In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Advertenties

Chaos Life Update

‘Hoe gaat het met je?’ een hele normale vraag die je vaak hoort. Je hoort het wel in de supermarkt, op school, bij sociale bezigheden, etc. als bekenden elkaar tegen komen. Ook op therapie is dit een zeer normale vraag die je eigenlijk altijd kunt verwachten zodra je de kamer inloopt.

Voordat jullie beginnen met lezen wil ik wel zeggen dat ik het haat om een best wel negatieve update te plaatsen, maar ik wil jullie laten zien wat er bij mij speelt op dit moment. Daar zit negativiteit ook bij, helaas.

Ook ik krijg die vraag meerdere keren per week (soms meerdere keren per dag). Helaas weet ik de laatste weken niet hoe ik dit moet beantwoorden. Sommige moment gaat het goed, maar op sommige momenten ook niet. Omdat ik niet zo goed weet hoe ik altijd moet reageren, reageer ik vooral met: ‘Mja, wisselend’,  want zo gaat het ook echt, maar als iemand vraagt hoe ik dat kan verklaren weet ik niet zo goed hoe ik dat moet doen.  Als ze dat vragen wil ik het liefst alleen maar de negatieve antwoorden eruit gooien, want dat beheerst mijn leven, terwijl er ook positieve dingen gebeuren.

Als ik mijn hoofd op normale dagen zou omschrijven in één woord, dan is dat woord chaos. Iedereen kent het wel: je vergeet van alles, je gedachtes zijn overal tegelijk, je blik is op één ding gericht waardoor je de rest vergeet, je zegt dingen net iets anders dan je werkelijk bedoelde, en ga zo maar door. En dit omschrijft wel wat ik nu ongeveer heb.

Ik vergeet afspraken, ik ben met mijn hoofd bij eigenlijk alles behalve bij mezelf, ik heb het gevoel dat de dingen die ik wil/moet doen niet op een rijtje staan en dat het straks allemaal misgaat, ik heb last van mijn perfectionisme, faalangst, eetstoornis en dysthymie.

Dit is nu de derde dag dat ik achter mijn laptopje zit en hier een lopend verhaal van probeer te maken. Het lukt gewoon niet. Ik heb geen inspiratie en ik ben moe. Enorm moe. Zo gaat dit nu al weken, dat kun je wel zien aan mijn aan-/afwezigheid hier op de blog. Soms plaats ik wat en niet lang daarna ben ik weer een aantal weken afwezig.

Ik worstel op dit moment erg met mezelf en mijn toestand. Ik kan wel zeggen dat ik mijn eetstoornis nog steeds slim af ben, ik ga door en ik vecht ook hard. Ik worstel op dit moment meer met mijn verleden, perfectionisme, faalangst en oude patronen. Eén van de oude patronen waar ik het laatst wel eens over het gehad is het doorgaan met schoolwerk en mezelf vergeten. Ik wil alles halen, ik wil tenminste een 8 halen voor elk vak (ook al is dit eigenlijk onmogelijk in mijn situatie), ik wil iedereen helpen, ik reis t3e vaak naar het noorden, ik wil dat iedereen me aardig vind en me niet afwijst, ik wil het goed doen voor therapie, ik wil niet terugvallen, ik wil herstellen, etc. Dit kost zo veel energie en het kost me nu de kop.

Ik ga niet zeggen dat ik compleet overwerkt ben, maar ik weet wel dat ik te veel doe. Ik ben nu sneller geïrriteerd, ik voel me sneller eenzaam, ik ben eigenlijk de hele dag wel moe behalve als ik bezig met ben iets, ik voel me sneller depressief, mijn eetstoornis grijpt me sneller, ik kan slapen wat ik wil maar ik rust niet uit, ik pak een boek voor school en ik wordt ineens erg moe, nu de toetsweek eraan komt zakt de moed me in de schoenen en had ik van mezelf al lang moeten beginnen en had ik al veel meer kunnen doen. Dit alles klopt niet.

Ik heb dit besproken in therapie, ik heb toen de hele sessie gehuild omdat ik bang ben voor mezelf, omdat ik door die vermoeidheid sneller last krijg van bepaalde gedachtes, ik wil gewoon niet terugvallen in welk ding maar ook. Dat weiger ik, maar het komt wel dichterbij aangezien ik mezelf verder sloop. Ik heb met mijn therapeute afgesproken dat ik elke dag vrije tijd inplan, maak niet uit wat ik ga doen als ik maar iets anders ga doen dan school. Ik moet zeggen dat het me redelijk lukt, maar ik kan moeilijk meer dan een uur per dag ontspanning nemen. Dan ben ik al gestrest en moet ik weer verder werken aan school.

Ik heb een beslissing genomen en ik heb het al in gang gezet. Ik ga vragen aan mijn school of ik de komende blokken mag verdelen over 2 jaar, dan heb ik aankomende blokken meer tijd om ontspanning te leren vinden en te accepteren, dan kan ik verder aan mezelf werken op elk vlak en dan heb ik, hopelijk, aan het eind van dit schooljaar genoeg geleerd om volgend schooljaar wel alles in één keer te doen.

Wat ik nu weet is dat ik moet ingrijpen, als ik straks terugval of een burn-out krijg ben ik nog verder van huis. Dan mag elk gevecht weer helemaal opnieuw beginnen en dat wil ik niet.

Ik heb in volle moed mijn plan voorgelegd aan school om hopelijk wat rust te krijgen, het blijkt moeilijker dan gedacht. Ik moet nu weer kiezen en ik merk dat mijn toestand met de dag erger wordt.

Ik ben gewoon uitgeput en moe, maar ik kan mezelf geen halt toeroepen. Maar ik wil wel voorkomen dat het nog erger wordt, maar hoe?

Veel liefs, Rianne