In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Advertenties

Nieuw hoofdstuk

Ik wilde sinds de derde klas al studeren, uit huis gaan en overnieuw beginnen. Helaas kon het niet 2 jaar geleden, maar ik denk, net als mijn ouders en therapeutes, dat, als ik vorig jaar was begonnen met studeren, het nog steeds niet goed ging en dat ik meerdere keren in het ziekenhuis zou zijn beland. Maar dat is niet zo. Ik ben oprecht blij dat ik voor PsyQ en voor mezelf heb gekozen, dat was de beste keus van mijn leven. Toen ik uit de kliniek kwam en het een poosje goed ging was ik klaar om met school te beginnen. Ik wilde gaan studeren. Ik wilde contacten maken en voor mezelf leren zorgen. Ik wilde een nieuw hoofdstuk beginnen.

4 september is school voor mij begonnen. Voor jou ook? Ik ben gestart met de studie BML (Biologie en Medisch Laboratoriumonderzoek). Ik heb er echt zin in, maar het is ook enorm spannend. Voor iedereen (denk ik) is het starten op een andere school, op een onbekende plek, erg spannend. Maar het blijkt allemaal best wel mee te vallen. Ik denk dat dat ook door mijn verandering qua persoon en persoonlijkheid komt.

Maandag 4 en dinsdag 5 september had ik introductiedagen. We kregen informatie over de school, wat belangrijke lokalen zijn, hoe de websites werken (helaas wel te weinig uitleg gegeven mensen), hoe een SLB’er werkt en hoe we veilig in het lab werken. Allemaal erg interessant! Ik was heel erg bang dat ik geen vrienden zou krijgen, dus het eerste wat ik doe als ik in de klas zit is kijken of er meiden zijn die me aanspreken. Toen kwam de ochtendpauze en ik kon niemand vinden en ik had de moed niet om ergens zomaar bij te zitten. Ik ben maar op zoek gegaan naar mijn kluisje. Helaas duurde dat opzoeken en uitvogelen hoe het werkt een beetje lang. Dus ik heb in die pauze niks kunnen eten. Toen ik weer boven kwam bij het lokaal sprak een meisje me aan. Ze vroeg of ik bij haar in de klas zat en hoe ik heette, ik ben de rest van de dagen met haar opgetrokken. Ik breng tot nu toe elke schooldag door met 4 leuke meiden. Dat geeft me erg veel moed.

20170907_112812

Dinsdagochtend moest ik het eerste uur beginnen. Ik kwam op Centraal aan en ik wilde met de shuttle naar school, ik schrok. De hele bushalte(lees: de lengte van 1 rupsbus en een gewone bus samen) stond vol met studenten en er stond ook nog wat op het fietspad. Ik dacht: laat ik maar gaan lopen. Nou dat heb ik geweten. 25 minuten gelopen en dan ook snelwandelen (als je weet wat mijn snelwandel snelheid is, weet je dat dat snel is). Ik kwam precies op tijd in het lokaal aan ook. Helaas wel helemaal nat van het zweet, maar goed. Wat een ochtendwandeling.

Woensdag 6 september had ik mijn eerste lesdag. Gelijk 2 blokuren met hoorcolleges. Het valt me best zwaar hoor, school. Ik heb natuurlijk een jaar lang geen school gehad en mijn energie is nog niet helemaal op peil en dan moet je opeens 2 uur achterelkaar, zonder pauze, een hoorcollege volgen. Gelukkig hadden we na het eerste blokuur 2 tussenuren. We zijn naar de stad geweest en ik heb voor het eerst, met nog best wel vreemde mensen, bij de Subway gegeten. Uitdaging, maar het was erg lekker. Voor herhaling vatbaar.

Ik moet toegeven dat mijn eetstoornis niet echt aanwezig is. Ja, wel met enge producten of keuzes maken qua eten of dingen kopen, maar niet meer op het gebied van afvallen en compenseren. Dat is zo erg fijn. Het geeft zo veel rust. Doordat ik nu ook op school en in een ander huis zit ben ik continu bezig met andere dingen. Schoonmaken, boodschappen, mijn huisgenoot (die erg gezellig is), schoolwerk en andere dingen. Ik ben niet meer zo onrustig in mijn hoofd en mijn eetstoornis drijft me, nog niet, naar het extreme perfectionisme rondom school. Ik kan mijn rust vinden en ’s nachts slaap ik goed.

20170907_093743Donderdag 7 september had ik voor het eerst tutor en ik mocht voor het eerst werken in het lab. ’s Ochtends paste ik mijn labjas en bril even. Dat vond ik zo leuk, ik voelde me net een klein kind die nieuw speelgoed had gekregen. Ik voelde me erg professioneel en ik had erg veel zin om te gaan werken. Ik moest die dag om 12:45 uur beginnen en ik moest door tot 18:15 uur. Mijn lichaam snapt dat niet en die was ook echt van streek. Kom je ’s middags op school, verwacht je lichaam dat het ochtend is en dan is het middag. Hoe dan? Ik was al snel moe en gaar, maar ik heb het gered.

Ik kwam erg laat thuis. Volgens mij rond 19:25 uur en ik moest nog avondeten. Ik ben eerlijk ik, had broodjes gesmeerd en meegenomen om als avondeten te eten, maar ik had er absoluut geen zin in. Ik kwam thuis en ik heb geïmproviseerd. Ik had nog wat chicken tonight saus liggen met groentes erdoor en nog kip die op moest. Hop ‘Chicken-Tonight-iets’ in de magnetron en de kip bakken. Ik heb er crackers naast gegeten. Dat is me wat een studentenleven, maar ik weigerde om geen goede maaltijd te nemen.

Vrijdag was niet veel bijzonders en de eerste week is inmiddels al voorbij. Ik ben blij met hoe het gaat qua stemming en het eten, hoewel dat nog wel beter kan.

Welkom in je nieuw leven Rianne.

Liefs Rianne