Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

Advertenties

In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Naar de kliniek in Portugal, Be-Leef!

Vorige week heb ik bevestiging gekregen dat ik (mocht er geen bijzonderheden zijn) mee mag in mei om een maand het Be-leef traject te volgen in Portugal. Dit is een klinische boost behandeling waarin je een maand lang uit je omgeving gaat en intensief gaat werken aan je herstel in een kliniek. 

beleef

bron: beleef

Be-Leef? Het gaat toch goed?

Toen mijn therapeute me vertelde dat ze Be-Leef een goede optie voor me zou vinden op dit moment, schrok ik daar in eerste instantie van. Überhaupt had ik nooit gedacht dat ik naar Be-Leef zou kunnen, maar het voelde ook als een schok. ‘Be-Leef? Het gaat toch goed?’ zei ik in eerste instantie. Ik moest het echt even laten bezinken. Toen we het er verder over hadden en ik het er met m’n ouders over had gehad, vielen eigenlijk alle puzzelstukjes op z’n plaats. Alle doelen waar ik mee bezig was in herstel, waren er, ze lagen voor me op tafel, ik wou er mee bezig maar: het lukte niet. Ik kreeg geen beweging in herstel. En als er wel beweging ontstond, was het erg langzaam.

Over het algemeen had ik echt het gevoel dat het beter ging: ik was weer aan het studeren, werkte bij de peuters, sprak weer vaak af met vriendinnen en zag mijn familie weer. Ik deed weer van alles, maar merkte wel dat ik niet zoveel voelde. Op dat moment had ik geen zin om daar naar te luisteren, ik was weer lekker bezig en dat had ik zo gemist! Naarmate ik langer bezig was met school en ook therapie bleef volgen, merkte ik (en m’n therapeut) dat ik m’n gevoel weer op slot ging zetten. Doordat ik zo bezig was met andere dingen doen die al m’n energie kosten, was er geen tijd en ruimte meer om te werken aan mezelf en aan m’n herstel. Voor m’n eetstoornis natuurlijk lekker makkelijk, ik leefde weer lekker in m’n veilige bubbel.

Niet verder komen in herstel

Ik stagneerde in herstel en in gewicht. Ik ging een proces in van aankomen, maar het werkte niet. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik kwam aan, ik schrok, ik viel af. Ik gaf mezelf ook geen ruimte om stil te staan bij wat ik voelde bij het aankomen want ik moest door! Ik had genoeg te doen! School, stage, vriendinnen… léven. Of… was het meer overleven? Ik wóu en wíl zo graag stappen zetten in herstel, maar uiteindelijk kwam ik geen stap verder.

Be-Leef kan me zoveel bieden: uit mijn omgeving, weer meer leren eten en daarbij mijn lichaam accepteren, leren loslaten, leren voelen en vooral leren om stil te staan bij mézelf. Echt voor de volle 100% bezig met mézelf. Zonder school, werk, familie, vriendinnen, de maatschappij, de druk, de spanning, zonder: afleiding. Ik vind het mega spannend, om echt te moeten gaan voelen en mezelf niet meer te kunnen indekken in m’n eetstoornis en m’n veilige bubbel. Daar kan ik niet terugschieten in m’n veilige cocon. Er is nog zoveel angst om die eetstoornis los te laten, ik hoop dat ik in Be-Leef de ruimte vind en de handvatten krijg om dat te leren.

IMG_1910 (2)

Ik wil deze uitdaging heel graag aangaan, en kan nu inzien dat ik echt enorm geluk heb dat ik deze kans krijg. Ik wil hem met beide handen aanpakken en hoop echt dat ik hier stappen verder mee kom in herstel. Om echt de weg weer terug te vinden naar mezelf. De reis, naar jezelf. 

Bedankt Human Concern, dat jullie mij deze kans bieden. Met volle angst vooruit.

Liefs,

Anne Dore

 

Mijn voorbeeld

Ik heb afgelopen week op YouTube de documentaire van Demi Lovato gekeken. Dit heb ik over meerdere dagen verspreid i.v.m. school en het niet hebben van wifi thuis.

Misschien klinkt het heel dom uit de mond van een twintig jarige, maar ze is serieus een voorbeeld voor me. Vanaf de basisschool heb ik Disney Channel, Camp Rock en andere films waar zij in speelde meerdere keren gekeken.

Vanaf het moment dat ik ook problemen begon te krijgen op de middelbare school en ik haar muziek ontdekte ben ik naar haar muziek gaan luisteren. Ze schreef nummers waar ik me in herkende.

Toen mijn eetstoornis kwam heb ik enorm veel van haar muziek geluisterd en gezongen. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ook zij eetstoornissen heeft (gehad), ze worstelt er nog steeds mee en dat raakte me in haar documentaire. Ze is zo ontzettend eerlijk, en dat maakt haar krachtig. Ze laat zien dat ze het lastig heeft en heeft gehad, ze laat zien dat het leven moeilijk en enorm zwaar kan zijn, maar ze heeft zich wel vastgehouden aan één ding die haar er uiteindelijk toch doorheen heeft geholpen. Ze worstelde en worstelt met zo enorm veel problemen van vroeger en nu, ze is te snel opgegroeid en toch gaat ze door. Ik ga niet zeggen dat ik haar ken, nee dat doe ik niet. Maar veel van wat ze zei in de documentaire herkende ik.

Ik luister tegenwoordig weer naar muziek en nu ik het weer kan horen voel ik me ook echt begrepen door haar nummers.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar ik vind het gewoon dom klinken uit mijn mond, het voelt alsof jullie nu over me gaan denken alsof ik een klein kind ben. Terwijl ik dat helemaal niet ben.

Ik heb enorm veel respect voor Demi, ik zie haar als mijn voorbeeld en ik wil op een dag net als haar mensen helpen door te laten zien dat een verslaving het niet waard is. Op welke manier dan ook en deze blog is een van die manieren.

Ik zet de link van een paar van mijn meest beluisterde nummers van hieronder, met die van de documentaire.

Ik wil in ieder geval nog zeggen:

Een verslaving, op welke manier dan ook, is het niet waard. Je raakt iedereen kwijt, maar vooral jezelf.  Het leven zonder is beter, je kan met je problemen leren omgaan. Als je in een diep dal bent geweest en je kruipt langzaam weer omhoog zul je van de kleine dingen kunnen genieten. Je zal zien wat het leven je kan bieden.

Dit geld voor iedereen.

Liefs, Rianne

Pauze

Hallo lieve lezers,

Hier even een berichtje namens het hele EatingDisorderExplorers-Team.

Wij zijn alle vier druk bezig met school, therapie en andere dingen, dus soms komen bepaalde dingen niet aan bod die we wel aan bod zouden willen laten komen. Wij moeten alle vier even het goede ritme vinden tussen school, therapie, sociaal en onszelf.

Hierbij willen wij allemaal vermelden dat wij even een kleine week pauze houden. Dit houdt in dat er deze week geen nieuwe blogs meer van ons online komen en dat we er even niet erg actief mee bezig zijn. Even een weekje rust en proberen alles op de rails te krijgen.

Je kan ons nog steeds bereiken via onze mail, de site en facebook, dus bij vragen of opmerkingen mail of reageer gerust. Het kan wel zijn dat de antwoorden wat later komen.

Wij blijven vechten, vechten jullie met ons mee? Stay strong

Veel liefs,

Het EatingDisorderExplorers-Team

Angst voor het broodmagere lijf

In onze vaste rubriek: Life Update vertellen we hoe het nu met ons gaat en wat er op dit moment speelt in ons leven. Vandaag neem ik jullie mee in deze blog in mijn aankomproces en vertel ik jullie over mijn angst om weer meer af te vallen.

Aan het begin van mijn aankomproces in de kliniek zei ik tegen mezelf: ‘Ik kan altijd nog terug, ik kan altijd nog terug naar het magere. Ik weet zo goed hoe ik daar snel weer op kan komen, ik kan altijd nog térug.’ Nu, vind ik het ongelofelijk dat ik zo dacht. Ik was zó bang om weer aan te komen, om te groeien, om weer meer te gaan voelen dat ik dat broodmagere lijf waar ik niks mee kon ik ook nog als een optie hield. Nu ik verder ben in herstel is dit juist waar ik bang voor ben, ook al is bang een te groot word. Ik hoef er niet bang voor te zijn aangezien ik mijn eetstoornis nooit meer zal ver zal laten komen. Maar nu weet ik: ik wil nóóit meer terug naar het broodmagere. Het is beangstigend om te merken dat je geen gevoel meer hebt, dat je geest afvlakt, dat je drukplekken krijgt, dat je haar uitvalt, dat je menstruatie niet meer opkomt, dat je benen amper je lichaam meer kunnen dragen en vooral dat je weet dat je eetstoornis zal zorgen dat je dood zal gaan, op de manier waarop je bezig bent. En het meest beangstigende daaraan was, dat ik dat heel goed wíst, maar daar niet eens meer een gevoel bij had. Daar niet eens meer een gevoel bij kón oproepen. Ik zag mijn ouders en verdere omgeving machteloos toekijken hoe ik dag na dag weer magerder de trap afkwam en ik durfde me amper meer om te kleden omdat ik bang was voor hun blik van verdriet en pijn. Nu weet ik, dat ik daar nooit meer terug naar wil.

IMG_0416.JPG

De afgelopen weken na mijn vakantie in Guillestre, ging het wat slechter. Ik had last van spanning voor de intro-dagen van mijn nieuwe opleiding die eraan zat te komen en stress voor mijn verjaardag, hierdoor had ik veel bewegingsdrang en viel ik nog wat meer af. Ik ben naar mijn diëtiste geweest en samen hebben we weer afspraken opgesteld om weer aan te komen. Die kilo’s heb ik gewoon echt nodig voor mijn energie en concentratie, en ik heb er vrede mee. Mijn anorexia heb ik daarin onder controle, en dat geeft zoveel rust! Ik voel me weer goed en heb het gevoel dat ik een fijne periode in ga met mijn nieuwe opleiding ( die nu gestart is en wat ik erg leuk vind ), mijn nieuwe ritme en mijn verdere afspraken in therapie. Ik ga hier weer bovenop komen, bovenop mijn kleine terugval in gewicht, en bovenop de negatieve gedachten die daarbij kwamen.

Ik merk dat er telkens meer hoop is in mezelf, hoop dat ik dit ga redden. Mooi om dat te zien, en mooi om dat te horen van mijn omgeving en therapeuten. Het geeft me echt een ontzettende boost en kracht om van hun te horen dat ze alle vertrouwen in me hebben en in mijn proces. Tuurlijk weet ik ook dat ik er nog niet ben, dat ik nog wat kilo’s te gaan heb en nog veel te leren heb in mijn herstel. Maar er beginnen telkens meer kleuren en bloemen in mijn herstel te komen en jemig, wat heb ik die kleuren gemist op het doek wat een jaar geleden nog zo grauw en grijs was.

IMG_0838

Liefs,

Anne Dore

Life update: Bergbeklimmen

Het gaat op dit moment best wel wisselend met me. Er is heel veel gebeurd de afgelopen tijd.

Ik was voor de vorige life update begonnen met werken. Ik heb dat een paar weken vol kunnen houden, maar ik heb toch ontslag genomen. Ik heb voor mezelf gekozen, het werd me namelijk toch wat te veel en te zwaar. Het is erg raar om voor mezelf op te komen, want dat heb ik nooit echt gedaan. Sinds ik ontslag heb genomen voel ik me wel veel beter en ben ik ook veel rustiger. Ik kan in rust aan mezelf werken en bezig gaan met leuke dingen. Ik heb mijn best gedaan, ik heb het geprobeerd, maar het lukte niet. Ik weet dat voor nu en ik probeer het later wel weer.

We hebben met therapie mijn behandelplan gemaakt. We hebben een paar afspraken gemaakt. Onder andere dat ik maar 1x in de twee week ga wegen. Ik heb dit zelf aangegeven, omdat ik niet meer wil vastzitten aan die elke week wegen. Ik heb ook een tekening gemaakt over hoe de eetstoornis zich uit bij mij en wat de eetstoornis zegt tegen mij, ik ben er wel een beetje trots op en ik ga die binnenkort denk ik even online zetten met uitleg. Tenslotte heb ik een uitdagingenlijst gemaakt van eten en mijn eetregels. Achter elke eetuitdaging heb ik een cijfer gezet en nu pak ik elke week 1 uitdaging die ik die week ga doen.

bergbeklimmen

Grote berg

Ik begin te merken dat mijn eetstoornis weer trekt. Ik krijg weer moeilijkheden met het eten, mijn gewicht, mijn lichaam en mijn gedachtes. Ik heb hier vooral last van als ik alleen of thuis ben. Zodra ik bij mijn vriend of vriendinnen ben is het oké, dan kan het wel weer, maar er is wel wat achterin mijn hoofd aanwezig. Ik vind het erg storend. Het ging ook een beetje mis een paar weekjes geleden. Ik had therapie en toen was ik een beetje aangekomen (lees: schommeling), ik zat boven een bepaald getal en dat mocht gewoon niet. Dat was niet oké. Ik heb gehuild, ik werd zo erg boos op mijn lichaam, ik schaamde me voor mijn dikke buik en benen en ik ging plannetjes verzinnen. Daardoor was die therapiesessie ook een rommeltje. Ik gooide alles eruit wat er mis was. Zoals het slecht slapen, mijn hoofd die overstroomt van gedachtes, de eetstoornis die trekt, de problemen met mezelf en met het eten en ga zo maar door. Uiteindelijk heb ik therapie wel oké kunnen afsluiten, maar die eetstoornis was nog steeds erg actief. In de trein heb ik geappt met mijn vriend en een paar vriendinnen. Ik kon mijn tranen nog inhouden, maar ik was zo kwaad en verdrietig en bang. Ik probeerde mezelf weer te motiveren die enorme berg te beklimmen. Ze hebben me allemaal gesteund en proberen alles te relativeren. Dus toen ik thuis kwam kon ik gelukkig wel doorgaan met eten. Ik heb die avond nog alles met Anne Dore uitgescholden. Dan wordt het zo raar of onzinnig dat je gewoon keihard moet lachen, het lucht zo erg op. Ik doe het wel vaker met andere vriendinnen. Gewoon alles afzeiken wat fout is, het is grappig en het lucht op. Ik heb me daardoor de volgende dag gemotiveerd kunnen motiveren en ik ben stug doorgeklommen. Jeetje, wat is dat zwaar. Tegen die eetstoornis ingaan en toch blijven eten, jezelf kleden in kleding die JIJ leuk vind en ook nog sociaal actief blijven. Het resultaat? Ik voel me nu goed! Ik slaap goed, ik ben, nu ik dit schrijf, al drie dagen achterelkaar vrolijk en kan lachen, eten gaat goed en ik ga uitdagingen aan. Ik spreek vaak met vriendinnen via de app, facebook, we bellen of spreken af. Ik ben zelfs met een van mijn beste vriendinnen brieven aan het schrijven. Misschien primitief, maar ik vind het zo leuk om dat er in te houden. Ook tussen mijn vriend en mij gaat het super. Daar ben ik erg blij om. Ik ben bijvoorbeeld laatst ook uit eten geweest, ik ben naar de hp expo geweest, ik pak mijn hobby’s fotografie en tekenen weer op en ik heb zelfs een interview gedaan met een studente.

Op dit moment gaat het wel goed, ik kan echt nog veel stappen zetten, want ik ben er nog lang niet. Maar ik ben hard aan het strijden.

Heel veel liefs,

Rianne