Eetstoornisherstel duurt 6-10 jaar

‘Maar je ziet er toch weer gezond uit? Dan is je eetstoornis toch over?’ ‘Ben je al een jaar in behandeling? Dan ben je toch alweer bijna hersteld?’ ‘Je lacht weer en gaat weer naar school, dan ben je vast hersteld?’ Dit zijn veel dingen die ik en anderen te horen krijg omtrent eetstoornisherstel. In deze blog vertel ik je meer over de gemiddelde duur van een eetstoornis en van het proces eromheen.

Gemiddeld duurt een eetstoornis 6-10 jaar

Zó lang?! Ja, zo lang… Natuurlijk is dit het gemiddelde. De ene doet er een jaar over, de ander kan na 3 jaar zeggen hersteld te zijn, ook zijn er uitzonderingen die het veel langer hebben dan 10 jaar. Maar de meeste mensen herstellen binnen 6-10 jaar. Dat is best een tijd maar zoals ik al zei: dit is relatief. Iedereen is verschillend en iedereen gaat op een andere manier door het proces heen van herstellen van een eetstoornis. Nu moet je niet denken dat je die 6-10 jaar heel diep in de eetstoornis zit (dit kan wel natuurlijk, ik wil het niet bagatelliseren), er zijn natuurlijk ook jaren waar je gewoon kunt functioneren in de maatschappij, maar waarin er nog steeds ‘restjes’ en dus de laatste punten van de eetstoornis zijn. Hersteld ben je dus nog niet, maar je hebt al wel het grootste stuk gehad.

Je hebt natuurlijk verschillende soorten eetstoornissen en daardoor ook verschil in hoe snel iemand in behandeling gaat/komt. Het kan bij iemand heel snel ontstaan en diegene kan snel in therapie gaan voor de eetstoornis (zoals bij mij, toen ik iets langer dan een jaar een eetstoornis had ging ik in behandeling bij Human Concern), maar het kan ook zijn dat je al jaren rondloopt met een eetstoornis en na een aantal jaar in behandeling gaat. Ieder mens verschilt en ieder mens herstel verschilt: en dat is helemaal oké.

Ieders traject verschilt

De ene gaat eerst een kliniek in, de andere houd het bij een diëtiste en weer een ander gaat in ambulante (=individuele) therapie, of natuurlijk een combi van meerdere dingen. Iedereen trekt zijn/haar eigen pad in herstel. Ook dit pad kan invloed hebben op de duur van je herstel. Als ik naar mezelf kijk zie ik dit ook. Ik ben eerst ambulante therapie in gegaan, toen een tijdje de kliniek in geweest en toen weer ambulant gegaan. Ik had die kilo’s die ik in de kliniek ben aangekomen echt nodig om ambulant verder te komen, als ik die niet had gehad, was ik nu (denk ik) nog niet op dit punt geweest in herstel. Dit hielp dus voor mij, maar voor een ander kan juist i.p.v. een klinische opname juist ambulante therapie helpen, of dagbehandeling.

Onzichtbare eetstoornis

Wanneer iemand er weer ‘gezond en happy’ uitziet, betekent dit nog niet dat iemand dit is. Hoe vaak ik nu wel niet hoor: ‘Maar je bent toch weer aangekomen en je lacht toch weer, betekent dat niet dat je al (bijna) hersteld bent?’ Iets wat me nog steeds best pijn doet, maar wat ik ook wel logisch vind. Ja, ik ben wat aangekomen. Ja, gelukkig kan ik weer lachen af en toe. Maar wat mensen niet zien is het onzichtbare. De eetstoornis die nog steeds keihard in m’n hoofd me telkens tegen spreekt, de ontzettende strijd waarin ik dag op dag in leef. Heel veel meiden en jongens die een eetstoornis hebben komen op gezond gewicht, of hebben een gezond gewicht: maar dit betekent niet dat diegene ook weer gezond is. Er zit nog zoveel meer achter dat alleen een gewicht. Eigenlijk, als je op gezond gewicht zit, dan begint de strijd pas. Want dan moet je dat lichaam gaan accepteren, met een stem in je hoofd die je nog telkens tegen spreekt.

Ook die lach, die mooie glimlach die alweer zo stralend lijkt is een masker van de werkelijkheid. Ik weet zeker dat bijna alle mensen met een eetstoornis of een psychische ziekte/stoornis dit herkennen. Het is zó makkelijk om je gevoel te verbergen achter die lach en te zeggen dat het ‘goed’ gaat. Maar in werkelijkheid zit er zoveel achter, het kan niet ‘zomaar’ weer goed gaan. Je kan niet de (eet)stoornis op een bootje plaatsen en vaarwel zeggen. Het is een proces, een slopend, moeilijk, energie vretend proces waarin je cóntinu moet blijven vechten.

 

blognieuw

bron: afbeelding

Herstel is een proces

Wat zich jaren heeft opgebouwd duurt ook weer jaren voordat het is afgebouwd. Een eetstoornis komt ergens vandaan. Er zitten achterliggende functies zoals trauma’s,karaktereigenschappen, onzekerheid en onverwerkt verleden waaruit de eetstoornis is ontstaan. Een eetstoornis is de coping om met je gevoel om te gaan. Of eigenlijk: om niet met je gevoel om te gaan. Voordat die eetstoornis dus weg zal gaan, voordat je ervan zal herstellen, zal je eerst achter die functies moeten komen. Die functies zal je aan moeten gaan, moeten leren accepteren, moeten verwerken en vooral mee leren werken. Dit is niet iets wat je van de een op de andere dag leert. Je moet jezelf volledig gaan accepteren en dát met een hoofd die dat tegenspreekt. Die functies waar je mee bezig moet, die hebben zich jaren opgebouwd. Het zal dus ook weer jaren duren voordat je ze hebt afgebouwd of mee hebt leren leven.

blognieuw3

bron: afbeelding

Heb je nog vragen over het herstel van een eetstoornis? Neem gerust contact met ons op!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Yoga

The Goal of Yoga: the yoga pose is not the goal. Becoming flexible or standing on your hands is not the goal. 

The Goal is to create space where you were once stuck. To unveil layers of protection you’ve built around your heart. To appreciate your body and become aware of the mind and the noise it creates. To make peace with who you are. The goal is to love,… well, you. 

Shift your focus and your heart will grow. – Rachel Brathen (bron)

IMG_2083 (2)

Yoga… ik heb het gevoel dat je er tegenwoordig niet meer omheen kan. Je word dood gegooid met foto’s van yogi’s die weer hun nieuwe ‘poses’ showen op instagram, en ook in de winkels zie je: yoga-thee, speciale yoga leggings en natuurlijk de verscheidenheid aan yoga-matten en yoga-gear is ook niet te missen. De ene vind het zweverig, de andere die zweert erbij: maar yoga is hip en happening. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel verschillende yoga matten heb en dat ik ook heel wat yogi’s volg op instagram, maar toch ben ik me heel bewust van de essentie van yoga.

Deze blog wil ik niet wijden aan het ontstaan of de essentie van yoga, in deze blog wil ik delen hoe yoga mij helpt in herstel van mijn eetstoornis en hoe ik ermee ben begonnen. Wil je meer informatie weten over het ontstaan van yoga of überhaupt meer weten over het onderwerp zelf? Dan kan je een kijkje nemen op de blog van: happywithyoga, hier gaan ze er verder op in.

Hoe ik ben begonnen met yoga

Ik startte met yoga nadat ik een documentaire had gezien over het ontstaan, ik raakte geïnteresseerd in de geschiedenis ervan en vond inspiratie in de verschillende soorten, maar vooral ook het idee achter yoga: je ziel, geest en lichaam in verbinding met elkaar. Inmiddels doe ik zo’n 4 jaar aan yoga, met aan het begin tussenstops waarin ik weer eens een maand niks deed, waarna ik het weer op pakte. Nu, doe ik het eigenlijk elke dag. Soms flows van drie kwartier, andere keren maar even 10 minuten om stil te staan bij m’n lichaam en m’n gevoel.

Yoga en een eetstoornis

Door mijn eetstoornis heb ik lang mijn gevoel uitgezet. Ik voelde m’n lichaam niet meer aan en wóu dat ook niet. Wanneer ik pijn had, ging ik door. Wanneer ik moe was, ging ik door. Wanneer ik afviel en niks at, ging ik door. Alles op automatisme, gevoel op 0. Nog steeds is dat een grote valkuil maar ik leer telkens meer. Yoga heeft letterlijk een scherp punt bij me hier aangekaart. Doordat ik elke dag yoga doe, sta ik elke dag even stil bij wat m’n lichaam doet. Een moment van de ruimte nemen voor mezelf en de rust vinden in m’n lichaam, waardoor de energie naar alle vezels van m’n lichaam kan vloeien. Door yoga ben ik weer gaan voelen hoe m’n lichaam echt is: nog mager, broos, pijnlijk en vooral: kwetsbaar. Ik leer telkens meer voorzichtig om te gaan en met elke pose probeer ik lief te zijn voor m’n lichaam in plaats van het te blijven pushen. Ook merk ik elke dag verschil in hoe mijn lichaam is: de ene dag sterk en fijn, de andere dag zwaar en energieloos: het is beide oké, het mag er beide zijn.

IMG_2077 (2)

Yoga en mijn gevoel

Door yoga ben ik dus echt een stuk terug gekomen bij m’n gevoel, en door yoga kan ik ook m’n gevoel aanwakkeren. Maar ook helpt het me in stressvolle situaties een moment van rust en kalmte in te plannen. Doordat ik m’n lichaam nu beter aanvoel, merk ik ook wanneer ik moe ben, wanneer ik geen energie meer heb en zelfs wanneer de paniek opkomt: dit zijn allemaal dingen, die ik bijvoorbeeld een jaar geleden echt niet kón voelen. Yoga (en meditatie) zorgt ervoor dat ik langzaam meer grip krijg op mijn gevoel en dat ik kan aarden in mijn lichaam.

Geen intensieve sport, wel yoga

Mijn compensatie van m’n eetstoornis bestaat voor het grootste deel uit bewegen. Nu ik niet meer naar de sportschool ga, heb ik m’n grootste achterdeur ingeklapt: wat natuurlijk erg goed is. Gelukkig kan ik nog wel heerlijk wandelen in het bos, fietsen én aan yoga doen. De tijd die ik nu niet meer in de sportschool besteed, besteed ik nu door ruimte te creëren voor het luisteren naar mijn lichaam. Yoga helpt me daarbij. Momenten van de yoga mat pakken, rust nemen en flows doen.

Zweverig?

Dat yoga zweverig is, heb ik eigenlijk niet zo gemerkt. Het is denk ik maar hoe je er tegen aan kijkt en hoe je er mee bezig bent. Ik doe flows van o.a. YOGATX, Cat Meffan en Yoga with Adriene en Yoga with Candace, nou daar is niet zoveel zweverigs aan. Als je meer aandacht aan je lichaam en geest wil geven en meer ontspanning wil voelen in je lichaam, dan zou ik yoga je zeker aanraden. Wees niet bang om te beginnen: er zijn zóveel mensen die aan yoga doen en het ook niet zo goed kunnen (waaronder ik, ik ben echt géén expert!). Het gaat veel meer om je eigen grenzen aangeven, kijken hoe jij die dag in je geest en lichaam zit en hoe je een moment rust wil pakken voor jezelf en aandacht geeft aan je lichaam.

Misschien was deze blog wel helemaal niks voor jou en denk je: ‘Nou, yoga ga ik écht niet doen!’ en dat is ook helemaal prima. Ik wou dit graag delen omdat het mij enorm helpt om stil te staan bij m’n gevoel. Van m’n hoofd naar m’n hart. Namaste.

Liefs,

Anne Dore

yoga

 

 

Gratitude – dankbaarheid

IMG_1533 (2)

‘Let us be grateful to people who make us happy. They are the charming gardeners who make our souls blossom.’ 

Marcel Proust

Sinds mijn ziekte ben ik heel anders in het leven gaan staan. Natuurlijk heeft mijn anorexia me veel negativiteit gebracht, maar hetgeen waar ik wél blij mee ben wat mijn ziekte me heeft gebracht is: stilstaan. Letterlijk stilstaan. Ik kon door mijn zwakke lichaam en zieke geest niks meer en werd letterlijk stilgezet, mijn perfectionisme en drang om altijd maar door te gaan werden even keihard geconfronteerd met dat ik niet meer door kón.

In deze periode ben ik alles in mijn leven veel intenser gaan ervaren. In de laatste jaren ging er veel aan me voorbij omdat ik alleen maar bezig was met leren, presteren en overleven. In de tijd dat ik moest stilstaan begon ik pas écht te ervaren wat er allemaal was. Ik wandelde veel met mijn moeder in de natuur, mediteerde veel, las en begon de kleine dingen enorm te waarderen. Mijn lieve vader die thuis kwam van z’n werk en me een knuffel gaf. Mijn kat die begon te spinnen wanneer ik met mijn vingers door zijn vacht gleed. Mijn geweldige moeder waar ik veel meer in gesprek mee kwam en de enorm hechte band die we hebben gekregen. Mijn lieve vriendinnen, die me steunden en weer andere lieve vriendinnen die zoveel geduld hadden met mijn eetstoornis en op me hebben gewacht tot ik weer kon. Maar vooral merk ik dat ik steeds meer kan genieten van de kleine momenten, en dat dit is gebleven.

Mijn dankbaarheid was jaren eigenlijk niet aanwezig, omdat ik er geen tijd en ruimte voor had. Ik zag niet meer, hoe bijzonder die kleine dingen waren. Die kleine dingen die het leven zó mooi maken. Is je vanochtend die merel opgevallen die aan het fluiten was terwijl je op de fiets naar je werk ging? Of heb je genoten van je ontbijt samen met je familie aan tafel? Heb je een gevoel van dankbaarheid gehad toen je binnen stapte na je werk of school en in een warm huis kwam waar al een geur van het avondeten opkwam en waar je de lach van je broertje/zusje of geliefde hoorde vloeien vanuit de woonkamer? Dit zijn allemaal dingen die we zo vanzelfsprekend vinden. We vinden het zo vanzelfsprekend, hoewel het eigenlijk… hartstikke bijzonder is. Er zijn zoveel mensen die geen eten hebben, geen warm huis, geen familie hebben en geen liefde ervaren. Ik denk er vaak aan, en ga dan na hoe goed ik het heb. Hoe goed wij het hebben. Ik ben enorm dankbaar, en voel dit de laatste tijd heel vaak even heel heftig opkomen in heel m’n lichaam. M’n therapeute vroeg het me te omschrijven en ik kan niks anders zeggen dat ik even helemaal warm word van binnen. Het duurt maar een paar seconde vaak, maar in die paar seconde voel ik me zo ontzettend goed en dankbaar.

‘Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend, dat we vergeten om er dankbaar voor te zijn.’  Cynthia Ozick

IMG_1537 (2)

Als we allemaal wat vaker stilstaan bij hoe mooi het buiten is, hoe goed wij het hebben, hoeveel mooie dingen wij mogen doen en hoeveel liefde wij ontvangen en kunnen geven aan onze omgeving, dan denk ik dat we allemaal gaan inzien dat het leven iets is om dankbaar voor te zijn.

Lief leven, elke dag word ik me weer een beetje meer bewust van je. Lief leven, elke dag leer je me een moment te waarderen van wat ik heb of wat ik doe. Deze momenten schrijf ik nu op en neem ik mee in mijn leven in mijn dankbaarheid pot. Om even stil te staan bij het alles wat me is gegeven. Dankbaar ben ik daarvoor.

Liefs,

Anne Dore

 

Anne VS Ana

Vanaf de zomervakantie zit ik in een terugval. De motivatie is ver te zoeken, ik ben op, moe, energieloos maar heb een hele lijst met dingen die ik voor mezelf ‘moet’ doen: school, therapie, de blog, vriendinnen, familie, oh en ergens moet ik ook nog tijd voor mezelf vinden hierin? Vandaag zal de blog dan ook niet erg positief zijn, maar dit is hoe het is nu en laat de werkelijkheid zien.

Even breek ik, maar er gaat een klik om in m’n hoofd en zo snel als de tranen kwamen, verdwenen ze ook weer. Met mijn handen in het haar zit ik aan tafel. Laat me huilen, laat me het er gewoon een keer uithuilen. Maar het lukt me niet, het mag er van mijn eetstoornis niet zijn. Sterk blijven en doorgaan. Mijn eetstoornis heeft me flink te pakken en als mijn coping mechanisme is dit het enige waar ik me nu veilig in voel. Is dit waar ik nu weer in terug ga? Is dit weer mijn toekomst? Angst, pijn, eten, niet eten, bewegen, rennen, ik moet bewegen, ik MOET bewegen, calorieën, NEE STOP.

Stop. Ga nou eens écht na wat dit is wat je voelt. Word eens bewust van deze angst. Denk je echt dat je er niet mag zijn? Denk je écht dat dit, wat je voelt, dat dat angst is voor eten? Angst voor je lichaam? Angst voor de weegschaal? De weegschaal die al weken het tegenovergestelde laat zien van waar je angstig voor bent. De weegschaal die al weken een nummer laat zien, waar jij niet op wilt zijn. Waar de échte jij, de échte Anne, niks mee kan. Dat nummer, dat lichaam, dat geeft je niks. Geen energie, geen goede gezondheid en vooral: geen toekomst.

Al weken is het weer een strijd in mijn hoofd, bewegen of niet bewegen, wel eten of niet eten, compenseren of genoeg nemen, aankomen of… afvallen. Ik verwijt mezelf al weken dat het niet goed gaat, het frustreert me omdat ik weet hoe het wél goed kan gaan. Ik weet ook dat ik me weer beter voel als ik meer aankom en dat ik dan ook meer positieve gevoelens kan ontvangen. Maar ik durf niet. Ik durf níet door de angst. Ik durf niet door de angst van weer aankomen, weer meer eten, weer spanning, niet nu. Niet nu ik al spanning heb van school en therapie. Waarin ik mezelf meer tegenkom dan ooit. Ik heb het gevoel dat mijn hele identiteit op losse schroeven staat, dat er als er ook maar even aan me gerommeld word er weer een stukje afvalt. Het gevoel dat je op het randje van de afgrond staat en er maar dít hoeft te gebeuren en je er af ligt. Wáárom voel ik dit? Zo gek is het helemaal niet, ik ben net begonnen met een nieuwe studie en daar komt super veel bij op me af, ik ben net begonnen met de diepte ingaan met therapie en ik heb het gevoel dat alles van mijn identiteit op losse schroeven staan, ik ben net begonnen met systeemtherapie én ik zit op een gewicht waarop ik alles maar net kan redden. Al deze bronnen van spanning zorgen ervoor dat de eetstoornis nu extra hard trekt. Dat het extra hard roept van: ‘Anne, kom maar even bij mij! Kom maar even bij mij in het veilige haventje waar je zo goed weet hoe je je boot moet aanmeren. Waar je zo goed weet hoe je je controle kan uiten.’ en met hangende pootjes keer ik terug naar haar. Keer ik terug naar de anorexia, naar Ana. Ze geeft me angst, dat ik nooit uit de eetstoornis zal komen, dat ik nooit ‘normaal’ met eten om kan gaan, dat ik altijd angst zal houden en altijd ziek zal zijn.

fight

Ik ben er klaar mee. Zó klaar mee. Het gaat nu niet goed, maar ik ga hier weer boven op komen. Ik heb geweldige ouders, lieve broers, geweldige vriendinnen en het word nu echt tijd dat ik mezelf ook geweldig ga vinden. Ik heb zo hard gevochten, ik heb zo keihard gevochten om te staan waar ik nú sta. Ana gaat dit echt niet meer van me afpakken. Ik schrijf dit voor mezelf, om mezelf moed in te praten. Maar ik schrijf dit ook voor jou, degene die het nu ook moeilijk heeft, degene die ook momenten heeft dat hij/zij denkt: laat maar. Degene die ook wel wat motivatie kan gebruiken. Laten we er samen voor gaan. De enige weg naar herstel is recht door de angst heen.

”Healing comes in waves, and maybe today the wave hits the rocks and that’s ok. That’s ok, darling, you are still healing. You are still healing.”

Liefs,

Anne Dore

 

Life Update: ik geef niet toe aan anorexia

In onze vaste blog: Life Update, vertel ik jullie over hoe het nu gaat, waar ik mee bezig ben in mijn leven en het belangrijkste: hoe gaat het nu met mijn herstel in mijn eetstoornis?

Nog steeds ben ik bezig met aankomen, en het proces gaat over het geheel genomen vooruit. Ik kom aan en voel me er vrij goed bij. Nog steeds is het even schrikken als mijn gewicht omhoog gaat, maar het fijne is: ik hoef er niet meer aan toe te geven. Een paar weken geleden maakte mijn gewicht een vrij grote sprong omhoog, ik schrok ervan en mijn eerste reactie kwam vanuit mijn eetstoornis. Maar het mooie was, dat toen ik wegging bij therapie, een hele goeie vriendin bij me was (die zelf ook anorexia heeft), zij hielp me inzien dat dit gewicht niks zei over mijn persoonlijkheid, dat dit gewicht juist veel gezonder is én dat dit gewicht zo’n momentopname is. Vanavond, morgen of volgende week is het waarschijnlijk al weer totaal anders! Er spelen zoveel factoren mee. En het belangrijkste wat ik mijzelf voor houd: dit gewicht, komt al dichterbij een gezond gewicht, een gewicht waarmee ik al mijn doelen voor de toekomst mee kan aangaan. We besloten dus, ondanks dat ik was aangekomen, om samen gewoon een taartje te gaan eten in de stad. En dat was iets wat echt een enorme overwinning was. Wanneer ik vroeger opeens was aangekomen, trapte ik altijd keihard op de rem, ik ging enorm minderen in eten en bewoog nog even 3x zo hard. Daardoor viel ik dan weer meer af dan dat ik was aangekomen, en zo kwam ik niet verder in mijn gewichtsherstel. Heel erg frustrerend, want ik deed voor mijn gevoel heel erg mijn best en om dan weer het volledige eten op te pakken, was erg lastig. Nu merk ik, dat ik niet meer hoef te minderen en extra te bewegen, als ik gewoon mijn eetlijst en beweging aanhoud zoals ik altijd doe, zal mijn gewicht gewoon normaal blijven. En dat is zo’n opluchting. Het kostte erg lang om dat in te zien, maar het gaat goed. Het gaat écht goed.

tussendoor2'

Onlangs zijn er wat vervelende gebeurtenissen in mijn privé-sfeer gebeurd, ik merkte dat mijn gevoelens daardoor erg negatief waren en ik voelde me gedeprimeerd. Ik kon niet positief zijn en bleef in die sfeer hangen. Maar nu merk ik dat ik weer positiever kan zijn en mezelf er weer kan uittrekken. En het fijnste vind ik, dat ik daar niet de eetstoornis voor heb gebruikt! Ik hoefde mijn eetstoornis niet in te zitten om mijn nare gevoelens aan te gaan, wat ik normaliter wel zou hebben gedaan. Toen ik nog heel erg in mijn eetstoornis zat zou ik direct daarin de controle pakken wanneer er een moeilijke gebeurtenis was: ik zou minder tot niet eten, heel erg bewegen en vooral veel regels voor mezelf opleggen. Nu kon ik door middel van gesprek erover, meditatie en dicht bij mezelf blijven er ook uit komen en dat voelt zo ontzettend fijn. Ik kan mijn eetstoornis stukje voor stukje meer loslaten.

Wanneer deze blog online komt ben ik nog op vakantie in de Franse Alpen, daar ga ik 2,5 week heen om vakantie te vieren, berg te wandelen en hopelijk ook veel te genieten. Natuurlijk zijn vakanties altijd moeilijk met een eetstoornis, maar moeilijker dan vorig jaar, dat zal het nooit meer zijn. Ik heb samen met mijn therapeut, diëtiste en ouders een goed plan gemaakt en sta er vrij optimistisch én realistisch in. Ik ga op vakantie, maar helaas kan ik mijn eetstoornis niet thuis laten. Toch gaan we ervoor om een fijne tijd ervan te maken.

Ik wens jullie allemaal een hele fijne vakantie en mocht jij ook nog weg gaan: heel veel plezier en denk eraan: wees een beetje lief voor jezelf, jij bént niet je eetstoornis en vooral op vakantie mag je best jezelf wat meer gunnen.

lifeupdate2

Liefs,

Anne Dore