In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Advertenties

Genietmoment: Lente

In de serie: ‘Genietmoment’, neem ik jullie mee in genietmomenten van mij waar ik veel positiviteit en motivatie uit haal. Zo hoop ik jou, als lezer wat meer mee te nemen in mijn gedachten over dankbaarheid en genieten. 

Het voelt gewoon bizar hoe snel dit jaar voorbij vliegt, het lijkt net gister dat ik begon met mijn opleiding en ook afgelopen zomervakantie staat nog zo helder op m’n netvlies gebrand: de prachtige bergen, het mooie weer en mijn alweer veel sterkere lichaam. Ze zeggen natuurlijk niet voor niets: de tijd vliegt als je bezig bent. En dat heb ik ook echt ervaren: inmiddels is het alweer half april en staan er weer nieuwe uitdagingen op me te wachten. Wat erg helpt in deze tijd van het jaar is dat de lente er is.

IMG_2111

Het zonnetje dat telkens vaker schijnt, de temperaturen die omhoog gaan, maar waar ik me vooral erg blij over kan maken is de natuur. De bloemen en bomen gaan weer bloeien, de knopjes groeien uit tot een bloem en de vogels en dieren in de natuur zijn volop bezig met zich nestelen en zich voortplanten. Hoe bijzonder is dat? Dat de beesten het weer op hun heupen krijgen in een bepaalde tijd van het jaar. Ook bijzonder daaraan vind ik dat ze het allemaal op hun eigen manier doen. Neem nou alle lokroepen van de vogels, als je nu door het bos loopt is het één groot orkest van verschillende gezangen van de vogels.

IMG_2104 (2)

Niet alleen de vogels zijn in hun sas, maar wanneer dit begint is mijn vader ook niet te stoppen. Vaak moet ik al z’n verhalen over vogels aanhoren, maar wanneer de lente eraan komt en we lopen in het bos staan we om de haverklap stil en staat hij weer te turen naar een zanglijster, een boomkruiper of zou het toch een merel zijn? Begrijp me niet verkeerd: ik kan daar ook wel van genieten, het heeft ook wel z’n aandoenlijkheid hoeveel hij van vogels houd, en ik kan het ook begrijpen: wat hij met vogels heeft, heb ik met andere dieren: ik ren ook achter katten aan op straat (écht? Ja, echt!). Gelukkig ga ik ook vaak met m’n moeder wandelen en die staat er vrij hetzelfde in. Die kan ook zeker genieten van het gezang van de verschillende vogels en van een hert die voorbij schiet, maar kan ook gewoon praten en lekker wandelen en op die manier van de natuur genieten.

Waar ik me altijd over verwonder is de bloemenpracht die allemaal weer opkomt. Het begint met de sneeuwklokjes en dan komen de viooltjes en de narcissen op. Zó mooi! Als ik nu uit het raam kijk zie ik ook in onze tuin weer allemaal bloemen staan. En het fijne vooruitzicht is: het word alleen maar meer! Over een maand of 2 staat alles in bloei en is de natuur zó mooi! Ik kan daar zo naar uit kijken.

IMG_2120IMG_2119

Zelf ben ik echt door de jaren heen gaan houden van de natuur en van de seizoenen. Ik kan ook nooit kiezen als iemand vraagt van welk seizoen ik het meest houd, elk seizoen heeft z’n charmes en z’n pracht en praal. Ik hoop dat jij ook stil kan staan bij hoe bijzonder de natuur- en hoe mooi de lente nu is. Misschien vind je het gewoon fijn dat de zon lekker schijnt en je met een dunne jas aan naar buiten kan. Misschien houd je van het vogel orkest vanuit de bomen. Misschien houd je van de bomen die weer beginnen te bloeien en waar je onder langs loopt of fietst op weg naar school of werk. Hoe dan ook, ik hoop dat je mag genieten van deze fijne lente dagen.

Liefs,

Anne Dore

Genietmoment #5 Dieren

In de serie: ‘Genietmoment’, neem ik jullie mee in genietmomenten van mij waar ik veel positiviteit en motivatie uit haal. Zo hoop ik jou, als lezer wat meer mee te nemen in mijn gedachten over dankbaarheid en genieten. 

Als een klein meisje was ik al dol op dieren. Van een bulldog tot een hert en van een varken tot een parkiet: alle dieren hadden (en hebben) een plekje in mijn hart. Het liefst wou ik een hele dierentuin achter in de tuin, maar dat was toch iets te gek… wel hebben we kippen, een kat, vissen en hadden we altijd konijnen en hebben we parkieten gehad. Ik kreeg bijna mijn vader zo gek om een paard voor me te kopen maar m’n moeder was toch zo verstandig om daar een stokje voor te steken (serieus, anders was dat paard er echt gekomen haha!). Al als een klein meisje rende ik op de grootste honden af en (als het kon) sprong ik zo het liefst in de dierentuin bij de grootste roofdieren naar binnen. Ik was en bén vrij naïef in het denken over mijn veiligheid bij dieren. Ik ga er gewoon vanuit dat ze me niet zullen proberen te doden en op te eten. Mijn grootste droom was altijd om dierenarts te worden, het leek me geweldig om de hele dag in de weer te zijn met dieren, groot en klein. Helaas was ik niet zo’n scheikundig en biologie wonder, maar anders denk ik dat ik die kant op was gegaan. Als iets me dan ook ontzettend blij kan maken en me écht kan laten genieten dan zijn het wel dieren. De lekker zachte vacht van mijn kat Yoep, het gekwetter van de vogels wanneer ik fiets, het zien van een kudde herten die wegrennen in het bos en zelfs de haan die me ’s ochtends wakker maakt door zijn gekakel kan ik écht blij van worden.

IMG_0517IMG_0298

Wat ik zo bijzonder vind aan dieren, is dat ze zo puur zijn. Dieren, hebben geen oordeel en leven puur instinctmatig. Ergens vind ik dit ontzettend jammer want (ook al ontken ik het glas hard) ik zou erg graag een echte band willen opbouwen met m’n kat, en het lijkt me ook erg gezellig om met koeien de wei in te rennen, maar wat zij doen, is puur hun instinct volgen, een band opbouwen en relaties aangaan gevoelsmatig hoort daar niet bij. Toch maakt het ook dat ik dat juist zo mooi vind. Wij als mensen hebben onze aarde echt kapot gemaakt, wij hebben dieren daarvoor ingezet en doen dit nog steeds. Die dieren, hebben daar niet voor gekozen en ondergaan dit vaak met veel lijden en vaak als bestemming: ons bord en onze maag.

IMG_0842

IMG_0826

Een aantal jaren geleden maakte ik de keuze om vegetariër te worden, iets wat eigenlijk heel gemakkelijk ging en waar ik me zo ontzettend goed bij voel. Ik zou het me nu echt niet meer kunnen voorstellen dat ik vlees zou eten en vraag me nog steeds af waarom ik niet eerder vegetariër ben geworden: dit past bij mij, dit is echt wie ik ben! Wanneer ik nu koeien, kippen of varkentjes zie lopen word ik er zo ontzettend blij van, en ben ik ook zó gelukkig dat ze niet meer op m’n bord belanden. Mijn broers en vader maken vaak wel eens een grapje over mijn vegetariër zijn, en denken dat ik wel weer vlees ga eten. Maar ik weet echt zeker dat ik nooit meer een hap dier naar binnen zal krijgen en dat ook nooit meer wil doen. Laatst had ik het er met mijn systeemtherapeut over en die zei ook van: ‘Ik weet zeker, dat als ik jou zou bevelen om vlees te eten, dat je het dan niet zou doen.’ En het klopt ook. Ik denk dat ik nog eerder m’n eigen voet op zou eten dan dat ik weer een dier zou eten. Klinkt voor jou, als vleeseter, waarschijnlijk heel raar. Maar je kan je nu denk ik wel voorstellen hoeveel ik van dieren houd. Ik ben zo dankbaar dat ik de keuze heb gemaakt en heb kunnen maken om vegetariër te worden.

IMG_1142

Tijdens m’n ergste periode van mijn eetstoornis hebben dieren zoveel voor me betekend, het bood me enorm veel troost als Yoep bij me kwam liggen, als ik honden of paarden tegen kwam in het bos die ik kon aaien en ook wanneer ik een random kat tegenkwam op straat, dan was die niet veilig en moest die eerst grondig geknuffeld worden voordat we verder konden. Dieren hebben zoveel voor me betekend (en nog steeds doen ze dat), dat ik niet anders kan dan deze blog er aan te wijden. Zijn dieren voor jou ook belangrijk?

IMG_0815

Liefs,

Anne Dore

 

Genietmoment #4 Natuur

In de serie: ‘Genietmomenten’, neem ik jullie mee in de dingen waar ik ontzettend van kan genieten of waar ik van heb genoten. Uit deze dingen haal ik mijn kracht en motivatie op de weg naar herstel.

IMG_0494

de Natuur

Datgene waar ik het liefst elke dag ben: wandelingen door bossen, fietsen door de duinen bij de zee. Lange wandeltochten door de prachtige heuvels in Zuid-Limburg, nieuwe natuur verkennen in Frankrijk, of gewoon in de lente en zomer in de tuin met alle bloemen die opkomen.

Sinds mijn 15e ongeveer, ben ik pas gaan inzien hoe prachtig de natuur is. En ook in mijn heftigste eetstoornisperiode heb ik er veel kracht uitgeput. De natuur is zó puur en echt, het gaat gewoon z’n gang en verloopt volledig via natuurlijke processen. Ik verwonder me vaak over hoe er zulke prachtige bloemen uit een klein zaadje kunnen ontstaan, of hoe die grote bomen elk jaar weer hun bladeren krijgen in de lente, bloeien in de zomer, verkleuren in de herfst en verliezen in de winter.

IMG_1405

IMG_0492

Ik ga vaak even een stuk wandelen, met m’n neus in de frisse lucht. Om bijvoorbeeld er gewoon uit te zijn, maar ook om na te denken. Met m’n blik op de natuur gericht wroet ik dan mijn hoofd door. Naar antwoorden op mijn vragen, naar antwoorden op mijn gepieker. Antwoorden, die ik vaak zelf ook niet heb. Maar dat is niet erg, want als ik loop en nadenk in de natuur, voel ik me vrij en tegelijkertijd thuis.

Als jong meisje moest ik altijd met m’n vader, moeder en grote broers mee wandelen. Of het nou in het bos was vlakbij ons huis, of in de bergen in Frankrijk of de heuvels van Zuid-Limburg, wandelen zouden we! Ik vond het verschrikkelijk. Ze wouden áltijd wandelen. Met een lach op m’n gezicht zit ik dit nu te typen, als ik mijn jongere ik toen had verteld dat ik nu júist heel graag wandel en zelfs vaak alleen op pad ga, dan zou ze dat nooit geloven. Maar het is waar, door mijn opvoeding is het er met de paplepel ingegoten. En daar ben ik ontzettend blij mee, en nu weet ik ook dat ik mijn kinderen ook lekker meeneem de natuur in. Laarzen aan, sjaal om en lekker banjeren door de bladeren en verstoppertje doen tussen de bomen.

De natuur geeft me ontzettend veel en daarom probeer ik ook wat terug te doen. We vervuilen zo ontzettend veel met elkaar en het milieu verslechterd. Dit is ontzettend zonde en ik word me er telkens meer bewust van hoe graag ik (ook al is het maar een klein beetje) wil meehelpen aan het terugdringen hiervan. Daarom probeer ik daarin bewustere keuzes te maken. Dat voelt fijn en zo kan ik ook de natuur toch een beetje liefde terug geven.

IMG_1000

Houd jij ook zo van de natuur?

Liefs,

Anne Dore

Kerst en eten

Kerst, het jaarlijkse feest van 2 dagen waar vele mensen enorm blij van worden. Op bezoek bij familie. Gezellig samen zijn. Lekker uitgebreid eten. Kerstmuziek luisteren en lichtjes ophangen. Maar ook voor vele mensen zijn de kerstdagen spannende dagen waar ze het liefst zo snel mogelijk vanaf willen zijn.

Kerst 2017 is voor mij anders dan de vorige jaren. De vorige jaren zat ik in klinieken, in het ziekenhuis of thuis maar met zo’n grote eetstoornis dat ik het liefst niets wilde eten. En als ik at was het beperkt. Dit jaar is dat anders en daar wil ik jullie in meenemen.

Het lekkere eten en het samenzijn met Kerst begint eigenlijk al de dag voor Eerste Kerstdag, zo ook bij mij thuis. Ik ben deze gehele kerstvakantie thuis bij mijn ouders en zusje. Ik heb mezelf dit jaar voorgenomen om mee te eten met het bijzondere eten, wel met de gedachte dat ik ook aan mezelf moet denken. Ik zeg vaak, dankzij Patrick, ik zie wel waar het schip strand, maar nu zou ik ook kunnen zeggen: ‘Ik zie wel waar mijn eten beland.’ En nee, niet op de manier van het komt er van voren uit, want dat kan ik niet, maar meer op de manier van: als het me niet lukt laat ik het op mijn bord liggen en ik bespreek mijn angsten. Als het me wel lukt dan eet ik het op en dan beland het alsnog in de wc, maar dan via de achterkant. De gezonde manier. Ik ga voor die instelling.

Kerstavond

Zaterdagavond was het Kerstavond. Ik heb thuis nooit Kerst gevierd met cadeautjes, eigenlijk alleen Sinterklaas, maar dit jaar vieren we het wel.

Mijn vader houdt van uitgebreid koken en ik ook. Het uitgebreide koken komt vooral naar voren in het weekend, want dan hebben we genoeg tijd. Pappa heeft voor kerstavond een rollade en stoofpeertjes gekocht. Hij heeft dit klaargemaakt samen met aardappelpuree en wat broccoli. Bij mamma eten we stoofpeertjes als vervanging van groentes 1x in de zoveel tijd, maar pappa doet daar niet aan mee. Dat maakt het voor mij lastig, want ik moest dus naast de peertjes ook nog broccoli eten. Mijn moeite zit hem niet zozeer in de voedingswaardes, maar op dit punt vooral in het aanpassen van gewoontes en één product meer eten dan anders. Ik ben dan erg bang dat ik vol kom te zitten en dat de eetstoornis dan op komt spelen.

Máár! Ik ben het wel aangegaan en ik heb het gedaan. Het was erg lekker. Ik heb zelf mijn porties bepaald en daardoor zat ik niet propvol, maar gewoon goed vol. De eerste ronde was geslaagd, 1-0 voor mij.

Na het avondeten kwam ronde 2, Kerstavond vieren met Patrick en zijn ouders en broertje. We hebben gedobbeld en cadeautjes uitgepakt, erg leuk. Patrick’s moeder had allemaal kleine hapjes op tafel gezet. Dit bestond vooral uit chocolade en koekjes. Dit is erg spannend, want ik at dit eigenlijk nooit op dit soort momenten. Er zat naast dat nog iets bij: bijna elk koekje of chocolaatje bevatte noten, ik kan wel wat anders pakken uit de lade van hun, maar dat vind ik onbeleefd aangezien ze gewoon wat op tafel hadden gezet. Ik had mezelf wel opgelegd om wat te eten, want ja ik moest wel tussendoortje hebben. Dus ik heb een discokoekje gepakt. Yes 2-0!

Eerste Kerstdag

Maandag ben ik naar mijn oma gegaan met mijn vader en zusje. Mijn oma is namelijk jarig op Eerste Kerstdag, dus dan kunnen we mooi Kerst en haar verjaardag vieren met onze familie. Omdat het om een verjaardag ging heeft tante gebakjes besteld. Toen ik dat hoorde kwam er eerst één gedachte in mijn hoofd: ‘Oké, let’s do this.’ Dit werd gevolgd door de gedachte: ‘Oh, wacht, tante heeft vast niet om mijn allergieën gedacht.’ Ik werd dus al zenuwachtig omdat ik niet wist of er een gebakje voor mij was. Toen stond ik voor de doos met gebakjes, er waren een heleboel met nootjes, maar er waren ook een paar zonder. Ik wist welke ik sowieso wel had kunnen nemen, maar doordat ik al gespannen was ging de eetstoornis ook harder schreeuwen, want ja ik was al wat kwetsbaarder. Bah, mijn lichaam en hoofd werden enorm onrustig. Ik kreeg weer enorme strijd en daarom heb ik geen gebakje genomen. 2-1 voor de eetstoornis. Nu ik er weer aan terug denk had ik het juist wel moeten nemen! Dan had ik de eetstoornis een harde schop onder haar kont gegeven.

Maar goed, ik heb wel wat hapjes genomen, onder andere een gevuld eitje, wat worst en nog wat dingetjes. En ik had voor de zekerheid toch nog een koekje ’s ochtends meegenomen van thuis dus die heb ik ook gegeten. Wel fijn om voorbereid te zijn.

’s Avonds gingen mijn vader, zusje en ik ook nog uit eten bij een Griek. Ook spannend. Een Grieks restaurant staat, bij mij, bekend om de grote hoeveelheid vlees. Nou, dan begrijp je vast wel dat ik daar niet geheel ontspannen naar binnen loop. Ik heb het wel gedaan! Ik wilde niet mijn standaard vis eten, ik wilde iets eten wat ik nog niet kende. Dus ik heb een groot bord vlees gekregen met wat zijgerechten. Ik heb zelf bepaald wat ik wilde en kon eten. Dat ging goed. Weer een punt voor mij. 3-1.

Tweede Kerstdag

Dinsdag gingen mijn zusje en ik naar onze moeder. We hebben een gezellig dagje gehad. ’s Avonds hebben we pizza gemaakt, want dit hadden we afgesproken. Ik heb een pizza gemaakt zonder kaas, maar wel met zalm, kipfilet, ansjovis, garnalen en nog wat groentes. Erg lekker! En als toetje had ik een Hertog ijsje met de smaak passievrucht. Ik heb de helft maar opgegeten, want ik vond het gewoon te zoet. Dat is wel jammer, maar ik heb het toch gedaan.

Totale eindstand: 4-1 voor mij.

Deze Kerst overleefd. Met Oud en Nieuw verder proberen.

Ik wens jullie hierbij nog fijne dagen en geniet van de vrije tijd en de gezelligheid.

Veel liefs, Rianne

Genietmoment #3 Sneeuw

In de nieuwe serie: genietmoment, neem ik jullie mee in een moeilijke periode van mij waarin ik door kleine en grote genietmomenten motivatie haal en me positief probeer te voelen. Ik probeer uit deze moeilijke periode te komen door motivatie op te bouwen en meer rust te krijgen in m’n geest. Vandaag neem ik jullie mee in mijn derde genietmoment in deze serie: sneeuw.

IMG_1394

Maandag

Hoe simpel kan het zijn? Het geweldige gevoel dat je krijgt wanneer je een geheel nieuwe wereld ziet. De kleuren zijn opeens verdwenen en alles is bedekt door een dikke laag witte sneeuw. Het witte wonderland dat me begroet vanuit mijn slaapkamerraam wanneer ik de gordijnen open trek laat me altijd nog m’n hart doen opspringen. Het is maandagochtend en ik hoef niet naar school vandaag. Gelukkig maar, want ze hebben code rood aangegeven doordat er zoveel sneeuw valt en nog gaat vallen. Ik kon er alleen maar heel enthousiast van worden. Eindelijk weer sneeuw! Het voelt als een zeldzaamheid, aangezien we de afgelopen jaren niet veel sneeuw hebben gehad.

M’n moeder en ik trokken direct na het ontbijt onze wandelschoenen aan en vertrokken de sneeuw in. De koude lucht die me toe blies tijdens de wandeling maakte me koud en direct werd ik weer geconfronteerd met mijn lichaam die nog ondergewicht heeft. Het kost veel moeite om het warm te krijgen en in deze tijd van het jaar heb ik het continu koud. Motivatiepuntje om ook weer aan te komen. Toch deed het me niet minder genieten van de sneeuw. De mooie witte paden, en we zagen zelfs tijdens de wandeling nog een groep herten rennen. Echt magisch!

IMG_1384winter

Dinsdag

Dinsdag ging ik op weg naar school en ik was super voorzichtig in verband met de sneeuw en het ijs. Toen ik in de trein richting Zwolle zat had ik echt weer even een genietmoment: we raasden voorbij het prachtige witte landschap en ik was weer even zo dankbaar voor alles wat ik heb, mag doen en ook dat ik me weer een stuk beter in m’n vel voel. s’ Avonds maakten we nog een ommetje en de lucht was heel helder, daardoor konden we de sterren goed zien. Zo intens mooi: een heldere lucht en een pad vol sneeuw waardoor het nog een beetje licht leek. Ik kon de kans ook niet laten glippen om even een sneeuwbal tegen m’n vader aan te gooien. Helaas: ik kreeg er zo’n 10x meer sneeuw voor terug, maar ach, dat was het wel waard.

Bijzonder vind ik het, hoe de kleine dingen me zo ontzettend dankbaar en blij kunnen maken. Ik ben het intens gaan waarderen hoe kleine dingen zo mooi kunnen zijn: een sneeuwballengevecht met m’n ouders op een koude winteravond waarin we bijna verzuipen in ons lachen, herten die vlakbij langs rennen tijdens een wandeling, een roofvogel die met zijn prachtige vleugels neerstrijkt op een boom, de koude winterse wandelingen met de pracht van alle sneeuw en natuurlijk de warme kachel die aanstaat wanneer je binnenkomt uit de kou. Kleine momenten met grote waarde, de kleine momenten zijn mijn grootste genietmomenten.

IMG_1405

Liefs,

Anne Dore

Genietmoment #2 dagje Amsterdam

In de nieuwe serie: genietmoment, neem ik jullie mee in een moeilijke periode van mij waarin ik door kleine en grote genietmomenten motivatie haal en me positief probeer te voelen. Ik probeer uit deze moeilijke periode te komen door motivatie op te bouwen en meer rust te krijgen in m’n geest. Vandaag neem ik jullie mee in mijn tweede genietmoment in deze serie: een dagje naar Amsterdam met een van m’n beste vriendinnen op vrijdag 17 november 2017.

De hele week keek ik al naar vandaag uit, lekker een dag weg en genieten samen met een van m’n beste vriendinnen. Even de boel de boel laten en gewoon gezellig winkelen en bijpraten. Al vroeg zat ik in de bus en trein op weg naar Amsterdam. Tot mijn grote verbazing zag ik opeens in de trein van Almere naar Amsterdam Kirsten de wagon in lopen waar ik al in zat. Toeval bestaat niet!

Eenmaal aangekomen in Amsterdam besloten we eerst ergens wat te gaan drinken en een taartje te eten. Zo hadden we een mooi moment om over alles bij te praten van wat er in ons leven speelt. We liepen naar de Bakkerswinkel waar het ontzettend druk was, we zochten een gezellig plaatsje bovenin en bestelden beide een koffie en huisgemaakte cheesecake met frambozen. Na de taart had ik best even moeite, het was alweer een tijdje geleden geweest en mijn eetstoornis had de afgelopen tijd enorm zitten trekken. Maar al vrij snel verdween dit gevoel en kon ik m’n gezonde stem erboven plaatsen: 1-0 voor mij! De zon scheen terwijl we door het mooie Amsterdam liepen en het was gezellig druk. Het heeft toch ook wel weer wat, de toeristen die speciaal voor ons mooie Amsterdam hierheen komen en vol bewondering naar de herenhuizen en grachtjes kijken.

amsterdam

Kirsten en ik gaan vaak winkelen als we met elkaar zijn en bij andere vriendinnen stonden we ook wel bekend als ‘shopvriendinnen’, van die titel maakten we vandaag weer graag gebruik. Aan het eind van de middag besloten we de tram te pakken naar een outlet store van Omoda, waar we wel een uur schoenen hebben gepast. Met resultaat: beide kwamen we met een nieuw paar schoenen naar buiten. What else is new: wij kopen bijna áltijd een nieuw paar schoenen samen. Doordat het al vroeg donker word mochten we Amsterdam ook nog in kerstsferen meemaken, de lichtjes gingen allemaal aan en dat geeft een geweldig sfeertje. We pakten de tram richting het Rembrandtplein en besloten daar een hapje te eten bij saladebar Sla, een heel leuk tentje waar je zelf salades kan laten samenstellen of kan genieten van een heerlijk biologisch soepje met allemaal natuurlijke en verse ingrediënten. We kozen beide voor een eigen salade samenstellen en in die van mij zat o.a. huisgemaakte falafel en kerriehummus die echt héérlijk waren!

IMG_1234

sla.jpg

Een dag in Amsterdam met Kirsten vliegt altijd voorbij en zo rond 8uur vertrokken we weer richting huis. Het geeft me altijd zo’n goed gevoel om een dag lekker in Amsterdam rond te struinen, het voelt even als een hele andere wereld waar iedereen aan het genieten is van de bijzondere huizen, grachten en de gezellige sfeer in café’s en restaurants. Ik ga vrij vaak een dagje even weg naar Amsterdam, maar het verveelt nooit. Ik hoop dat ik hier nog vele genietmomentjes mag meemaken!

Liefs,

Anne Dore