Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

Advertenties

Yoga

The Goal of Yoga: the yoga pose is not the goal. Becoming flexible or standing on your hands is not the goal. 

The Goal is to create space where you were once stuck. To unveil layers of protection you’ve built around your heart. To appreciate your body and become aware of the mind and the noise it creates. To make peace with who you are. The goal is to love,… well, you. 

Shift your focus and your heart will grow. – Rachel Brathen (bron)

IMG_2083 (2)

Yoga… ik heb het gevoel dat je er tegenwoordig niet meer omheen kan. Je word dood gegooid met foto’s van yogi’s die weer hun nieuwe ‘poses’ showen op instagram, en ook in de winkels zie je: yoga-thee, speciale yoga leggings en natuurlijk de verscheidenheid aan yoga-matten en yoga-gear is ook niet te missen. De ene vind het zweverig, de andere die zweert erbij: maar yoga is hip en happening. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel verschillende yoga matten heb en dat ik ook heel wat yogi’s volg op instagram, maar toch ben ik me heel bewust van de essentie van yoga.

Deze blog wil ik niet wijden aan het ontstaan of de essentie van yoga, in deze blog wil ik delen hoe yoga mij helpt in herstel van mijn eetstoornis en hoe ik ermee ben begonnen. Wil je meer informatie weten over het ontstaan van yoga of überhaupt meer weten over het onderwerp zelf? Dan kan je een kijkje nemen op de blog van: happywithyoga, hier gaan ze er verder op in.

Hoe ik ben begonnen met yoga

Ik startte met yoga nadat ik een documentaire had gezien over het ontstaan, ik raakte geïnteresseerd in de geschiedenis ervan en vond inspiratie in de verschillende soorten, maar vooral ook het idee achter yoga: je ziel, geest en lichaam in verbinding met elkaar. Inmiddels doe ik zo’n 4 jaar aan yoga, met aan het begin tussenstops waarin ik weer eens een maand niks deed, waarna ik het weer op pakte. Nu, doe ik het eigenlijk elke dag. Soms flows van drie kwartier, andere keren maar even 10 minuten om stil te staan bij m’n lichaam en m’n gevoel.

Yoga en een eetstoornis

Door mijn eetstoornis heb ik lang mijn gevoel uitgezet. Ik voelde m’n lichaam niet meer aan en wóu dat ook niet. Wanneer ik pijn had, ging ik door. Wanneer ik moe was, ging ik door. Wanneer ik afviel en niks at, ging ik door. Alles op automatisme, gevoel op 0. Nog steeds is dat een grote valkuil maar ik leer telkens meer. Yoga heeft letterlijk een scherp punt bij me hier aangekaart. Doordat ik elke dag yoga doe, sta ik elke dag even stil bij wat m’n lichaam doet. Een moment van de ruimte nemen voor mezelf en de rust vinden in m’n lichaam, waardoor de energie naar alle vezels van m’n lichaam kan vloeien. Door yoga ben ik weer gaan voelen hoe m’n lichaam echt is: nog mager, broos, pijnlijk en vooral: kwetsbaar. Ik leer telkens meer voorzichtig om te gaan en met elke pose probeer ik lief te zijn voor m’n lichaam in plaats van het te blijven pushen. Ook merk ik elke dag verschil in hoe mijn lichaam is: de ene dag sterk en fijn, de andere dag zwaar en energieloos: het is beide oké, het mag er beide zijn.

IMG_2077 (2)

Yoga en mijn gevoel

Door yoga ben ik dus echt een stuk terug gekomen bij m’n gevoel, en door yoga kan ik ook m’n gevoel aanwakkeren. Maar ook helpt het me in stressvolle situaties een moment van rust en kalmte in te plannen. Doordat ik m’n lichaam nu beter aanvoel, merk ik ook wanneer ik moe ben, wanneer ik geen energie meer heb en zelfs wanneer de paniek opkomt: dit zijn allemaal dingen, die ik bijvoorbeeld een jaar geleden echt niet kón voelen. Yoga (en meditatie) zorgt ervoor dat ik langzaam meer grip krijg op mijn gevoel en dat ik kan aarden in mijn lichaam.

Geen intensieve sport, wel yoga

Mijn compensatie van m’n eetstoornis bestaat voor het grootste deel uit bewegen. Nu ik niet meer naar de sportschool ga, heb ik m’n grootste achterdeur ingeklapt: wat natuurlijk erg goed is. Gelukkig kan ik nog wel heerlijk wandelen in het bos, fietsen én aan yoga doen. De tijd die ik nu niet meer in de sportschool besteed, besteed ik nu door ruimte te creëren voor het luisteren naar mijn lichaam. Yoga helpt me daarbij. Momenten van de yoga mat pakken, rust nemen en flows doen.

Zweverig?

Dat yoga zweverig is, heb ik eigenlijk niet zo gemerkt. Het is denk ik maar hoe je er tegen aan kijkt en hoe je er mee bezig bent. Ik doe flows van o.a. YOGATX, Cat Meffan en Yoga with Adriene en Yoga with Candace, nou daar is niet zoveel zweverigs aan. Als je meer aandacht aan je lichaam en geest wil geven en meer ontspanning wil voelen in je lichaam, dan zou ik yoga je zeker aanraden. Wees niet bang om te beginnen: er zijn zóveel mensen die aan yoga doen en het ook niet zo goed kunnen (waaronder ik, ik ben echt géén expert!). Het gaat veel meer om je eigen grenzen aangeven, kijken hoe jij die dag in je geest en lichaam zit en hoe je een moment rust wil pakken voor jezelf en aandacht geeft aan je lichaam.

Misschien was deze blog wel helemaal niks voor jou en denk je: ‘Nou, yoga ga ik écht niet doen!’ en dat is ook helemaal prima. Ik wou dit graag delen omdat het mij enorm helpt om stil te staan bij m’n gevoel. Van m’n hoofd naar m’n hart. Namaste.

Liefs,

Anne Dore

yoga

 

 

Life Update: vol in herstel

In deze life update neem ik jullie weer mee in hoe het nu met mij gaat, waar ik mee bezig ben met therapie en hoe het gaat in herstel van mijn eetstoornis anorexia.

Als iemand mij nu vraagt hoe het met me gaat, is mijn standaard antwoord: ‘Het gaat goed.’ Want eigenlijk: gaat het ook vrij goed. Ik heb nog steeds af en toe mindere dagen, maar over het algemeen voel ik me goed. Ik zit fijn in mijn ritme met school, de peuters, therapie en de blog en haal plezier uit kleine dingen zoals: dieren, de natuur, mooie muziek maar ook uit leuke activiteiten doen met familie en vriendinnen. Qua geest voel ik me dan ook vrij stabiel. Dus naar omstandigheden (want de eetstoornis is er nog steeds), voel ik me écht goed!

IMG_1985

Waar ik op dit moment vooral mee bezig ben bij therapie is  met de achterliggende functies. Ik merk dat ik telkens verder kom in de achterliggende functies van mijn eetstoornis blootstellen en er mee om leren gaan. Samen met mijn therapeut kom ik telkens een stukje verder, ook al gaat het langzaam. We zijn er mee bezig. Ook ben ik nog steeds aan het aankomen, na weken telkens wat aankomen, wat afvallen, wat aankomen, wat afvallen zit er nu eindelijk een goed stijgende lijn in. Door elke week op te hogen en niet meer intensief te sporten in de sportschool, gaat mijn gewicht omhoog. Het is natuurlijk moeilijk, maar tegelijkertijd ook fijn en goed om te merken dat m’n lichaam weer gezonder word en ik mijn ondergewicht aanpak. Het harde werken word beloond. Omdat mijn eetstoornis natuurlijk nog steeds trekt probeer ik veel momenten voor mezelf in te bouwen: een lange wandeling maken in de natuur en elke dag yoga staan hoog op mijn lijstje voor rust in mezelf vinden. Ontzettend fijn om dat te kunnen en mogen doen.

IMG_1976

Wat ik nu telkens merk in herstel is dat ik bij alles wat ik eet twee keuzes heb: de gezonde keuze en de eetstoornis keuze. Waarin ik eerst vooral nog voor de veilige keuze koos (voor de eetstoornis) maak ik nu eigenlijk altijd de gezonde keuze. Fijn om te merken dat ik dat nu kán en dat ik die kracht heb om voor mijn gezonde kant te kiezen. Om zo hard tegen de eetstoornis in te gaan.

Dan als laatste iets waar ik voor nu nog niet zo heel veel over kwijt wil, maar wat wel speelt. Mijn therapeut gaf ongeveer een maand geleden aan dat ze Be-Leef een goeie kans voor mij zou vinden op het moment. Dit is een klinische opname van een maand in Portugal waarin je hele intensieve therapie krijgt en even uit je omgeving word gehaald. Heftig, spannend en verrassend om te horen. Maar ik wil de kans wel (mocht ik de kans krijgen, ik heb het nog maar net gehoord en moet nog een ‘go’krijgen) aangaan, om zo mijn herstel te versnellen, verbeteren en om nog beter met mezelf bezig te gaan. Het zou een enorme mooie kans zijn om dit te mogen doen. Meer over Be-Leef kan je hier vinden:

beleefbron: beleef

Zo zie je maar: herstel gaat met vallen en opstaan. Maar wanneer je in een goed ritme zit en jezelf aardig onder controle hebt (op een positieve manier) kan je ook in een stabiele tijd komen in herstel. And, keep in mind: terugvallen zijn onvermijdelijk, maar elke keer zal je er sterker uit komen!

Liefs,

Anne Dore

 

 

Gratitude – dankbaarheid

IMG_1533 (2)

‘Let us be grateful to people who make us happy. They are the charming gardeners who make our souls blossom.’ 

Marcel Proust

Sinds mijn ziekte ben ik heel anders in het leven gaan staan. Natuurlijk heeft mijn anorexia me veel negativiteit gebracht, maar hetgeen waar ik wél blij mee ben wat mijn ziekte me heeft gebracht is: stilstaan. Letterlijk stilstaan. Ik kon door mijn zwakke lichaam en zieke geest niks meer en werd letterlijk stilgezet, mijn perfectionisme en drang om altijd maar door te gaan werden even keihard geconfronteerd met dat ik niet meer door kón.

In deze periode ben ik alles in mijn leven veel intenser gaan ervaren. In de laatste jaren ging er veel aan me voorbij omdat ik alleen maar bezig was met leren, presteren en overleven. In de tijd dat ik moest stilstaan begon ik pas écht te ervaren wat er allemaal was. Ik wandelde veel met mijn moeder in de natuur, mediteerde veel, las en begon de kleine dingen enorm te waarderen. Mijn lieve vader die thuis kwam van z’n werk en me een knuffel gaf. Mijn kat die begon te spinnen wanneer ik met mijn vingers door zijn vacht gleed. Mijn geweldige moeder waar ik veel meer in gesprek mee kwam en de enorm hechte band die we hebben gekregen. Mijn lieve vriendinnen, die me steunden en weer andere lieve vriendinnen die zoveel geduld hadden met mijn eetstoornis en op me hebben gewacht tot ik weer kon. Maar vooral merk ik dat ik steeds meer kan genieten van de kleine momenten, en dat dit is gebleven.

Mijn dankbaarheid was jaren eigenlijk niet aanwezig, omdat ik er geen tijd en ruimte voor had. Ik zag niet meer, hoe bijzonder die kleine dingen waren. Die kleine dingen die het leven zó mooi maken. Is je vanochtend die merel opgevallen die aan het fluiten was terwijl je op de fiets naar je werk ging? Of heb je genoten van je ontbijt samen met je familie aan tafel? Heb je een gevoel van dankbaarheid gehad toen je binnen stapte na je werk of school en in een warm huis kwam waar al een geur van het avondeten opkwam en waar je de lach van je broertje/zusje of geliefde hoorde vloeien vanuit de woonkamer? Dit zijn allemaal dingen die we zo vanzelfsprekend vinden. We vinden het zo vanzelfsprekend, hoewel het eigenlijk… hartstikke bijzonder is. Er zijn zoveel mensen die geen eten hebben, geen warm huis, geen familie hebben en geen liefde ervaren. Ik denk er vaak aan, en ga dan na hoe goed ik het heb. Hoe goed wij het hebben. Ik ben enorm dankbaar, en voel dit de laatste tijd heel vaak even heel heftig opkomen in heel m’n lichaam. M’n therapeute vroeg het me te omschrijven en ik kan niks anders zeggen dat ik even helemaal warm word van binnen. Het duurt maar een paar seconde vaak, maar in die paar seconde voel ik me zo ontzettend goed en dankbaar.

‘Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend, dat we vergeten om er dankbaar voor te zijn.’  Cynthia Ozick

IMG_1537 (2)

Als we allemaal wat vaker stilstaan bij hoe mooi het buiten is, hoe goed wij het hebben, hoeveel mooie dingen wij mogen doen en hoeveel liefde wij ontvangen en kunnen geven aan onze omgeving, dan denk ik dat we allemaal gaan inzien dat het leven iets is om dankbaar voor te zijn.

Lief leven, elke dag word ik me weer een beetje meer bewust van je. Lief leven, elke dag leer je me een moment te waarderen van wat ik heb of wat ik doe. Deze momenten schrijf ik nu op en neem ik mee in mijn leven in mijn dankbaarheid pot. Om even stil te staan bij het alles wat me is gegeven. Dankbaar ben ik daarvoor.

Liefs,

Anne Dore

 

Genietmoment #3 Sneeuw

In de nieuwe serie: genietmoment, neem ik jullie mee in een moeilijke periode van mij waarin ik door kleine en grote genietmomenten motivatie haal en me positief probeer te voelen. Ik probeer uit deze moeilijke periode te komen door motivatie op te bouwen en meer rust te krijgen in m’n geest. Vandaag neem ik jullie mee in mijn derde genietmoment in deze serie: sneeuw.

IMG_1394

Maandag

Hoe simpel kan het zijn? Het geweldige gevoel dat je krijgt wanneer je een geheel nieuwe wereld ziet. De kleuren zijn opeens verdwenen en alles is bedekt door een dikke laag witte sneeuw. Het witte wonderland dat me begroet vanuit mijn slaapkamerraam wanneer ik de gordijnen open trek laat me altijd nog m’n hart doen opspringen. Het is maandagochtend en ik hoef niet naar school vandaag. Gelukkig maar, want ze hebben code rood aangegeven doordat er zoveel sneeuw valt en nog gaat vallen. Ik kon er alleen maar heel enthousiast van worden. Eindelijk weer sneeuw! Het voelt als een zeldzaamheid, aangezien we de afgelopen jaren niet veel sneeuw hebben gehad.

M’n moeder en ik trokken direct na het ontbijt onze wandelschoenen aan en vertrokken de sneeuw in. De koude lucht die me toe blies tijdens de wandeling maakte me koud en direct werd ik weer geconfronteerd met mijn lichaam die nog ondergewicht heeft. Het kost veel moeite om het warm te krijgen en in deze tijd van het jaar heb ik het continu koud. Motivatiepuntje om ook weer aan te komen. Toch deed het me niet minder genieten van de sneeuw. De mooie witte paden, en we zagen zelfs tijdens de wandeling nog een groep herten rennen. Echt magisch!

IMG_1384winter

Dinsdag

Dinsdag ging ik op weg naar school en ik was super voorzichtig in verband met de sneeuw en het ijs. Toen ik in de trein richting Zwolle zat had ik echt weer even een genietmoment: we raasden voorbij het prachtige witte landschap en ik was weer even zo dankbaar voor alles wat ik heb, mag doen en ook dat ik me weer een stuk beter in m’n vel voel. s’ Avonds maakten we nog een ommetje en de lucht was heel helder, daardoor konden we de sterren goed zien. Zo intens mooi: een heldere lucht en een pad vol sneeuw waardoor het nog een beetje licht leek. Ik kon de kans ook niet laten glippen om even een sneeuwbal tegen m’n vader aan te gooien. Helaas: ik kreeg er zo’n 10x meer sneeuw voor terug, maar ach, dat was het wel waard.

Bijzonder vind ik het, hoe de kleine dingen me zo ontzettend dankbaar en blij kunnen maken. Ik ben het intens gaan waarderen hoe kleine dingen zo mooi kunnen zijn: een sneeuwballengevecht met m’n ouders op een koude winteravond waarin we bijna verzuipen in ons lachen, herten die vlakbij langs rennen tijdens een wandeling, een roofvogel die met zijn prachtige vleugels neerstrijkt op een boom, de koude winterse wandelingen met de pracht van alle sneeuw en natuurlijk de warme kachel die aanstaat wanneer je binnenkomt uit de kou. Kleine momenten met grote waarde, de kleine momenten zijn mijn grootste genietmomenten.

IMG_1405

Liefs,

Anne Dore

Week in mijn leven #7

Deze week mag ik jullie weer een week meenemen in mijn leven! Deze week is een gewone schoolweek, maar daarom juist ook wel leuk om te zien wat ik nou precies allemaal doe in het normale dagelijkse leven. Ik zal je alvast vertellen: het meeste ben ik bezig voor school of op school, toch heb ik ook deze week weer mooie dankbare momenten gehad waarop ik me goed voelde. Deze week begin ik op zaterdag. Enjoy!

pf

Zaterdag

Met goeie moed opende ik mijn gordijnen en ik zag dat er rijp aan de bomen zat. Het had gevroren, niks vermoedend en er verder niet over nadenkend stapte ik op mijn fiets richting de sportschool. Zo’n 400 meter ging het prima met fietsen en ik had nergens last van. Ik neuriede lekker mee met de muziek en zou net de bocht omgaan en BAM. Ik lag. Op de grond. Zo’n 5 meter van mijn fiets af. Ik voelde direct pijn aan m’n been en was vooral erg geschrokken. Op dat moment realiseerde ik me pas dat het hartstikke glad was, en toen ik opstond en m’n fiets overeind hees merkte ik dat de grond echt mega glad was onder me. Eigen schuld, dikke bult. Letterlijk dan ook, want m’n been zit lekker onder de blauwe plekken. De sportschool stelde ik maar even uit. Wel ben ik ’s middags nog even gaan wandelen met m’n moeder in het bos. Ik voelde m’n been wel, maar had gelukkig niks gebroken of gekneust en kon daardoor gewoon bewegen.

IMG_1212

Zondag

’s Ochtends werd ik wakker en ik had wel pijn in m’n been, maar het was gelukkig niet zo erg als waar ik bang voor was. Ik besloot dus gewoon te gaan sporten en dat was een heerlijk begin van de zondag. ’s Middags ging ik met vriendinnen lunchen bij een restaurant in ons stadje en daar at ik een super lekkere salade met pompoen, geitenkaas en brood. Verder heb ik de zondag besteed aan lessen voorbereiden voor school: veel lezen en samenvatten.

IMG_1299

Maandag

Een nieuwe schoolweek begint en mijn eerste hoorcollege is pas om 2 uur ’s middags! Bof ik even. Dat betekent: uitslapen en rustig aandoen. Jammer dat ik toch altijd nog vrij vroeg wakker word. Ik maak nog een kort wandelingetje ’s ochtends en vertrek dan richting Zwolle. Ik heb in Zwolle een fiets staan en dat vind ik zo ontzettend fijn, niet alleen kan ik makkelijk van het station naar school en terug, maar ook voor therapie kan ik makkelijk heen en weer fietsen op deze manier: ideaal! En stiekem vind ik het ook ontzettend leuk omdat ik zo lekker mensen kan kijken die naar hun werk/school gaan. Aan het eind van de middag is het ook altijd super gezellig nu het al gaat schemeren en alle lichtjes aangaan in de stad. Heel cosy! In de fietsenstalling op school kwam ik deze quote tegen, een dubbel gevoel, iets om over na te denken?

24312463_1341277349334441_7850148125014518199_n.jpg

Dinsdag

Wij deden dit jaar niks aan Sinterklaas met ons gezin maar maandagavond maakte ik met m’n moeder nog even een wandelingetje bij ons huis. Voor de grap zei ik toen: ‘En, mag ik nog m’n schoen zetten?’ en toen zei ze: ‘Ja.’ We hadden het er de week daarvoor al voor de grap over gehad en ik was dus nogal verrast dat ze het meende. Dinsdagochtend zaten er dus 2 pakjes in m’n schoen gepropt, en daar zaten deze twee lekkere geurtjes in! Dankuwel Sinterklaasje!

IMG_1305

’s Middags ging ik richting school en had ik therapie. Mijn therapeut is weer terug na haar revalidatie en ik vind het zo fijn om weer bij haar terecht te kunnen. Ik had ook een hele fijne vervanger, maar je eigen therapeut voelt toch erg vertrouwd. We gaan ook weer nieuwe doelen opstellen voor de komende tijd om gerichter bezig te gaan met herstel en dat maakt me heel blij. Ik zag Rianne ook nog even bij Human Concern en vond het zo fijn om haar weer even te zien en haar te kunnen knuffelen, pas toen besefte ik me hoe erg ik m’n vriendinnen uit de kliniek mis en hoe intens blij ik ben dat ik nog contact met ze heb. Terug in de trein overviel een dankbaarheid gevoel me. Ik voelde me zo ontzettend dankbaar voor alle geweldige lieve mensen die ik om me heen heb, en voor alle dingen die ik nu doe. Ik werd er even helemaal door opgezogen en kon zo van het moment genieten. Ik hoop dat jij dit af en toe ook ervaart.

Woensdag

Woensdagochtend vertrok ik eerst richting de sportschool, ik was vrij vandaag en nam die gelegenheid even mooi aan om te sporten. Na een fijne training fietste ik terug naar huis waar ik bezig ging voor de blog, voor school, had ik een belangrijk telefoongesprek (waarover later meer) en heb ik boodschappen gedaan en gekookt. Een hele productieve dag waarop ik me weer erg goed voelde. Ook bestond deze dag uit veel knuffelen met mijn lieve kat Yoep.

24293967_1341277352667774_1108860139397607163_n.jpg

IMG_1293IMG_1294

Donderdag

Vanochtend ging ik alweer vroeg met de bus richting school. Ik was rond 2 uur weer thuis en ben toen bezig gegaan voor school, voor de blog en ik heb gekookt. Een lekker productief dagje voor mij, maar een beetje saai voor jullie. Ik heb ook geen bijzondere foto’s geschoten, want het meeste wat ik deze dag zag was de binnenkant van mijn agenda en boeken.

IMG_1321

Vrijdag

Mijn vrijdagochtend begon ik in de sportschool waar ik een afspraak had met een trainer. Aangezien ik veel cardio doe en weer wat lager in gewicht zit, wil ik graag wat hulp bij het sporten. Ik wil weer gaan aankomen en heb samen met de trainer van de sportschool een nieuw schema opgesteld. Ik heb er veel vertrouwen in en krijg motivatie om weer aan te komen en daarbij mag ik telkens meer in de sportschool ‘doen’ en met telkens meer gewicht ‘trainen’ dus het is een win-win situatie voor mij! ’s Middags was ik voornamelijk bezig voor school om een nieuwe planning te maken en ging ik koken. ’s Avonds deed ik aan yoga en maakten we ons huis kerst-proof met de kerstboom! Oh Christmas days..!

IMG_1374IMG_1327

Zaterdag

Mijn zaterdag stond in het teken van veel familie visite. ’s Ochtends maakte ik een wandeling en een van m’n broers kwam langs. We lunchten gezellig met elkaar en ’s middags maakten we nog een wandelingetje in het bos. ’s Middags ben ik voornamelijk bezig geweest voor school en heb ik gekookt samen met mijn moeder voor mijn twee andere broers (en schoonzus) die ’s avonds kwamen eten. Ik heb vandaag eigenlijk geen foto’s gemaakt doordat ik veel met familie samen was. Wel staken we gezellig kaarsjes aan en daar maakte ik een fotootje van.

IMG_1371

Dit was mijn weekje, ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad en dat je zin hebt in de komende week. En voor nu alvast: fijn weekend, maak er een mooie van, met alle mooie mensen om je heen!

Liefs,

Anne Dore

Wat wil ik?

Ik ga in deze blog verder op Anne Dore haar blog van 1 december 2017.

Ik heb ook last van prestatiedrang, faalangst en perfectionisme. Dit zijn een paar triggers van mijn eetstoornis geweest. Ik worstel er nog steeds mee en door alle druk van mezelf en de maatschappij houd ik het vast.

Ik hoorde vaak, toen ik op de middelbare school zat, dat wij Nederlanders in een 6-jes cultuur leven, maar dit gold (en geld) niet voor mij. Ik kon en kan niet tevreden zijn met een 6, waarom anderen dan wel? Ik legde mezelf op dat ik hoger dan een 7 moest halen en het liefst cum laude moest slagen. Ik had niet last van de prestatiemaatschappij, maar ik had last van mezelf, mijn eigen moeten. Ik moest prestatie uitstralen, ik moest bewijzen dat ik het kon en dat ik slimmer was dan iedereen dacht en verwachtte.

255772_226748647353757_149296375098985_863603_1647245_nIn combinatie met het bovenstaande en het willen zorgen voor iedereen vergat ik mezelf. Deed ik, net als Anne Dore, mijn oogkleppen op en ging door. Mijn focus lag op het zorgen voor anderen, goede cijfers halen en cum laude slagen. Gelukkig worden of ontspanning krijgen stond niet in mijn planning.

Toen ik in de eetstoornis belandde lag mijn focus nog steeds op dezelfde dingen. Ik moest blijven leren en ik moest gaan voor het in één keer halen van mijn diploma. Het lukte echter niet en ik was er kapot van. Ik kreeg telkens met therapie te horen dat mijn gezondheid voor ging, zelfs mijn docenten zeiden dat.

Toen ik havo 5 voor de tweede keer deed moest en zou ik het halen. Het spijt me dat ik het zeg, maar sommige docenten hadden door mijn eigen prestatiedrang en het halen van hoge cijfers, een hoge verwachting van mij. Ik kreeg na het krijgen van mijn cijferlijst van de examens te horen dat ik het wel iets beter had kunnen doen met de examens van Natuurkunde en Duits. Meneer heeft me proberen over te halen om natuurkunde te herkansen, maar ik wilde het niet. Ik had genoeg van de stres en ik had mijn diploma nu al behaald. Ik zou het beter kunnen hebben gedaan, maar ik wist ergens dat dat niet verstandig was. Doordat twee docenten dat tegen me zeiden kreeg ik wel wat last van de prestatiecultuur, maar dat ging snel voorbij.

Toen kwam het bewust zelfgekozen tussenjaar. Ik voelde me ontzettend rot dat ik een tussenjaar had genomen, want dan was ik nutteloos. Ik kon niet werken door mijn lichamelijke conditie en school was er niet. Toen kreeg ik ook wel eens de vraag: ‘Wat doe je nu voor opleiding?’ Ja, ik deed niks. Ik had een tussenjaar om aan mezelf te werken en elke keer zei ik dat weer. Sommigen reageerden erg positief en anderen reageerden vanuit onbegrip. Ik voelde de druk om toch werk te zoeken of naar school te gaan, maar ik wist dat dat niet verstandig was.

Nu ik op het hbo zit merk ik dat er meerdere mensen tussenjaren hebben genomen om aan zichzelf te werken of ze hebben meerdere studies geprobeerd, maar die waren niet gelukt. Ik ben niet de enige die niet in een keer door is gegaan vanuit de middelbare. De maatschappij veranderd doordat er aan alles meer aandacht wordt besteed.

Ik heb de eerste toetsweek gehad en ik zit nu in het tweede blok. Ik merkte al in het eerste blok dat ik nog steeds aan oude patronen vasthoud. Ik moet goede cijfers halen, ik moet bewijzen dat ik het kan, ik moet studeren, ik moet gaan werken, ik moet goed kunnen plannen, ik moet voor anderen zorgen. Deze moeten zijn niet alleen van mezelf, maar die drukken ook een beetje op mijn schouders door de maatschappij en van andere mensen.

Maar wat wil ik?

  • Ik wil voor mezelf leren zorgen.
  • Ik wil mezelf niet vergeten.
  • Ik wil leren om lagere cijfers te accepteren.
  • Ik wil leren dat ik het rustig aan mag doen met school.
  • Ik wil leren rust pakken.
  • Ik wil mezelf dingen kunnen gunnen.
  • Ik wil kiezen voor mijn gezondheid, want dat gaat voor.

Diploma halen en werken kan later altijd nog, maar je hebt maar één leven.

ca21b300f827919cd59786af077cabec--dutch-quotes-quotes-lief-leven

Zoals een vriendin van mij zei: ‘Het ligt niet aan motivatie, het ligt aan m’n focus. Als mijn motivatie is dat ik naar Rome wil dan moet ik mijn focus leggen op een route uitzoeken, vliegtickets boeken, een hotel regelen enz. Maar als ik al die dingen ga zoeken op Londen dan kunnen er nog 1000 wegen naar Rome zijn maar dan kom ik er niet. Wat ik bedoel te zeggen is dat mijn motivatie vrijwel niet veranderd (soms komt er wat bij en soms gaat er wat af) maar mijn focus op die motivatie wel. Als ik wil herstellen moet ik niet m’n focus blijven leggen op bijv. afvallen of een x aantal kcal eten per dag of m’n kcal allemaal blijven tellen. Dan moet mijn focus liggen op moeilijke gesprekken aangaan en anderen betrekken als ik het lastig heb!
En dat is lastig, maar ik wil naar Rome dus al ga ik kruipend, Ik zal er komen.’

Alles is voor iedereen anders, de maatschappij voelt voor iedereen anders, iedereen heeft andere methodes, ga zo maar door.

Het is belangrijk dat jij die van jou vind. Wat past en hoort bij jou? En nog belangrijker: wat wil jij?

 

Veel liefs, Rianne