Deze is voor pap en mam ♥

Al een tijdje wou ik iets voor jullie doen… maar omdat de goede woorden vaak lastig te vinden zijn en schrijven zo ongeveer mijn tweede natuur is geworden de afgelopen jaren, wil ik een blogpost aan jullie wijden. Ook hebben jullie daar een passend cadeau bij gekregen, die mag je na het lezen van deze post open maken. Jullie hebben vast al een idee en echt een verrassing is het niet meer aangezien het cadeau al een tijdje ingepakt in de kamer staat, maar nu mogen jullie het dan eindelijk openmaken.

Vandaag is het vrijdag 18 mei, ik zit nu bijna een week in Portugal en morgen mogen we voor het eerst weer contact hebben. De eerste week zal vast het pittigst zijn, voor mij, maar ook voor jullie. Deze maand in Portugal is weer een nieuwe kans om dichter bij volledig herstel te komen en meer rust, voor mij en voor jullie.

Door een mega rollercoaster van ellende, verdriet, moeite en negativiteit zijn we de laatste jaren gegaan. M’n eetstoornis slokte zoveel energie op en een paar jaren waren er eigenlijk geen leuke makkelijke momenten. Gelukkig zijn die er wel weer steeds vaker, maar ook nu is de anorexia nog erg aanwezig waardoor er veel thuis en in ons gezin word bepaald door de eetstoornis.

Wat me zo ontzettend heeft geholpen in de strijd tegen m’n eetstoornis is jullie steun. Jullie waren en zíjn er altijd voor me. Jullie hebben nooit de moed verloren terwijl ik hem al zo duidelijk wel kwijt was. Jullie zijn áltijd blijven vechten, terwijl ik zo hard probeerde rust te krijgen door toe te geven. Dit klinkt misschien bizar, maar als jullie mij niet zoveel liefde hadden gegeven (de liefde die ik mezelf niet kon geven), dan was ik er niet meer geweest. Door jullie liefde heb ik toch stapjes kunnen zetten en door jullie liefde wou ik wél blijven vechten. Eerst voor jullie, en later ook meer voor mezelf.  Stap voor stap, hap voor hap. Door jullie liefde, ben ik gaan ervaren hoe het is om ouders te hebben die ontzettend veel van je houden en die (wat er ook gebeurt, letterlijk) altijd achter je blijven staan. Jullie hebben mij mezelf kapot zien maken, sporten, minder eten, afvallen… totdat er niks meer over bleef dan een broodmager lichaam en een doodongelukkig gezicht en geest. Zelf was ik niet zo bezig met m’n eigen dood, maar jullie hebben me verteld dat jullie wisten dat het zomaar afgelopen kon zijn.

Wat ik het allerfijnst vind én het meest bijzondere in de steun die ik van jullie ervaar is dat jullie altijd m’n gezonde kant hebben aangesproken. Jullie probeerden niet in gesprek te komen met m’n eetstoornis die op dat moment voor zo’n 99% in me zat, maar met die 1% waarvan jullie nog wel wisten dat mijn echte ík was. Die ook nog ergens daar in dat lijf zat. Die 1% probeerden jullie continu aan te spreken, te helpen, te relativeren, te steunen… en doordat jullie mijn gezonde kant hebben aangesproken, kreeg die telkens meer de ruimte om te groeien. Jullie bleven in míj geloven, en niet in de anorexia.

Gesprekken aan tafel, me kalmeren na paniekaanvallen, me vasthouden, lange gesprekken in het bos, mee naar therapie, mee de supermarkt in en de paniek onder ogen komen, me ondersteunen in de keuzes omtrent school, werk, therapie en mezelf… jullie zijn er altijd geweest. Jullie hebben me nooit laten vallen, ook niet op de momenten waarop ik mezelf wel liet vallen. Ik wist hoe machteloos jullie je voelden tegenover m’n eetstoornis en ik had me zo kunnen voorstellen dat je me helemaal niet meer als dochter wou met al die problemen. Maar jullie hebben nóóit ook maar iets van afkeer laten blijken, integendeel: jullie hebben me zóveel liefde gegeven, in de gehele tijd.

Gadverdamme, ik wil zo graag van die eetstoornis af zijn. En weer gewoon met het gezin uiteten kunnen gaan, in Limburg een ijsje kunnen halen en lang tafelen zonder angst. Jullie hebben me de hoop gegeven dat dit op gegeven moment ook weer komt. Jullie blijven herhalen dat ik weer ga herstellen en dat helpt me enorm om de hoop niet te verliezen. In deze strijd tegen m’n eetstoornis had ik me óprecht geen betere ouders kunnen wensen. Ik heb jullie altijd al als geweldige ouders ervaren, maar door deze ziekte zijn we nog dichter naar elkaar gegroeid. Gelukkig beginnen er al veel dingen af te brokkelen en is het herstel nu wel echt in gang, maar we zijn er nog niet. Wel gaat het steeds beter en dat is ook weer een fase: zelf verantwoordelijkheid nemen, zelf keuzes maken en meer loskomen van jullie. Wat natuurlijk ook een gezond proces is, maar niet makkelijk. Voor mij niet, maar ook weer voor jullie niet. Je dochter loslaten die eerst zo zwak was en zo duidelijk verzorging nodig had, dat is ook een proces. Ook al weet ik zeker dat we hier ook de balans weer in gaan vinden.

Lieve pap en mam, ik kan niks ander zeggen dan: súper bedankt voor de afgelopen jaren. Ik kan nog wel duizenden voorbeelden van steun erbij halen en daarbij ook duizenden dankwoorden eraan toevoegen, maar ik weet dat dat ook niet de manier is. Toch wou ik iets doen en daardoor heb ik een cadeau gemaakt/gekocht. Ik hoop dat in de tijd dat ik weg ben jullie wat meer rust krijgen en veel van elkaar mogen genieten (want jemig, wat een goed team zijn jullie geweest de afgelopen jaren! Ik vind het echt mooi dat jullie zo stérk zijn samen). Nog één keer dan: echt ontzettend bedankt voor jullie liefde, steun en hoop. Tot over 3 weken en nu is het dan echt tijd om de computer af te sluiten en het cadeau open te maken.

Tot snel, schatten!

Dikke kus,

An

IMG_2071 (2)

Advertenties

Yoga

The Goal of Yoga: the yoga pose is not the goal. Becoming flexible or standing on your hands is not the goal. 

The Goal is to create space where you were once stuck. To unveil layers of protection you’ve built around your heart. To appreciate your body and become aware of the mind and the noise it creates. To make peace with who you are. The goal is to love,… well, you. 

Shift your focus and your heart will grow. – Rachel Brathen (bron)

IMG_2083 (2)

Yoga… ik heb het gevoel dat je er tegenwoordig niet meer omheen kan. Je word dood gegooid met foto’s van yogi’s die weer hun nieuwe ‘poses’ showen op instagram, en ook in de winkels zie je: yoga-thee, speciale yoga leggings en natuurlijk de verscheidenheid aan yoga-matten en yoga-gear is ook niet te missen. De ene vind het zweverig, de andere die zweert erbij: maar yoga is hip en happening. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel verschillende yoga matten heb en dat ik ook heel wat yogi’s volg op instagram, maar toch ben ik me heel bewust van de essentie van yoga.

Deze blog wil ik niet wijden aan het ontstaan of de essentie van yoga, in deze blog wil ik delen hoe yoga mij helpt in herstel van mijn eetstoornis en hoe ik ermee ben begonnen. Wil je meer informatie weten over het ontstaan van yoga of überhaupt meer weten over het onderwerp zelf? Dan kan je een kijkje nemen op de blog van: happywithyoga, hier gaan ze er verder op in.

Hoe ik ben begonnen met yoga

Ik startte met yoga nadat ik een documentaire had gezien over het ontstaan, ik raakte geïnteresseerd in de geschiedenis ervan en vond inspiratie in de verschillende soorten, maar vooral ook het idee achter yoga: je ziel, geest en lichaam in verbinding met elkaar. Inmiddels doe ik zo’n 4 jaar aan yoga, met aan het begin tussenstops waarin ik weer eens een maand niks deed, waarna ik het weer op pakte. Nu, doe ik het eigenlijk elke dag. Soms flows van drie kwartier, andere keren maar even 10 minuten om stil te staan bij m’n lichaam en m’n gevoel.

Yoga en een eetstoornis

Door mijn eetstoornis heb ik lang mijn gevoel uitgezet. Ik voelde m’n lichaam niet meer aan en wóu dat ook niet. Wanneer ik pijn had, ging ik door. Wanneer ik moe was, ging ik door. Wanneer ik afviel en niks at, ging ik door. Alles op automatisme, gevoel op 0. Nog steeds is dat een grote valkuil maar ik leer telkens meer. Yoga heeft letterlijk een scherp punt bij me hier aangekaart. Doordat ik elke dag yoga doe, sta ik elke dag even stil bij wat m’n lichaam doet. Een moment van de ruimte nemen voor mezelf en de rust vinden in m’n lichaam, waardoor de energie naar alle vezels van m’n lichaam kan vloeien. Door yoga ben ik weer gaan voelen hoe m’n lichaam echt is: nog mager, broos, pijnlijk en vooral: kwetsbaar. Ik leer telkens meer voorzichtig om te gaan en met elke pose probeer ik lief te zijn voor m’n lichaam in plaats van het te blijven pushen. Ook merk ik elke dag verschil in hoe mijn lichaam is: de ene dag sterk en fijn, de andere dag zwaar en energieloos: het is beide oké, het mag er beide zijn.

IMG_2077 (2)

Yoga en mijn gevoel

Door yoga ben ik dus echt een stuk terug gekomen bij m’n gevoel, en door yoga kan ik ook m’n gevoel aanwakkeren. Maar ook helpt het me in stressvolle situaties een moment van rust en kalmte in te plannen. Doordat ik m’n lichaam nu beter aanvoel, merk ik ook wanneer ik moe ben, wanneer ik geen energie meer heb en zelfs wanneer de paniek opkomt: dit zijn allemaal dingen, die ik bijvoorbeeld een jaar geleden echt niet kón voelen. Yoga (en meditatie) zorgt ervoor dat ik langzaam meer grip krijg op mijn gevoel en dat ik kan aarden in mijn lichaam.

Geen intensieve sport, wel yoga

Mijn compensatie van m’n eetstoornis bestaat voor het grootste deel uit bewegen. Nu ik niet meer naar de sportschool ga, heb ik m’n grootste achterdeur ingeklapt: wat natuurlijk erg goed is. Gelukkig kan ik nog wel heerlijk wandelen in het bos, fietsen én aan yoga doen. De tijd die ik nu niet meer in de sportschool besteed, besteed ik nu door ruimte te creëren voor het luisteren naar mijn lichaam. Yoga helpt me daarbij. Momenten van de yoga mat pakken, rust nemen en flows doen.

Zweverig?

Dat yoga zweverig is, heb ik eigenlijk niet zo gemerkt. Het is denk ik maar hoe je er tegen aan kijkt en hoe je er mee bezig bent. Ik doe flows van o.a. YOGATX, Cat Meffan en Yoga with Adriene en Yoga with Candace, nou daar is niet zoveel zweverigs aan. Als je meer aandacht aan je lichaam en geest wil geven en meer ontspanning wil voelen in je lichaam, dan zou ik yoga je zeker aanraden. Wees niet bang om te beginnen: er zijn zóveel mensen die aan yoga doen en het ook niet zo goed kunnen (waaronder ik, ik ben echt géén expert!). Het gaat veel meer om je eigen grenzen aangeven, kijken hoe jij die dag in je geest en lichaam zit en hoe je een moment rust wil pakken voor jezelf en aandacht geeft aan je lichaam.

Misschien was deze blog wel helemaal niks voor jou en denk je: ‘Nou, yoga ga ik écht niet doen!’ en dat is ook helemaal prima. Ik wou dit graag delen omdat het mij enorm helpt om stil te staan bij m’n gevoel. Van m’n hoofd naar m’n hart. Namaste.

Liefs,

Anne Dore

yoga

 

 

Week in mijn leven #11

Deze week neem ik jullie weer mee in een week van mijn leven. Een week van leren, school, veel naar buiten en gezellige momenten met vriendinnen en familie. Maar vooral een week waarin de lente zich laat zien, heerlijk! Deze week begin ik op maandag. 

Maandag

Maandag, een frisse nieuwe week! Die ik begon met college, het college zelf vond ik niet erg boeiend helaas. Doordat ik als voorbereiding al de hoofdstukken had gelezen waar uitleg over werd gegeven begreep ik alles al. Ik gebruikte de tijd dus maar voor mails beantwoorden, wat ook een goede bezigheid was. Gelukkig scheen de zon ’s middags toen ik naar huis fietste: de lente komt eraan! Of eigenlijk: die is er al! Aan het eind van de middag kookte ik: ik maakte een simpele frittata met geitenkaas en heel veel groente: gezond, snel en lekker! Daarbij maakte ik een salade. Ik vind zulke dingen als frittata altijd top omdat je al je leftovers erin kan gooien. Zo hadden wij nog spinazie, champginons, paprika en courgette over en dat was ideaal om erin te doen! ’s Avonds ging ik bezig voor school, mijn tentamens komen eraan dus ik moet flink de boeken in. Gelukkig neem ik altijd ruim de tijd ervoor en kan ik dus ook op gegeven moment het boek dichtslaan en ontspannen. Ook erg belangrijk.

IMG_1993IMG_2025

Dinsdag

Dinsdag had ik vrij van school maar toch ging ik ’s ochtends richting Zwolle voor therapie, ik had een hele fijne sessie bij mijn therapeute en dat doet me altijd ontzettend goed. ’s Middags scheen de zon en dan ga ik altijd lekker veel naar buiten: om een stuk te wandelen en eventueel foto’s te maken in de natuur. Toen ik terugliep naar huis kwam Yoep me al tegemoet lopen. Natuurlijk maakte ik ook een paar foto’s van die schat! ’s Avonds kookte ik en bleef mijn tante eten: gezellig, want die zien we niet zo vaak! ’s Avonds ging ik een tijdje bezig voor de blog en deed ik een lange yoga flow, ontzettend fijn om zo de dag af te sluiten.

IMG_2019

IMG_2014IMG_2003

Woensdag

Woensdag ochtend begon ik met college. Ik had twee lessen en had daarna afgesproken met een hele goeie vriendin die in Zwolle een tentamen moest maken. Lucky me, want ze woont in Groningen dus we zien elkaar niet heel vaak. We gingen zitten bij de Gillende keukenmeiden en hebben onder het genot van een cappucino en een taartje lekker bij zitten kletsen. Het is altijd zo fijn om haar te zien! Toen ik aan het eind van de middag weer in Emmeloord kwam ging ik als eerst stemmen voor de Gemeenteraadsverkiezingen. Ik stemde op Groenlinks. Woensdag avond ging ik nog even bezig voor school en plofte ik daarna lekker op de bank.

29496197_1442146592580849_2937200633354339882_n29497587_1442146125914229_3704444020620227928_n

Donderdag

Donderdag begon ik de dag rustig, ik maakte een havermoutje voor mezelf, keek wat youtube video’s en checkte daarna mijn mail en ging nog even bezig voor school. Rond 11 uur stapte ik op m’n fiets naar Emmeloord en daar pakte ik de bus richting Zwolle. Ik had 2 college’s vandaag: een uur Improviseren waarin we verschillende scene’s opvoeren (altijd erg leuk en er word veel gelachen) en ik had PTO, wat staat voor: Professionele Team Ontwikkeling. Het zou best een spannende les worden want we zouden per persoon feedback krijgen van onze docent op onze leerdoelen. Ik kreeg ontzettend positieve feedback en kreeg zelfs te horen dat ze geen negatieve punten kon bedenken: wat een geweldig gevoel gaf dat! Toen ik ’s middags naar huis fietste scheen de zon ook nog eens, en daar maakte ik even gebruik van om wat foto’s te maken.

IMG_2018IMG_2013

Vrijdag

Vandaag begon ik weer een ochtendje met werken bij de peuterspeelzaal. Omdat ik geen beelden van de kindjes zelf wil schieten is deze dag vaak een beetje leeg qua foto’s. Wel kon ik echt weer van ze genieten en heb ik een hele fijne ochtend gehad. Een peutertje: Thijmen, was 3 jaar geworden en dat werd gevierd. Ik kreeg dit kleine cadeautje van hem, super lief! ’s Middags fietste ik lekker naar huis en lunchte met m’n ouders. Daarna deed ik boodschappen, was ik bezig voor de blog en school en ging daarna de keuken in om een bananenbrood te bakken en te koken voor het avondeten. ’s Avonds keek ik met m’n ouders naar Flikken Maastricht, zo leuk dat het nieuwe seizoen er weer is!

IMG_2030

IMG_1986

Zaterdag

Heerlijk, weekend! En die begon ik met een mooie wandeling maken met m’n moeder in het Waterloopbos. We kwamen niemand tegen onderweg en het was heerlijk rustig in het bos. Fijn om zo de dag te beginnen! Op de terugweg naar huis keken we nog even in een bloemenwinkel/boerderij waar ze allemaal violen in de kassen hadden staan, prachtig! Ook kwam ik daar deze lieve kattenvriend tegen die héél graag geknuffeld wou worden! ’s Middags kwam m’n broer gezellig lunchen en we hadden een goed gesprek tijdens de lunch, erg fijn om te merken dat we ons zo openen naar elkaar. Mijn verdere zaterdag besteedde ik aan schoolwerk en kookte ik ’s avonds. Ook liep ik na het eten nog even een rondje en deed de avond rustig aan.

IMG_2043IMG_2040

Zondag

Zondag begon ik mijn ochtend met een wandeling buiten, ik had een heerlijke playlist op en kan dan zo genieten van even een stuk lopen in de natuur. ’s Middags had ik met een van m’n beste vriendinnen afgesproken om te gaan lunchen. Kijk dat gezichtje nou, aandoenlijk! Het is zo fijn om haar te spreken, ik voel me altijd erg op m’n gemak bij haar en ben erg blij dat we al zo lang vriendinnen zijn. Toen ik weer thuiskwam ben ik bezig gegaan voor school en ben ik daarna de keuken in gegaan om te koken. Mijn broer en schoonzus kwamen eten dus we maakten een uitgebreide maaltijd: kip (voor hun, niet voor mij natuurlijk, ik eet geen vlees!), risotto met champignons, salade en haricots verts! Het was erg geslaagd. ’s Avonds ging ik nog een tijdje bezig voor school, liep ik nog een stukje buiten en ging vroeg m’n bed in: op naar een nieuwe week!

IMG_2047IMG_2046

Ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad!

Liefs,

Anne Dore