ruimte nemen voor mezelf en de rust vinden in m’n lichaam, waardoor de energie naar alle vezels van m’n lichaam kan vloeien. Door yoga ben ik weer gaan voelen hoe m’n lichaam echt is: nog mager, broos, pijnlijk en vooral: kwetsbaar. Ik leer telkens meer voorzichtig om te gaan en met elke pose probeer ik lief te zijn voor m’n lichaam in plaats van het te blijven pushen. Ook merk ik elke dag verschil in hoe mijn lichaam is: de ene dag sterk en fijn, de andere dag zwaar en energieloos: het is beide oké, het mag er beide zijn.

IMG_2077 (2)

Yoga en mijn gevoel

Door yoga ben ik dus echt een stuk terug gekomen bij m’n gevoel, en door yoga kan ik ook m’n gevoel aanwakkeren. Maar ook helpt het me in stressvolle situaties een moment van rust en kalmte in te plannen. Doordat ik m’n lichaam nu beter aanvoel, merk ik ook wanneer ik moe ben, wanneer ik geen energie meer heb en zelfs wanneer de paniek opkomt: dit zijn allemaal dingen, die ik bijvoorbeeld een jaar geleden echt niet kón voelen. Yoga (en meditatie) zorgt ervoor dat ik langzaam meer grip krijg op mijn gevoel en dat ik kan aarden in mijn lichaam.

Geen intensieve sport, wel yoga

Mijn compensatie van m’n eetstoornis bestaat voor het grootste deel uit bewegen. Nu ik niet meer naar de sportschool ga, heb ik m’n grootste achterdeur ingeklapt: wat natuurlijk erg goed is. Gelukkig kan ik nog wel heerlijk wandelen in het bos, fietsen én aan yoga doen. De tijd die ik nu niet meer in de sportschool besteed, besteed ik nu door ruimte te creëren voor het luisteren naar mijn lichaam. Yoga helpt me daarbij. Momenten van de yoga mat pakken, rust nemen en flows doen.

Zweverig?

Dat yoga zweverig is, heb ik eigenlijk niet zo gemerkt. Het is denk ik maar hoe je er tegen aan kijkt en hoe je er mee bezig bent. Ik doe flows van o.a. YOGATX, Cat Meffan en Yoga with Adriene en Yoga with Candace, nou daar is niet zoveel zweverigs aan. Als je meer aandacht aan je lichaam en geest wil geven en meer ontspanning wil voelen in je lichaam, dan zou ik yoga je zeker aanraden. Wees niet bang om te beginnen: er zijn zóveel mensen die aan yoga doen en het ook niet zo goed kunnen (waaronder ik, ik ben echt géén expert!). Het gaat veel meer om je eigen grenzen aangeven, kijken hoe jij die dag in je geest en lichaam zit en hoe je een moment rust wil pakken voor jezelf en aandacht geeft aan je lichaam.

Misschien was deze blog wel helemaal niks voor jou en denk je: ‘Nou, yoga ga ik écht niet doen!’ en dat is ook helemaal prima. Ik wou dit graag delen omdat het mij enorm helpt om stil te staan bij m’n gevoel. Van m’n hoofd naar m’n hart. Namaste.

Liefs,

Anne Dore

yoga

 

 

Life Update: vol in herstel

In deze life update neem ik jullie weer mee in hoe het nu met mij gaat, waar ik mee bezig ben met therapie en hoe het gaat in herstel van mijn eetstoornis anorexia.

Als iemand mij nu vraagt hoe het met me gaat, is mijn standaard antwoord: ‘Het gaat goed.’ Want eigenlijk: gaat het ook vrij goed. Ik heb nog steeds af en toe mindere dagen, maar over het algemeen voel ik me goed. Ik zit fijn in mijn ritme met school, de peuters, therapie en de blog en haal plezier uit kleine dingen zoals: dieren, de natuur, mooie muziek maar ook uit leuke activiteiten doen met familie en vriendinnen. Qua geest voel ik me dan ook vrij stabiel. Dus naar omstandigheden (want de eetstoornis is er nog steeds), voel ik me écht goed!

IMG_1985

Waar ik op dit moment vooral mee bezig ben bij therapie is  met de achterliggende functies. Ik merk dat ik telkens verder kom in de achterliggende functies van mijn eetstoornis blootstellen en er mee om leren gaan. Samen met mijn therapeut kom ik telkens een stukje verder, ook al gaat het langzaam. We zijn er mee bezig. Ook ben ik nog steeds aan het aankomen, na weken telkens wat aankomen, wat afvallen, wat aankomen, wat afvallen zit er nu eindelijk een goed stijgende lijn in. Door elke week op te hogen en niet meer intensief te sporten in de sportschool, gaat mijn gewicht omhoog. Het is natuurlijk moeilijk, maar tegelijkertijd ook fijn en goed om te merken dat m’n lichaam weer gezonder word en ik mijn ondergewicht aanpak. Het harde werken word beloond. Omdat mijn eetstoornis natuurlijk nog steeds trekt probeer ik veel momenten voor mezelf in te bouwen: een lange wandeling maken in de natuur en elke dag yoga staan hoog op mijn lijstje voor rust in mezelf vinden. Ontzettend fijn om dat te kunnen en mogen doen.

IMG_1976

Wat ik nu telkens merk in herstel is dat ik bij alles wat ik eet twee keuzes heb: de gezonde keuze en de eetstoornis keuze. Waarin ik eerst vooral nog voor de veilige keuze koos (voor de eetstoornis) maak ik nu eigenlijk altijd de gezonde keuze. Fijn om te merken dat ik dat nu kán en dat ik die kracht heb om voor mijn gezonde kant te kiezen. Om zo hard tegen de eetstoornis in te gaan.

Dan als laatste iets waar ik voor nu nog niet zo heel veel over kwijt wil, maar wat wel speelt. Mijn therapeut gaf ongeveer een maand geleden aan dat ze Be-Leef een goeie kans voor mij zou vinden op het moment. Dit is een klinische opname van een maand in Portugal waarin je hele intensieve therapie krijgt en even uit je omgeving word gehaald. Heftig, spannend en verrassend om te horen. Maar ik wil de kans wel (mocht ik de kans krijgen, ik heb het nog maar net gehoord en moet nog een ‘go’krijgen) aangaan, om zo mijn herstel te versnellen, verbeteren en om nog beter met mezelf bezig te gaan. Het zou een enorme mooie kans zijn om dit te mogen doen. Meer over Be-Leef kan je hier vinden:

beleefbron: beleef

Zo zie je maar: herstel gaat met vallen en opstaan. Maar wanneer je in een goed ritme zit en jezelf aardig onder controle hebt (op een positieve manier) kan je ook in een stabiele tijd komen in herstel. And, keep in mind: terugvallen zijn onvermijdelijk, maar elke keer zal je er sterker uit komen!

Liefs,

Anne Dore

 

 

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia: wanneer je een ziekelijke obsessie hebt met gezond eten, je voedingsinname compleet gezond moet zijn én je (naar jouw mening) ‘ongezond’ voedsel afwijst, is er een grote kans dat je leid aan/of symptomen hebt van orthorexia nervosa. In deze blog vertel ik je wat de stoornis inhoud, hoe ik het heb ervaren en wat je er tegen kan doen.

orthorexia

bron: afbeelding

Mijn ervaring met orthorexia

Mijn eetstoornis anorexia, is niet ontstaan vanuit het niets. Ik wou me wat beter in mijn lijf voelen en wat minder bezig zijn met school en besloot me aan te melden voor de sportschool. Al snel trainde ik meerdere keren per week en ik merkte hoe mijn lichaam strakker werd en dat mijn uithoudingsvermogen beter werd. Aan het begin lette ik nog niet op mijn gewicht en voeding maar al snel kreeg ik positieve reacties van anderen. ‘Wat zie je er mooi uit, ben je afgevallen?’ of ‘Wauw, wat ben je slank!’ was wat ik veel te horen kreeg. Het gaf me een boost en ik begon te merken dat ik echt goed was in sporten en dat ik telkens langer kon trainen. Om mezelf nog meer te verbeteren en een ‘healthy, fit body’ te krijgen, ging ik ook naar mijn voedingspatroon kijken. Ik begon telkens meer voeding uit te sluiten aangezien het niet ‘gezond’ was. Vetten, suikers en de meeste koolhydraten bande ik uit mijn voedingspatroon en ik ging er telkens een stap verder in. Hoe meer er uit mijn voedingspatroon weg ging, en hoe minder ik ging eten, daarentegen ging ik niet minder sporten. Het tegenovergestelde zelfs: ik sportte me helemaal kapot. Ik ging telkens méér sporten en op gegeven moment werd het zo heftig dat ik er afspraken voor af zei met familie en vrienden en dat ik in paniek raakte als ik een dag níet kon sporten. Mijn orthorexia ontwikkelde zich telkens meer, en op gegeven moment ontwikkelde het zich door naar anorexia. Niet een ‘gezond’ lijf en gezonde voeding waren meer belangrijk: maar afvallen, bijna niet meer eten en controle houden kregen de eerste prioriteit. En zo sloeg mijn orthorexia om in de eetstoornis anorexia.

orthorexia2bron: foto

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia wordt niet erkend als een echte eetstoornis. Echter denk ik dat het hebben van orthorexia wel door kan schieten in een échte eetstoornis: anorexia. Ik zelf ben daar het levende bewijs van. Ik denk dat we sterk onderschatten wat orthorexia is en kan doen met iemands leven. Het sluipt erin en ontwikkelt zich en wanneer het zich te ver ontwikkelt kan het naar een ‘erkende’ eetstoornis doorschieten. Door de hele ‘fit hype’ en alle ‘fitgirls en fitboys’ op instagram en andere social media platforms krijgen we een tal van ideeën en richtlijnen op ons bord geschoven van wat een ‘fit lijf’ en een ‘fitte levensstijl en voedingspatroon’ is. We voelen ons aangetrokken tot deze ‘fitte’ mensen en willen het liefst er net zoals zij uitzien en gaan daardoor hun nadoen. Opzich hartstikke logisch, die mooie instagram foto’s van een gespierd lijf of een ‘clean’ maaltijd zien er ook hartstikke aantrekkelijk uit. Maar we moeten ons afvragen of het niet te ver gaat. Door deze hype’s en de kwetsbaarheid van de mens (en daarbij vooral jongeren die nu erg op deze trend ingaan) zien we niet meer in wat nog ‘gezond’ is en pushen we onszelf de verkeerde kant op: wat kan resulteren in een eetstoornis. Natuurlijk, gezond eten is hartstikke belangrijk. Maar in zo’n mate bezig zijn met gezond eten dat het je hele leven beheerst is óngezond.

Wat kan je doen?

Wanneer je vermoed dat iemand in je omgeving orthorexia heeft of obsessief met gezondheid en voeding bezig is, dan zou je het hier samen over kunnen hebben. Je zou de symptomen van orthorexia langs kunnen gaan, en eventueel hulp kunnen zoeken bij de huisarts en/of diëtiste. Wanneer je orthorexia hebt is het al moeilijk om weer in een écht gezond ritme en levensstijl te komen, maar wanneer iemand echt doorschiet naar bijvoorbeeld anorexia: dan ben je nog verder van huis. Lees je dit en herken je veel van jezelf in mijn verhaal: ga dan delen wat je voelt en zoek hulp. Het is echt niet normaal wanneer je hele leven word bepaald door gezonde voeding en sport. Het leven kan zoveel leuker zijn wanneer je een gezonde relatie hebt met voeding (waarin je ook ‘ongezonde’ dingen weer mag eten van jezelf), maar ook weer kan genieten van je omgeving, je werk en jezelf.

Orthorexia is niet iets kleins waar we ons geen zorgen hoeven maken. Orthorexia is al een stoornis opzich, en heeft grote gevolgen voor iemands gezondheid: lichamelijk en geestelijk. Heb je nog vragen over dit verschijnsel of wil je graag contact zoeken? Je kan me altijd mailen via het kopje: contact.

Liefs,

Anne Dore

Exposure therapie

Wanneer je een eetstoornis hebt ga je naarmate je ziekte vordert angsten ontwikkelen voor bepaald eten. Maar niet alleen het eten krijg je angst voor, ook voor afwijkende tijden, nieuwe situaties, onverwachte situaties en nieuwe ontmoetingen. Door exposure therapie (exposure betekent blootstelling) ga je de confrontatie aan met je angst. Je wordt letterlijk en figuurlijk ‘blootgesteld’ aan je angst. Met eetstoornisbehandeling word dit middel ook wel ingezet, vandaag vertel ik jullie hoe ik exposure therapie ben ondergaan en hoe ik dit heb ervaren.

Per persoon en per eetstoornis verschilt het heel erg wat voor angst je hebt en waarvoor. Aangezien ik alleen maar mijn ervaring kan delen, zal ik laten waar mijn angst zit en hoe dit zich uit. Ik ben gediagnosticeerd met de eetstoornis anorexia nervosa, daarbij is mijn compensatie vooral door weinig te eten en veel te bewegen. Ik begon vrij onschuldig en had nog geen angst voor eten en bepaalde producten, maar naarmate mijn eetstoornis heftiger werd ging ik telkens meer voeding uit mijn eetschema verbannen. Het is een tijd zo heftig geweest dat ik álles eng vond. Alleen groente en fruit at ik nog maar, maar dit ook in geringe mate.

Eten

Qua eten lagen (en liggen) mijn angsten vooral bij toegevoegd suiker, koolhydraten en vetten. Denk aan: olie, (room)boter, taart, pizza, alles wat gefrituurd is: patat bijvoorbeeld, chips, chocola, koeken, maar ik kreeg ook een ontzettende angst voor brood, aardappels en volle yoghurt en volle melk producten. Producten die veel energie leverden en je een verzadigd gevoel opleveren. Dit is een kleine greep uit de lijst die voor mij absoluut ondenkbaar waren dat ik die zou eten. Ik heb in de kliniek weer geleerd om dingen te eten van deze lijst, in eerste instantie de normale dingen: brood, melk, aardappels, olie toevoegen bij het koken etc. Maar ook moesten we de confrontatie aangaan met onze angsten: we zijn een keer uiteten geweest waarin je de controle moest loslaten, we zijn een keer naar een snackbar geweest (zie je het al voor je, een groep ‘eetgekkies’ op een rij met een patatje in de hand? Het is echt gebeurt, haha!), maar ook ben ik meerdere malen met vriendinnen uit de kliniek de stad in gegaan om taart te eten en ook waren er verschillende momenten door de week dat we ‘exposure’s’ aan moesten gaan. In het begin dacht ik echt dat ik gek zou worden. Het was dóódeng, ik voelde me zo ontzettend vies en ongelukkig bij het eten van al deze ‘verboden artikelen’. Maar doordat we het bleven doen, elke week weer, ging het wennen. Op gegeven moment, was dat broodje hagelslag niet meer zo lastig en op gegeven moment was dat stukje taart geen probleem meer. Op gegeven moment, dacht ik er zelfs niet meer zoveel over na en ging ik het als ‘gewoon’ zien. Door je angsten continu aan te gaan, merk je dat de angst ervoor uitdooft!

IMG_1657 (2)

Helaas ben ik een aantal keer terug gevallen na de kliniek waarin ik kilo’s ben verloren en weer meer eten ben uit gaan bannen. Gelukkig gaat het steeds beter om weer exposure’s aan te gaan en meer dingen te eten van mijn ‘verboden lijstje’ en inderdaad: ik merk weer: hoe vaker ik het doe, hoe makkelijker het word. Door de exposure techniek kan je gemakkelijk weer op een normale eetlijst komen waarin je weer meer voedingsmiddelen durft te eten en ook gaat inzien dat die angst voor het product verdwijnt.

Angsten omtrent tijd en situaties

Ook kreeg ik ontzettend veel angst voor mensen die langs kwamen, afwijkende tijden waarop we zouden eten en überhaupt het lopen door een winkelstraat en het gaan naar verjaardagen was voor mij echt de hel. Naarmate ik zieker werd hoe erger ik deze angsten ging voelen. Ik durfde niet meer met vriendinnen af te spreken, durfde niet meer naar verjaardagen te gaan, had zelfs al moeite met het lopen door de supermarkt en het ergste was nog: ik durfde mijn broers niet onder ogen te komen. Gedeeltelijk was het ook schaamte, maar gedeeltelijk was het ook een angst van dat ik dan niet meer kon eten en dat ik niet bij anderen durfde te eten. Toen ik me geestelijk weer wat beter ging voelen is dit vanzelf goed gekomen. Inmiddels kan ik weer enorm genieten van mijn vriendinnen, ga ik graag naar mijn broers en vind ik het ook fijn als ze thuis zijn en loop ik zonder probleem door de supermarkt, maar dit heeft wel veel tijd gekost. Door het op gegeven moment weer te gaan proberen: en daarna veel vaker gewoon dóen, ook al durfde ik eigenlijk niet, merkte ik dat mijn angst irrelevant was en dat ik door middel van blijven herhalen en mezelf bloot te stellen aan de angsten het helemaal niet meer eng was.

Natuurlijk heb ik nog steeds angsten, en ga ik daarin ook nog voorzichtig en met veel angst in te werk, maar wel heb ik ervaren dat het echt beter gaat naarmate je de exposure aangaat. Denk ook niet dat in 1x al je angsten weg zullen zijn als je deze exposure aangaat. Maar begin klein: ga eens ergens een taartje eten, ga een keer lunchen met een van je ouders of een vriendin of vraag een vriend of vriendin op de koffie of thee. Begin klein en ga langzaam steeds vaker de angst aan.

Met volle angst vooruit!

Liefs,

Anne Dore

Terug naar de kliniek?

In deze blog vertel ik over mijn gedachten een tijdje terug. Over mijn gedachten om terug de kliniek in te gaan om aan te komen. Ik heb erg getwijfeld of ik het überhaupt zou gaan delen, maar heb er toch voor gekozen om het in vorm van een blog aan het licht te laten komen. Aangezien er misschien meerdere zijn die met deze twijfels en keuzes zitten. 

Al maanden probeer ik het weer: aankomen. Na een aantal kilo’s te zijn afgevallen bij een terugval is het me niet weer gelukt om aan te komen. Hoewel ik wel door ben gegaan met doen wat ik allemaal deed: studeren, werken, sporten, therapie, bloggen en afspreken met vriendinnen. Dit ging een tijd aardig goed, maar ik merkte dat m’n lichaam op begon te raken en dat m’n energie erg laag was. Ik kreeg het weer constant koud, kon me niet goed concentreren en begon weer pijn te krijgen. En elke week bleef het getal op de weegschaal maar dalen… hoewel ik juist afspraken had gemaakt om weer in gewicht omhoog te gaan!

In enorme tweestrijd en met veel frustratie ging ik timmeren aan de weg omhoog qua gewicht. Wat extra eten, veel angst en spanning voelen en blijkbaar: het extra eten toch weer weg compenseren, in zo’n grote mate dat ik er zelfs van af viel. Het getal op de weegschaal ging niet omhoog, maar omlaag… Ik kwam op een punt dat ik in de sportschool op de weegschaal bij mijn trainer even keihard geconfronteerd werd met mijn gewicht. Ik schrok er enorm van en het voelde letterlijk alsof alles om me heen wegviel en ik regelrecht tuimelde in een zwart gat en er niet meer uit kon klimmen. Het was een gewicht waar ik al tijden niet meer op had gezeten, maar vooral was het een gewicht waarvan ik wist dat ik daarmee niet alles kon doen wat ik wíl doen en waar ik mee bezig ben.

Met veel angst, gedachten en tranen ben ik de dag door gegaan en heb ik uitgesproken naar mijn gezin waar ik al een tijdje over nadacht maar wat ik al die tijd vooral nog heel diep weg probeerde te stoppen: ‘Ik kan dit niet alleen… het lukt me niet om aan te komen. Misschien moet ik maar weer terug naar de kliniek om weer in gewicht te stijgen.’

Ik schrok van mijn eigen woorden. Ik had niet gedacht dat ik dit óóit nog zou denken, laat staan uitspreken en er bijna zeker van zijn dat dit echt weer moest. De week erop sprak ik het ook uit naar m’n therapeute en die vroeg me waarom ik niet eerder had verteld dat ik hier zo mee worstelde. Ik was zo bang, dat als ik mijn angst en ideeën over teruggaan naar de kliniek uit zou spreken dat het echt zou worden. Dat mijn gedachten een regelrechte functie zouden krijgen en dat het dan écht werd. Ik was bang dat alles wat ik had opgebouwd: school, de peuters, sport en therapie, dat ik het weg moest gooien. Ik vertelde haar dat het me niet lukte om zelf aan te komen, dat ik het probeerde maar dat m’n eetstoornis te groot was. Gelukkig, begon zij te relativeren wat ik al wist: ik kon dit wél, ik had dit al eerder gedaan. En ik wist ook, dat de kliniek me alleen even vol zou proppen, en me daarna weer buiten de deur zou zetten en ik de kilo’s die ik zou aankomen daar waarschijnlijk toch weer zou afvallen. Mijn therapeute en mijn ouders lieten me inzien dat ik dit wél kan, dat ik al veel vaker heb laten zien dat ík sterker ben dan mijn eetstoornis en dat ík ga herstellen van deze rot ziekte.

En toen ging het knopje om, ik voelde het direct en herkende het: ík kan dit. Samen met haar en mijn diëtiste maakte ik een nieuw plan en wat denk je? Het gaat goed. Ik ben nu al een tijdje bezig en kom langzaam aan. Ja, het gaat met vallen en opstaan, maar ik merk continu dat ik dit kan. Door m’n gevoel er te laten zijn, te delen hoe het voelt om weer dit proces in te gaan én dicht bij mezelf hier in te blijven lukt me het. Zo zie je maar dat even keihard worden geconfronteerd met je ziekte en je gedachten delen je weer een stukje verder kunnen brengen.

terugnaardekliniek

Ook kan ik nu inzien dat ik even helemaal ben wakker geschut. KLINIEK? WAT? Alleen al het idee dat ik daar weer heen zou moeten! Ik ben al veel verder geweest in gewicht en mijn cognitie daarbij, no way dat ik dat ga laten verpesten door nu weer m’n eetstoornis te geloven en de kliniek in te gaan. Door die wake-upcall en het vertrouwen van mijn omgeving in míj en niet in mijn eetstoornis kwam ik weer een stukje verder en kon ik het knopje omzetten: let’s go!

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

Gratitude – dankbaarheid

IMG_1533 (2)

‘Let us be grateful to people who make us happy. They are the charming gardeners who make our souls blossom.’ 

Marcel Proust

Sinds mijn ziekte ben ik heel anders in het leven gaan staan. Natuurlijk heeft mijn anorexia me veel negativiteit gebracht, maar hetgeen waar ik wél blij mee ben wat mijn ziekte me heeft gebracht is: stilstaan. Letterlijk stilstaan. Ik kon door mijn zwakke lichaam en zieke geest niks meer en werd letterlijk stilgezet, mijn perfectionisme en drang om altijd maar door te gaan werden even keihard geconfronteerd met dat ik niet meer door kón.

In deze periode ben ik alles in mijn leven veel intenser gaan ervaren. In de laatste jaren ging er veel aan me voorbij omdat ik alleen maar bezig was met leren, presteren en overleven. In de tijd dat ik moest stilstaan begon ik pas écht te ervaren wat er allemaal was. Ik wandelde veel met mijn moeder in de natuur, mediteerde veel, las en begon de kleine dingen enorm te waarderen. Mijn lieve vader die thuis kwam van z’n werk en me een knuffel gaf. Mijn kat die begon te spinnen wanneer ik met mijn vingers door zijn vacht gleed. Mijn geweldige moeder waar ik veel meer in gesprek mee kwam en de enorm hechte band die we hebben gekregen. Mijn lieve vriendinnen, die me steunden en weer andere lieve vriendinnen die zoveel geduld hadden met mijn eetstoornis en op me hebben gewacht tot ik weer kon. Maar vooral merk ik dat ik steeds meer kan genieten van de kleine momenten, en dat dit is gebleven.

Mijn dankbaarheid was jaren eigenlijk niet aanwezig, omdat ik er geen tijd en ruimte voor had. Ik zag niet meer, hoe bijzonder die kleine dingen waren. Die kleine dingen die het leven zó mooi maken. Is je vanochtend die merel opgevallen die aan het fluiten was terwijl je op de fiets naar je werk ging? Of heb je genoten van je ontbijt samen met je familie aan tafel? Heb je een gevoel van dankbaarheid gehad toen je binnen stapte na je werk of school en in een warm huis kwam waar al een geur van het avondeten opkwam en waar je de lach van je broertje/zusje of geliefde hoorde vloeien vanuit de woonkamer? Dit zijn allemaal dingen die we zo vanzelfsprekend vinden. We vinden het zo vanzelfsprekend, hoewel het eigenlijk… hartstikke bijzonder is. Er zijn zoveel mensen die geen eten hebben, geen warm huis, geen familie hebben en geen liefde ervaren. Ik denk er vaak aan, en ga dan na hoe goed ik het heb. Hoe goed wij het hebben. Ik ben enorm dankbaar, en voel dit de laatste tijd heel vaak even heel heftig opkomen in heel m’n lichaam. M’n therapeute vroeg het me te omschrijven en ik kan niks anders zeggen dat ik even helemaal warm word van binnen. Het duurt maar een paar seconde vaak, maar in die paar seconde voel ik me zo ontzettend goed en dankbaar.

‘Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend, dat we vergeten om er dankbaar voor te zijn.’  Cynthia Ozick

IMG_1537 (2)

Als we allemaal wat vaker stilstaan bij hoe mooi het buiten is, hoe goed wij het hebben, hoeveel mooie dingen wij mogen doen en hoeveel liefde wij ontvangen en kunnen geven aan onze omgeving, dan denk ik dat we allemaal gaan inzien dat het leven iets is om dankbaar voor te zijn.

Lief leven, elke dag word ik me weer een beetje meer bewust van je. Lief leven, elke dag leer je me een moment te waarderen van wat ik heb of wat ik doe. Deze momenten schrijf ik nu op en neem ik mee in mijn leven in mijn dankbaarheid pot. Om even stil te staan bij het alles wat me is gegeven. Dankbaar ben ik daarvoor.

Liefs,

Anne Dore